บทที่ 295
หลงทาง
หลังจากรับรู้อะไรบางอย่าง กวนเจิ้นก็ไม่ปฏิเสธ เขายอมรับข้อเสนอของผางหลงแทน เขาเดินไปข้างหน้า และนำแก่นคริสตัลออกจากร่างของงูมงกุฎเพลิงนิล และรวบรวม จากนั้นนางหยิบแก่นคริสตัลที่มีแต้มจำนวน 75 คะแนนออกมา
และมอบให้กับ เมิ่งหูลู่
ในท้ายที่สุดพวกเขาทั้งสี่คนก็ปล้นทุกอย่างออกจากร่าง ตามมาด้วยเสียงดุด่าของกู่ซานและคนอื่น ๆ แต่ในไม่ช้า การปล้นชิงของคนเหล่านี้ กลายเป็นเสียงร้องขอความเมตตาเพราะกวนเจิ้น เปิดเผยเจตนาสังหาร
“ข้าจะรอท่านอยู่ข้างหน้า…ข้า … ” ดวงตาของกวนเยว่ฉายแววไม่อดทนต่อเสียงร้องขอความเมตตา และหันหน้าจากไป
“หญิงคนนี้นี่!” เมื่อเห็นแผ่นหลังที่รีบร้อนของกวนเยว่ กวนเจิ้นก็ส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ จากนั้นเขาก็หันศีรษะและมองไปที่ผางหลง เขาพูดขึ้นว่า “ข้ากับพี่เมิ่งจะจัดการที่นี่! เจ้าดูแลน้องสาวของข้าที ข้าเกรงว่า นางจะตกอยู่ในอันตราย”
“ได้!” ผางหลงพยักหน้าอย่างรวดเร็ว และตอบตกลง จากนั้นเขาก็หันตรงไปและไล่ตามกวนเยว่ออกไป
สิบนาทีต่อมา เสียงของกู่ซานและเสียงของคนอื่น ๆ ก็หายไป ร่างทั้งสองร่าง เดินออกจากที่เกิดเหตุ หลงเหลือเพียงไฟไหม้ครั้งใหญ่ ในกลุ่มเพลิงสามารถมองเห็นได้อย่างคลุมเครือ แต่คาดว่ามีศพหลายศพกำลังลุกไหม้อยู่ภายใน
“ พี่เมิ่ง! พวกเขา….ตั้งแต่เมื่อใด?” ระหว่างทางกวนเจิ้น เขาเอ่ยถามอย่างสงสัย
“ข้าเพิ่งค้นพบเมื่อไม่นานมานี้” เมิ่งหูลู่กะพริบตา มุมปากของเขายกขึ้นโดยไม่รู้ตัว และกล่าวด้วยรอยยิ้ม ราวกับว่า เขาอารมณ์ดีอย่างเห็นได้ชัด
“ พี่เมิ่ง ท่านไม่สบายหรือไม่? ใต้ตาท่านมีอะไรผิดปกติงั้นหรือ” กวนเจิ้นส่ายหัวและอุทานขึ้น
“ เจ้าคงไม่รังเกียจพวกเขาใช่ไหม?” เมิ่งหูลู่หันหน้าไปทางกวนเจิ้น และถามด้วยความขมวดคิ้ว
“ ไม่แน่นอน...นิสัยของพี่ผางเป็นคนดี หากพวกเขาเข้ากันได้ ข้าเองก็วางใจ อย่างไรก็ตามพวกเขาเพิ่งเริ่มดูใจกัน มันขึ้นอยู่กับพวกเขา” กวนเจิ้นส่ายหัว และกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“อืม! ปล่อยให้เป็นเรื่องของสองคนนั้นเถอะ เมิ่งหูลู่พยักหน้า
“ดี!” กวนเจิ้นพยักหน้า ทันใดนั้นใบหน้าของเขาก็แสดงสีของการซักถาม และเอ่ยถามอย่างสงสัย“ พี่เมิ่ง! ศิษย์น้องเล็กของท่านเก่งมาก เขาสามารถได้รับสมบัติเช่น ของเหลวหยวนเยว่ ยิ่งไปกว่านั้น ท่านมันน่าอิจฉาจริงๆ หากข้ามีโอกาสได้รู้จักกับเขา ข้าคงจะมีความสุข”
“อืม! ศิษย์น้อง ให้ความสำคัญกับมิตรภาพมาก หากมีโอกาสที่ ข้าจะแนะนำเจ้า ให้รู้จักกับเขา” เมิ่งหูลู่พยักหน้าและกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“ขอบคุณท่านมาก! ท่านไม่รู้เขา ต้นแบบของข้า เมื่อได้ยินคำพูดของเมิ่งหูลู่ กวนเจิ้น ใบหน้าดูมีความสุข และรีบประสานกำปั้นเพื่อขอบคุณเขา
“มันสมควรแล้ว!” เมิ่งหูลู่กล่าวด้วยรอยยิ้ม
“อืม!” กวนเจิ้น เข้าใจความหมายของคำพูดของอีกฝ่ายอย่างเป็นธรรมชาติ และพยักหน้าราวกับไก่จิกข้าวสาร
…………
ภายในหุบเขาถงเทียน ร่างหนึ่งพุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้า จากยอดเขาด้วยความเร็วราวกับสายฟ้าฟาด ยอดเขาแห่งนี้ ยื่นออกมาจากหุบเขาถงเทียน และอยู่ห่างจากเชิงเขาหลายพันเมตร ประกอบไปด้วยหุบเขาน้อยใหญ่ จำนวนมาก
ร่างที่พบคือ หลินเว่ย เขาไม่รู้ว่า เมิ่งหูลู่ และคนอื่น ๆ สามารถรอดชีวิตการปล้นชิง เพราะสมบัติที่เขามอบให้ ในขณะนี้ เขาพยายามอย่างเต็มที่ เพื่อจะขึ้นไปบนยอดเขา
ความสูงของหุบเขาถงเทียนนั้น มากกว่าหลายหมื่นเมตร เป็นอย่างน้อย ยิ่งขึ้นไปสูงเท่าใด ความแข็งแกร่งของสัตว์อสูรก็จะยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น ยิ่งระดับของสมบัติสวรรค์สูงเพียงใด อันตรายก็จะยิ่ง
ด้วยความแข็งแกร่งและสมบัติธรรมดา ๆ ย่อมไม่อาจกระตุ้นความสนใจของหลินเว่ย สิ่งที่เขาต้องการคือ สมบัติสวรรค์อย่างน้อย ระดับเจ็ด
สำหรับสัตว์อสูรก็เช่นกัน ระดับต่ำสุดคือมากกว่าขั้นเจ็ด และบังเอิญพบเจอ จึงจะหยุดสังหาร ไม่ได้ตั้งใจค้นหา
แน่นอนว่าระหว่างทาง เขาก็มองหาคนจากสถานศึกษาเทียนหยูด้วย แต่ก็ไม่พบข่าวคราว ในหุบเขาถงเทียนนี้ การรับรู้ของเขาถูกจำกัดอย่างมาก มันเหมือนกับการมองหาเข็มในมหาสมุทร เพื่อค้นหาใครบางคน
ดังนั้น ความเร็วในการขึ้นของหลินเว่ย จึงเร็วมาก เนื่องจากไม่มีแผนที่สมบูรณ์ หลินเว่ยจึงพบว่าตัวเองนั้นหลงทางเสียแล้ว
เมื่อเขาคิดว่า ตนเองต้องการจับสัตว์อสูรระดับสูง เขาก็ได้ยินเสียงคำรามอยู่ข้างเบื้องหน้า หลินเว่ยได้ยินเสียงคำราม ที่ท่วมท้นไปด้วยความรู้สึกโกรธอย่างรุนแรง ยิ่งไปกว่านั้น สัตว์อสูรที่ส่งเสียงคำรามนั้น มีความแข็งแกร่งไม่น้อย อย่างน้อยมันก็เป็น สัตว์อสูรขั้นที่แปด
จื่อหยูรีบเร่งความเร็วของนาง และไปหาทิศทางของเสียงโดยไม่พูดอะไร สัตว์อสูรเหนือขั้นแปด ในตอนนี้ สามารถพูดได้ มันเป็นสิ่งที่หลินเว่ยต้องการมากที่สุด ท้ายที่สุด มันเป็นสัตว์อสูรที่อาศัยอยู่ที่นี่ ซึ่งสามารถเรียกได้ว่าเป็น แผนที่ที่มีชีวิต
ในที่สุด หลินเว่ยก็ได้พบ สัตว์อสูรในลำธารบนภูเขาตนหนึ่ง ไม่…มันน่าจะเป็น กลุ่มของสัตว์อสูร
สัตว์อสูรกลุ่มนี้เป็นกลุ่มของวานร เมื่อเทียบกับการเผชิญหน้าครั้งก่อนของหลินเว่ย จำนวนของพวกเขาไม่ถือว่าสูงมากนัก มีเพียงประมาณ 100 ตัวเท่านั้น และความแข็งแกร่งของพวกมันแตกต่างกันออกไป
ราชาสัตว์อสูรวานรที่แข็งแกร่งที่สุด อยู่ที่ขั้นแปด ระดับสี่ ในขณะที่ ลูกน้องที่อ่อนแอที่สุดคือมีอยู่ไม่กี่ตัวเท่านั้นที่อยู่ในขั้นแปด ระดับสาม
คู่ต่อสู้ของพวกมันคือ เหล่านักรบมนุษย์มากกว่า 20 คน ความแข็งแกร่งของพวกเขานั้นอยู่ในระดับสูงสุดของราชาเเห่งการต่อสู้ อย่างไรก็ตาม ยังมีบางคนที่อยู่ในขั้นจักรพรรดิ ระดับสาม
ราชาสัตว์อสูรวานรถูกคนทั้งสาม ปิดล้อม มันเกรี้ยวกราด ถูกทุบตีและคำราม บนพื้นมีซากศพวานรจำนวนมาก รวมทั้งศพวานรขนาดเล็กหลายตัว กระจัดกระจายไปทั่วบริเวณ
ในความเป็นจริง จำนวนวานรกลุ่มเดิมมีเกือบ 200 ตัว แต่ตอนนี้ถูกสังหารตายไปแล้วครึ่งหนึ่ง อีกไม่นาน เหลือเพียงเรื่องของระยะเวลาเท่านั้น หากราชาสัตว์อสูรวานรถูกสังหารลงไป วานรทั้งหมดจะถูกสังหารสิ้นทั้งหมด
“อนิจจา หลินเว่ยถอนหายใจ และลอยตัวขึ้นไปในอากาศ และเข้าใกล้การต่อสู้ของทั้งสองฝ่าย
“เป็นจักรพรรดิที่แข็งแกร่งยิ่ง!” ในด้านของนักรบมนุษย์ เมื่อเห็นหลินเว่ยลอยตัวอยู่ในอากาศ พวกเขาต่างก็ร้องออกมา ด้วยความประหลาดใจ พวกเขาผละจากการต่อสู้ และรวมตัวกันและเงยหน้าขึ้นมองจื่อหยู
เช่นเดียวกับนักรบคนอื่น ๆ ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความระมัดระวังและเตรียมพร้อม
ในที่สุดเขาก็มีโอกาสได้หายใจต่อ ราชาสัตว์อสูรวานรคว้าโอกาสนี้เอาไว้ เขาคว้าจับลูกหลานที่เหลือของเหล่าวานรออกไป และก้าวไปข้าง ๆ เขาเพียงแค่มองไปที่ทิศทางของ หลินเว่ย มีร่องรอยของความตื่นตระหนกในดวงตาของเขา เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ และพบว่าจื่อหยูอยู่กับคนเหล่านั้น และความแข็งแกร่งของนางก็แข็งแกร่งมาก
ท้ายที่สุดแล้ว ความเฉลียวฉลาดเผ่าพันธุ์วานรนั้นสูงมาก ยิ่งไปกว่านั้น มันยังเป็นราชาแห่งวานร ด้วยการฝึกฝนขั้นแปด ระดับสี่ ทางด้านของจื่อหยู บินขึ้นไปบนท้องฟ้า มองลงไปที่เหล่านักรบและสัตว์อสูรด้านล่าง
มีผู้คนทั้งหมด 24 คน ซึ่งส่วนใหญ่มาจากดินแดนต่าง ๆรวมตัวกันเพื่อให้ง่ายต่อการไล่ล่า และสังหารสัตว์อสูร อย่างไรก็ตามวานรตัวเล็กนั้น ดูน่าเอ็นดู โดยเฉพาะวานรตัวเล็ก ๆ หลายตัวนอนอยู่อกของวานรเพศเมีย
