บทที่ 291
ตามหาสหายที่พลัดหลง
เสียงประหลาดใจของจื่อหยู ไม่ได้ดึงดูดความสนใจของหูหนิว และเสี่ยวหมี ในขณะนี้พวกเขายังคงจ้องมองไปที่หลินเว่ยด้วยความขนลุก กับกลิ่นเหม็นของหลินเว่ย
จื่อหยูมองไปที่หลินเว่ยในทะเลสาบ แต่มุมปากของนางกลับยกขึ้น และมีรอยยิ้มออกมา นางพบว่าความสำเร็จของ หลินเว่ยนั้นเทียบเท่ากับขั้นเก้าเท่านั้น และไม่ได้ทะลวงไปถึงระดับศักดิ์สิทธิ์ อย่างไรก็ตาม
นางเพิ่งค้นพบว่า หลินเว่ยมีร่องรอยความเข้าใจของความถ่องแท้อย่างสมบูรณ์
แน่นอนว่าความเชี่ยวชาญในพลังลึกลับนี้ของ หลินเว่ยนั้นอยู่ที่ประมาณครึ่งส่วน และไม่มีภัยคุกคามใด ๆ ต่อนาง แต่เป็นพลังความเข้าใจถ่องแท้ ที่ทำให้นางรู้สึกโล่งใจและวางหินก้อนใหญ่ลงได้ อย่างสมบูรณ์
เนื่องจากผ่านการชำระล้างของพลังงานแห่งสวรรค์และโลกเท่านั้น จิตวิญญาณจึงเปลี่ยนแปลงและปรับตัวให้เข้ากับพลังงานของสวรรค์และโลก จึงจะสามารถเริ่มเข้าใจความถ่องแท้ได้
แต่หลินเว่ยกลับเข้าใจถึงพลังนี้จากการชำระล้าง ด้วยพลังแห่งสวรรค์และโลก หากถึงเวลาที่จะต้องออกไปจากดินแดนลับ มันจะไม่สามารถก่อให้เกิดภัยคุกคามที่ใหญ่หลวงต่อเขาได้ ตราบใดที่เขารับการชำระล้างอีกครั้ง
และจะได้รับการเลื่อนระดับของพลังความเข้าใจอย่างถ่องแท้
ในความเห็นของจื่อหยู ความน่าจะเป็นที่หลินเว่ยจะสามารถผ่านการชำระนั้นไม่ได้สมบูรณ์ แต่อย่างน้อยก็ผ่านไปได้อย่างสบาย หากล้มเหลว นางคงจะไม่มีอะไรจะโต้แย้ง และจะต้องยอมรับชะตากรรมของนาง
ครึ่งชั่วโมงต่อมา หลังจากอาบน้ำหลายครั้ง หลินเว่ยก็พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ เขากำลังจะขึ้นมาจากน้ำ แต่ใบหน้าของเขาแข็งทื่อ เขาลืมไปว่ามีคนสามคนเฝ้าดูเขาอาบน้ำอยู่! แม้ว่าพลังผันผวนในร่างจะยังคงเป็นสัตว์อสูร
แต่ก็ถูกเปลี่ยนร่างเป็นหญิงสาว โดยธรรมชาติแล้ว หลินเว่ยไม่สามารถปฏิบัติต่อพวกเขาเหมือนสัตว์อสูรได้
หลินเว่ยชะงักร่าง เขาแสดงความลำบากใจ จากนั้นก็เปิดปากของเขา พูดกับหญิงสามคนที่อยู่ฝั่งตรงข้ามและร้องเรียก: “พี่สาวจื่อหยู!ข้าจะขึ้นไปแต่งตัว”
“โอ้! เจ้าสามารถขึ้นมาได้เลย หญิงสาวทั้งสามคนกะพริบตา คำพูดของหลินเว่ย ทำให้พวกนางงุนงง
“ เอ่อ … !” ” ใบหน้าของหลินเว่ย แม้ว่าจะยังคงแข็งทื่อ แต่ใบหน้าของเขายังราบเรียบ
“โอ้…..จื่อหยูยักไหล่พยักหน้าอย่างไม่เป็นทางการ และหันหลังให้หลินเว่ย
“ มนุษย์นี้ช่างลำบากเสียจริง!” หูหนิวและ เสี่ยวหมี หลังจากส่งเสียงพึมพำ พวกนางหันหลังให้หลินเว่ย
“พรึ่บ!” เมื่อเห็นเช่นนี้ หลินเว่ยก็พุ่งขึ้นจากน้ำอย่างเร่งรีบ เขาสลัดหยดน้ำด้วยพลังปราณ ด้วยความรีบร้อนเขาหยิบชุดเสื้อผ้าออกมา และแต่งตัวให้เรียบร้อย หลังจากเพียงชั่วอึดใจ
หลินเว่ยขบคิดว่า นี่อาจเป็นการสวมเสื้อผ้าได้รวดเร็วที่สุดเท่าที่เขาเคยทำ
“ ข้าพร้อมแล้ว!” หลินเว่ยกล่าวพร้อมกับถอนหายใจด้วยความโล่งใจ เมื่อได้ยินคำพูดของหลินเว่ย หญิงสาวทั้งสามก็หันกลับมาและมองไปที่หลินเว่ย
“พี่หลิน! พวกเราจะออกไปแล้วหรือ?” เสี่ยวหมีเดินไปหาหลินเว่ย และพลางสูดจมูกเพื่อยืนยันว่าไม่มีกลิ่นเหม็น เสี่ยวหมีก็โน้มตัวกอดแขนหลินเว่ยอย่างสนิทสนม และถามอย่างคาดหวัง
“ทุกคนพร้อมแล้วหรือไม่?” หลินเว่ยไม่ตอบในทันที แต่หันมาถามจื่อหยู
“อืม! เจ้าสามารถไปเมื่อใดก็ได้”จื่อหยูพยักหน้าและกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“อ่า! พวกเราเตรียมตัวมานานแล้ว แต่พี่สาวของข้าบอกว่า” พี่ชายยังกักตัวอยู่ ให้พวกเรารอท่านก่อน” เสี่ยวหมีพยักหน้าอย่างรีบร้อน
“เอาล่ะ! เอาล่ะ ไปกันเถอะ ข้าจะตามหาสหาย เราแยกจากกันมาเกือบสามเดือนแล้ว และข้าไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับพวกเขาบ้าง หลินเว่ยพยักหน้าและพูดด้วยความกังวล
“ไม่เป็นไรอันใด ข้าบอกว่าในโลกนี้ เราจะเชื่อฟังและปกป้องความปลอดภัยของเจ้า ไม่สำคัญว่าเราจะไปที่ใด” จื่อหยูยักไหล่และใบหน้าบ่งบอกถึงความไม่แยแส
“ใช่ เสี่ยวหมีจะปกป้องพี่ชายเอง…. เสี่ยวหมีตบหน้าอกนางและพูดอย่างจริงจัง
“ดี!” หลินเว่ยพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม และเอื้อมมือไปลูบศีรษะของอีกฝ่าย
ครู่ต่อมาร่างอันใหญ่โตของราชาอินทรีพยัคฆ์ ค่อยๆลอยขึ้นไปบนท้องฟ้า และตรงออกจากหุบเขา จากนั้นก็มาบรรจบกับสัตว์อสูรหมีหิมะที่รอคอยมานาน และเหาะไปในทิศทางเดียว
…………
หลินเว่ยวางมือไว้ทาบไว้ที่หน้าอกและเงยหน้าขึ้นมองด้านหน้า ที่นั่นมีหุบเขาขนาดใหญ่ที่มองไม่เห็น มันเหมือนกับเสายักษ์ที่ปักหลั่น ปิดกั้นระหว่างสวรรค์และโลก ทำให้ผู้คนรู้สึกถึงความทรงพลัง
โดยเฉพาะที่เชิงเขา มีเมฆหนาโดยรอบ ทำให้ผู้คนมองไม่เห็นสถานการณ์ด้านบน นี่คือหุบเขาที่สูงที่สุดในดินแดนลับแห่งนี้ ที่มีสัตว์อสูรต่างๆมากมาย
แค่หุบเขาก็เทียบเท่ากับพื้นที่กว้างใหญ่ นั่นคือ หุบเขาถงเทียน มันมีอาณาเขตของสัตว์ร้ายแห่งดินแดนลับ สัตว์อสูรที่สมบูรณ์แบบที่สุด สามารถพบเจอได้ในหุบเขาถงเทียน ไม่ว่าจะเป็น สัตว์อสูรระดับต่ำ สัตว์อสูรระดับสูงหรือ สัตว์อสูรศักดิ์สิทธิ์
มีเหล่าสัตว์ร้ายจำนวนมากเกินไป ทำให้มนุษย์ไม่สามารถฝ่าเดินต่อไปได้ ทั้งสายพันธุ์และปริมาณของสัตว์อสูรนั้นมีมากที่สุด แต่ระดับอันตรายนั้น น้อยกว่าของสัตว์ร้ายในทุ่งขจี
ด้วยวิธีนี้ หุบเขาถงเทียน จึงกลายเป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์ในสายตาของศิษย์จากสำนักต่างๆ เนื่องจากมีทรัพยากร สัตว์อสูรเพียงพอ และไม่เหมือนกับทุ่งขจีที่ดูอันตรายมากเกินไป
สัตว์อสูรระดับสูงนับพัน และไม่เหมือนกับหุบเขาอสูรศักดิ์สิทธิ์ ตรงที่มีสัตว์อสูร ระดับศักดิ์สิทธิ์มารวมตัวกันที่นี่
ที่ตั้งของหุบเขาถงเทียน อยู่ระหว่างกลางของดินแดนแห่งสัตว์ร้าย ซึ่งเป็นเพียงแก่นกลางของดินแดนลับ โดยทั่วไปแล้ว ทุกคนที่เข้าสู่ดินแดนลับจะต้องเดินมาที่นี่ และรอจนกว่าทางเข้าจะเปิดออกอีกครั้ง
เมื่อพวกเขาออกเดินทาง ทุกคนต่างได้รับคำสั่งว่า พวกเขาจะต้องเดินทางไปที่หุบเขาถงเทียน เพื่อรวบรวมกองกำลัง และตามล่าสัตว์อสูร นี่ไม่ใช่แค่พรรคพวกของหลินเว่ย และคนอื่นๆ
แต่ยังรวมถึงผู้อาวุโสที่เข้ามาทดสอบในดินแดนลับด้วย
หลินเว่ยใช้เวลาสามวัน ในการมาถึงที่นี่ จากหุบเขาอสูรศักดิ์สิทธิ์ นี่เป็นเพราะความเร็วของราชาอินทรีพยัคฆ์ เขามองไปที่ไหล่ทั้งสองข้างของเขา จากนั้นมองลงไปที่หน้าอกของเขา มุมปากของหลินเว่ยกระตุกเล็กน้อย
และใบหน้าของเขาก็เงียบงัน ทั้งสองข้างของเขา มีเสือขนาดเท่ากำปั้นสองตัว ตัวหนึ่งสีขาวและอีกตัวมีขนสีขาวและแซมด้วยสีส้ม
ในอ้อมแขนของเขา มีลูกแมวสีน้ำเงินอมเขียวที่มีศีรษะขนาดเท่าไข่ไก่ กำลังเหม่อมองออกไปข้างนอก พร้อมกับดวงตาเล็ก ๆ สองดวงและคอยตรวจสอบสถานการณ์โดยรอบ ก่อนหน้านี้ หลินเว่ยค้นพบว่า ชีวิตของเขานั้นพลิกผันเหลือเกิน เมื่อสองวันที่ผ่านมาจื่อหยูและหลินเว่ยได้ทำสัญญาที่เท่าเทียมกัน และนางกลายมาเป็นสัตว์เลี้ยงของหลินเว่ย
