บทที่ 294
สถานการณ์เปลี่ยน
“ฟุบ...!” ของเหลวในขวด ละลายทันทีเมื่อมันเข้าไปในปาก เพียงแค่อึดใจเดียว กำลังภายในของกวนเจิ้น ฟื้นขึ้น 30% ซึ่งทำให้เขาสูดอากาศเย็น โดยไม่ได้ตั้งใจ ในแง่หนึ่งเขาประหลาดใจ กับผลลัพธ์ของเหลวในขวด
ในทางกลับกัน มันช่วยการฟื้นตัวของพลังปราณ ซึ่งทำให้เขารู้สึกสบายใจ
ไร้ซึ่งเวลาในการพูดคุย กวนเจิ้นกำมือทั้งสองข้าง พลังปราณในร่างกำลังเดือดพล่าน หมัดทั้งสองแสงสีแดงเพลิงควบแน่นอย่างรวดเร็ว ซึ่งเพิ่มขึ้นหลายครั้งในทันที
คลื่นความร้อนพร้อมกับกลิ่นของหินหนืด คละคลุ้งไปทุกทิศทาง
“หมัดเพลิงระเบิดลาวาเดือด”
เมื่อมองไปที่ กู่ซาน ที่อยู่ใกล้ ๆ ร่างของ กวนเจิ้นก็หมอบลงทันที และกระแทกพื้นด้วยหมัดสีแดงเพลิงของเขา คลื่นระเบิดกระจายทันที ซึ่งทำให้ร่างกายของกู่ซานหยุดชะงักอยู่ที่เดิม จากนั้นโลกก็สั่นสะเทือน และแผ่นดินก็แตกร้าว กระแสของลาวาพ่นออกมา ราวกับสปริงและมีพลังมหาศาลพวยพุ่งมาจากมัน ร่างกายของกู่ซานตื่นตระหนกกับลาวาเดือดพล่าน และถูกแรงอัดกระแทกทันที
“อา…!” เมื่อเผชิญกับแรงกระแทกอย่างรุนแรง ชุดเกราะพลังปราณที่สร้างโดยกู่ซาน ไม่สามารถแม้แต่จะป้องกันได้ ดังนั้นมันจึงถูกทุบเป็นชิ้น ๆ แตกกระจายไปในอากาศ และหินลาวาหนืดๆ พุ่งเข้าใส่ กู่ซานโดยตรง
แม้ว่า กู่ซานจะสวมชุดเกราะ แต่เขาก็ยังไม่สามารถปิดกั้นความร้อนของหินลาวาได้ แม้แต่ชุดเกราะของเขา ก็ดูคล้ายจะละลายเสียหาย
“ปัง!”
“อา…!” หลังจากหายใจไม่กี่ครั้ง เสาลาวาเดือดก็สลายไป ร่างกายของกู่ซานล้มลงกับพื้นอย่างรวดเร็ว จากนั้นกระแทกพื้นอย่างแรง ในที่สุดเขาก็ล้มลงอย่างไร้เรี่ยวแรง พร้อมกับสีหน้าเจ็บปวดและเสียงครวญคราง
มันเกิดขึ้นเร็วเกินไป หลังจากกวนเจิ้นพึ่งกลืนของเหลวลงไป เพียงอึดใจเดียวก็สามารถฟื้นคืนพลังได้ กวนเจิ้น มองเห็นกู่ซานนอนอยู่บนพื้น ด้วยความสุขบนใบหน้าของเขา และมีคนอีกห้าคนในอาณาจักรกังหลัน สีหน้าของพวกเขาดูแข็งกระด้างในทันที และใบหน้าของพวกเขาก็สับสน จากนั้นร่างกายของพวกเขาก็เริ่มสั่นเทา และใบหน้าของพวกเขาก็ซีดเผือด เหงื่อไหลรินบนหน้าผากของพวกเขา และดวงตาของพวกเขาก็มีร่องรอยของความหวาดกลัว เมื่อมองไปที่กวนเจิ้น ภายในใจของเขาก็ด่ากู่ซานว่าเป็นขยะไร้ความสามารถ
กวนเจิ้นกำหมัดแน่นและรู้สึกถึงพลังเต็มที่ในร่างกายของเขา และใบหน้าของเขาก็ประหลาดใจอีกครั้ง ความแข็งแกร่ง 30% ที่ฟื้นคืนก่อนหน้า น่าจะถูกใช้ไปหมดสิ้นแล้ว จากการโจมตีของเขา
อย่างไรก็ตามในอีกไม่กี่ลมหายใจ พลังปราณในร่างกายของเขาก็ฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง และฟื้นขึ้นสู่จุดสูงสุด อย่างไรก็ตามพลังงานของเหลวนั้นที่ถูกดูดซับโดยเขา แต่เมื่อเวลาผ่านไป มวลพลังงานเหล่านั้นก็สูญเสียไปอย่างรวดเร็วเช่นกัน
เขาหันศีรษะและมองไปที่ เมิ่งหูลู่และ ผางหลง กวนเยว่โดยที่ไม่ได้พูดอะไร แต่ขยับตัว เขารีบตรงไปยังนักรบทั้งห้าของอาณาจักรกังหลัน พร้อมกับแสงเย็นในดวงตาของเขา
“ถอย!” หลายคนในอาณาจักรกังหลันเห็นว่า กวนเจิ้นกำลังจะโจมตีพวกเขา คนหนึ่งตะโกน จากนั้นก็หันและวิ่งหนีไป อีกสี่คนเลือกทิศทางที่แตกต่างกันและหลบหนีไป
เมื่อพวกเขามีห้าคน ไม่ว่ากวนเจิ้น จะตัดสินใจไล่ตามผู้ใดทั้งสี่คน พวกเขามีโอกาสมากที่จะหลบหนีออกไปจากที่นี่ได้ สำหรับเมิ่งหูลู่คนเหล่านี้ ไม่สนใจเขาแม้แต่น้อย ความแข็งแกร่งของพวกเขาอยู่ในระดับเท่าเทียมกัน แม้ว่าพวกเขาจะถูกติดตาม แต่ไม่ใส่ใจ
อย่างไรก็ตาม มันได้รับการพิสูจน์แล้วว่า พวกเขาประเมินความแข็งแกร่งของเมิ่งหูลู่ต่ำไป และความสำเร็จของทั้งสองฝ่ายก็ไม่แตกต่างกันมากนัก อย่างไรก็ตาม เมิ่งหูลู่และ ผางหลงไม่เพียงแต่ฝึกฝนทักษะระดับสวรรค์ และทักษะการต่อสู้ แต่ยังมีเครื่องมือและอาวุธวิญญาณที่ดีที่สุด ในระดับซวนฉี ที่ได้รับมาจากหลินเว่ย ในแง่ของความแข็งแกร่ง มันสามารถบดขยี้พวกเขาอย่างสมบูรณ์
ที่แย่กว่านั้นคือ กวนเยว่ แต่นางก็มีอาวุธชั้นดีเช่นกัน ศิลปะการต่อสู้และทักษะของนางนั้นแข็งแกร่งมาก ยิ่งไปกว่านั้น เมิ่งหูลู่ จงใจเหลือ จักรพรรดิระดับสอง ไว้ให้นางจัดการเป็นพิเศษ ไม่ว่านางจะเลือกคนใด
ก็สามารถรับมือกับมันได้อย่างง่ายดาย ไม่กี่นาทีต่อมา ชายทั้งสามคนก็กลับมาจากคนละทิศทาง พร้อมกับนักรบแห่งอาณาจักรกังหลันในมือของพวกเขา
“ปัง!” “ปัง!” “ปัง!” พวกเขาทั้งสามคนของอาณาจักร กังหลันไปรอบ ๆ กู่ซาน ซึ่งไร้ลมหายใจ จากนั้นพวกเขาก็เห็น กวนเจิ้นขมวดคิ้ว และพูดด้วยความสงสัย “เหตุใดน้องสาวของข้า ยังไม่กลับมา”
หลังจากได้ยินคำพูดของ กวนเยว่ เมิ่งหูลู่และ ผางหลงก็ตกใจ หลังจากมองหน้ากัน เมิ่งหูลู่ก็อดไม่ได้ที่จะพูดว่า “เกิดอุบัติเหตุอะไรขึ้นกับกวนเยว่หรือไม่?”
“ไม่…เช่นนั้น ข้าจะไปตามหากวนเยว่…. เจ้าอยู่ที่นี่ และคอยดูคนเหล่านี้ เราจะจัดการกับพวกเขา เมื่อเรากลับมา” เสียงของเมิ่งหูลู่เพิ่งลดลง ผางหลงเห็นใบหน้าของกวนเจิ้น มีสีหน้าที่เป็นกังวล จึงรีบเปิดปากเพื่อเสนอตัวออกไปตามหา
“ดี! งั้นข้ารบกวนท่านทั้งสอง” กวนเจิ้นพยักหน้าและกล่าว
“ หวา!” เสียงของกวนเจิ้น เพิ่งลดลง แต่มีเสียงดังสนั่น จากนั้นทั้งสามคนก็เห็นว่าร่างของกวนเยว่
วิ่งมาด้วยความเร็วมาก ในมือของนางแบกนักรบแห่งอาณาจักรกังหลัน
“กวนเยว่! เจ้าปลอดภัยดีหรือไม่” เมื่อเห็นกวนเยว่จิ้นกลับมา กวนเจิ้นก็รีบมาตรวจสอบร่างกายของนาง
และถามด้วยความกังวลบนใบหน้าของเขา
“ฮ่าฮ่า! พวกมันจะทำอะไรข้าได้” กวนเยว่พูดด้วยรอยยิ้ม จากนั้นก็เหวี่ยงมือ ร่างทั้งสองกระแทกพื้น และล้มลงพร้อมกับคนอื่น ๆที่นอนอยู่ที่พื้น
“ปรากฏว่า เจ้าได้จัดการส่วนที่เหลือ…. เราคิดว่ามีบางอย่างผิดปกติ และเรากำลังจะไปตามหาเจ้า” ใบหน้าของ ผางหลงแสดงสีหน้าทันที พยักหน้าและกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“ข้าขอโทษจริง ๆที่ทำให้ท่านต้องกังวล” เมื่อได้ยินคำพูดของผางหลง กวนเยว่ก็หยุดยิ้มและกล่าวขอโทษ
“ไม่มีอะไร! ดีที่กลับมาแล้ว!” ผางหลงรีบโบกมือและพูดขึ้น
“ พี่ผาง! พี่เมิ่ง! แล้วคนพวกนี้ล่ะ” กวนเจิ้นเหลือบมองคนทั้งหกที่นอนอยู่บนพื้น แล้วถามพร้อมกับขมวดคิ้ว
แม้ว่าเขาจะมีความแข็งแกร่งสูงสุดที่นี่ แต่ตอนนี้ทุกคนอยู่ในกลุ่มก็มีความสัมพันธ์ก็กลมกลืนกันมาก โดยธรรมชาติแล้ว เขาไม่สามารถตัดสินใจคนเดียวได้ เขาต้องการถามความคิดเห็นของ เมิ่งหูลู่และ ผางหลง
“พวกเขาต้องการที่จะสังหารเรา เหตุใดเราต้องสุภาพกับพวกเขา ” ผางหลงขมวดคิ้ว หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แสงเย็นในดวงตาของเขาก็กะพริบและพูดด้วยเสียงที่เยียบเย็น
“อืม! สังหารมัน เมิ่งหูลู่พยักหน้า และพูดด้วยความชื่นชมบนใบหน้าของเขา แม้ว่าคำพูดของเขาจะดูเรียบง่าย แต่ก็แสดงออกได้ว่า การสังหารของเขานั้นเด็ดขาด
“ฮ่าฮ่า! ท่านและข้านั้น คิดเหมือนกัน ” เมื่อได้ยินสิ่งที่พวกเขาพูด กวนเจิ้นก็พูดด้วยรอยยิ้มและพยักหน้าทันที
“สังหารทั้งหมด?” หลังจากได้ยินความเห็นอกเห็นใจต่อคนทั้งหก กวนเยว่อดรู้สึกตกใจไม่ได้ เมื่อได้ยินว่า ทั้งสามคนมีเจตนาสังหาร
“ เนื่องจากเราได้สร้างความบาดหมาง ที่ไม่สามารถแก้ไขได้ เราจึงต้องขจัดปัญหาในอนาคต เพื่อไม่ให้เกิดความยากลำบาก หากเราต้องเผชิญกับสถานการณ์ก่อนหน้านี้ พี่เมิ่งคิดว่า พวกเขาควรชดใช้สำหรับเรื่องนี้” กวนเจิ้นรู้ว่าน้องของเขารู้สึกความสงสารอีกฝ่าย เขาส่ายหัวและต้องชี้แจงผลดีผลเสียกับอีกฝ่ายฟัง
เมื่อได้ยินคำพูดของกวนเจิ้น เมิ่งหูลู่และ ผางหลงต่างก็ทำหน้าราวกับเจ็บปวด ผางหลงมองไปที่กู่ซานและพูดพร้อมกับกัดฟัน: “ถูกต้อง! สิ่งที่พวกข้ามอบออกไปมันมีค่ามาก หากไม่ใช่เพราะพวกเขา
เราก็คงจะไม่ต้องใช้ ยิ่งไปกว่านั้น เราใช้ไปทั้งหมดสี่หยด มันไม่น่าให้อภัยเลย…แม้ว่าคนเหล่านี้เสียชีวิตหมื่นครั้ง พวกเขาไม่คุ้มกับของเหลวหยวนเยว่สักหยด”
“ของเหลวหยวนเย่หรือ? พี่ผาง! ท่านหมายถึงสิ่งที่ข้าเพิ่งกลืนเข้าไปงั้นหรือ มันคือของเหลวหยวนเย่ในตำนาน หยดนั้นเทียบเท่ากับพลังงานของหินหยวนที่ดีที่สุด?” ร่างกายของกวนเยว่สั่นอย่างกะทันหัน
นางตกใจและมองไปที่ผางหลง เอ่ยถามอย่างรีบร้อน
“ใช่! มิฉะนั้น จะมีสิ่งอื่นที่สามารถมีผลกระทบที่ทรงพลังเช่นนี้” ผางหลงกล่าวอย่างหมดหนทาง
“สารเลว! หากรู้ว่ามันเป็นสมบัติล้ำค่าเช่นนี้ ข้าก็ทนไม่ได้ที่จะต้องสังหารมัน ช่างเสียเปล่าที่ ท่านมอบสมบัติล้ำค่าเช่นนี้ให้พี่น้องของเรา” เมื่อเห็นผางหลงยืนยันอีกครั้ง กวนเจิ้นก็ขมวดคิ้วและพูดด้วยความเศร้าโศก
ผางหลงและ เมิ่งหูลู่ รู้ดีว่าการที่กลืนของเหลวหยวนเย่นั้น เป็นเรื่องที่เสียเปล่า เพราะพลังงานที่มีอยู่ในของเหลว หยวนเย่ สามารถกู้คืนพลังปราณส่วนใหญ่ได้ แต่มักจะถูกใช้งานโดยผู้ฝึกศิลปะการต่อสู้ขั้นอรหันต์มากกว่า
อย่างไรก็ตาม เมิ่งหูลู่และ ผางหลงใช้ประโยชน์จากมันเพียงเล็กน้อยเท่านั้น และส่วนที่เหลือก็ระเหยออกไป
“โอ้! แม้จะสูญเสียไปบ้าง แต่ก็ดีกว่าถูกสังหาร หากเราไม่ใช้ มันคงจะตกเป็นของโจร?” ผางหลงถอนหายใจ กางมือออกและพูดอย่างหมดหนทาง
“นั่นคือความจริง กวนเยว่พยักหน้าด้วยความเห็นด้วย จากนั้นนางลังเลเล็กน้อย จากนั้นกัดฟันและพูดอย่างแน่วแน่บนใบหน้าของเขา:” สิ่งต่างๆบนร่างกายของพวกเขา เช่นเดียวกับร่างของงูมงกุฎเพลิงนิล พวกท่านทั้งสองคนเป็นคนจัดการเถอะ! ข้าคิดว่ามันสามารถชดเชยความสูญเสียบางอย่างได้
“อืม! ข้าเห็นด้วย กวนเจิ้นรีบพยักหน้าและกล่าวสนับสนุน
“ไม่! เนื่องจากเราสังหารงูมงกุฎเพลิงนิลด้วยกันทุกคน ก็ย่อมมีส่วนแบ่งของทุกคน ส่วนสิ่งที่อยู่กับคนเหล่านี้ พวกข้าจะรับไปตามจำนวนคนที่สังหารไป “สำหรับข้อเสนอของกวนเยว่ ผางหลงไม่ได้คิดเรื่องนี้ เขาจึงส่ายหัวปฏิเสธและไตร่ตรอง
จากนั้นกล่าวอย่างแน่วแน่บนใบหน้าของเขา
“ จะได้อย่างไร! ครั้งนี้ท่านสูญเสียของเหลวหยวนเยว่ไปสี่หยด หากไม่ใช่เพราะของเหลวหยวนเยว่ พวกเราคงจะถูกสังหารไปแล้ว” กวนเจิ้นส่ายหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า! ทัศนคติของเขายังหนักแน่นมาก
“ พี่กวน! เมื่อเห็นว่าทั้งสองคนยืนกราน เมิ่งหูลู่ก็ส่ายหัวพร้อมกับยิ้มอย่างช่วยไม่ได้ เขาตบกวนเจิ้นที่ไหล่ และพูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม แล้วเขาก็ขยิบตาให้กันแล้วชี้ไปที่ผางหลงและ กวนเยว่ที่ยืนอยู่ข้างๆ ผางหลง
พร้อมกับรอยยิ้มแปลก ๆ บนใบหน้าของเขา
“หืม?” เมื่อได้ยินคำพูดของ เมิ่งหูลู่ กวนเจิ้นก็อยากจะบอกว่าไม่ แต่หลังจากเห็นดวงตาของอีกฝ่าย เขาก็มองไปที่ ผางหลงโดยไม่รู้ตัว จากนั้นก็มองอีกครั้งไปที่กวนเยว่ ซึ่งอยู่ไม่ไกลผางหลง หลังจากนั้นก็เลิกคิ้ว
ทันใดนั้นเขาก็เข้าใจบางอย่างในใจ และพยักหน้าให้ เมิ่งหูลู่
