บทที่ 286
น้องชายคนใหม่
ลึกลงไปในทุ่งขจี มีหุบเขาหนึ่งตั้งอยู่ที่นี่ ตามที่จื่อหยูกล่าว หุบเขานี้ เดิมไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของทุ่งขจี แต่เป็นนาง ที่เมื่อหลายหมื่นปีก่อน นางพาคนมาครอบครองที่นี่ และไม่ว่านางจะมีพลังมากเพียงใด ในเวลานั้น ก็สามารถครอบครองพื้นที่ได้หนึ่งในสามเท่านั้น
“ พรึ่บ … !” เงาดำขนาดใหญ่ บินเหนือจากที่สูง กวาดไปทั่วหุบเขา และแม่น้ำ พลังปราณที่แข็งแกร่งแผ่ซ่านออกจากร่างกาย
เงาดำขนาดใหญ่นี้คือ ราชาอินทรีพยัคฆ์ บริเวณหลังของมัน ปรากฏร่างทั้งหมดสี่คน ได้แก่ หลินเว่ย จื่อหยู และสัตว์อสูร ตนอื่น ๆ สำหรับ เสี่ยวชิงและมังกรดำที่เพิ่งทำสัญญากับหลินเว่ย หลินเว่ยไม่ต้องการการปกป้องจึงไม่ได้เรียกออกมา รวมทั้ง เสี่ยวชิง หากหลินเว่ยต้องเดินทางไปด้วยตนเอง ต้องใช้เวลาอย่างน้อยสองวัน แม้ว่าเขาจะมีเสี่ยวเฟย ระยะเวลาอาจสั้นลงครึ่งหนึ่ง แต่ก็เทียบไม่ได้กับอินทรีพยัคฆ์ ที่ใช้เวลาเพียงชั่วโมงกว่า ๆ
“สมกับเป็นสัตว์อสูรบินระดับศักดิ์สิทธิ์ ความเร็วน่าเหลือเชื่อ” หลินเว่ยมองไปรอบ ๆ และมองลงไปที่ทิวทัศน์ด้านล่าง เขาอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา
“เป็นอะไรไป! แม้ว่าอินทรีพยัคฆ์จะอยู่ในประเภทสัตว์อสูรบิน แต่ความเร็วของมันสามารถถือได้ว่าอยู่ในระดับกลาง และระดับสูงเท่านั้น มันเร็วกว่าสัตว์อสูรตนอื่น ๆ พี่สาวเช่นข้า รู้ว่าในพื้นที่อื่นของหุบเขา มีนกอินทรีไล่ลมที่มีความแข็งแกร่งระดับศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งมีความเร็วมาก แม้ว่าความแข็งแกร่งของมันจะไม่ดีเท่าของข้า แต่ความเร็วของมันก็เร็วเกินไป และข้าก็ยังไม่สามารถเทียบได้ “จื่อหยูได้ยินหลินเว่ยยกย่องราชาอินทรีพยัคฆ์มาก จนนางอดไม่ได้ที่จะอ้าปากค้าง มองไปที่หลินเว่ยด้วยสายตาคู่หนึ่งอย่างดูแคลน
“แค่กๆ!” แม้ว่าหลินเว่ยจะหน้าหนา แต่เขากลับถูกสัตว์อสูรดูแคลน เขาเกาศีรษะและแสร้งไอสองครั้ง และพูดว่า พี่สาว จื่อหยูมีสัตว์อสูรระดับสูงสุดมากมาย ในหุบเขานี้งั้นเหรอ?”
ทันทีที่เขาพูดสิ่งนี้ออกมา จื่อหยูและคนอื่นๆกลอกตามองหลินเว่ย ที่ยังตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็หัวเราะเยาะตัวเอง เขาแค่อยากจะเปลี่ยนหัวข้อ แต่เขาไม่ได้คาดหวัง ตนเองกลับทำเสียเรื่องอีกครั้ง ใบหน้าของหลินเว่ยร้อนผ่าวจนเขาเกาหัวอีกครั้ง
มีปัญหาใหญ่กับคำพูดของเขา ในสถานที่ลับนี้ อาจมีสัตว์อสูรอยู่ในระดับสูงสุดของสัตว์อสูรศักดิ์สิทธิ์ แต่ก็ไม่สามารถมีได้มากเกินไป ยิ่งไปกว่านั้น เป็นไปไม่ได้ที่จื่อหยูจะครอบครองหนึ่งในสามของหุบเขา
“ น้องชายของข้ายังเด็กเกินไป ที่จะมีความรู้เพียงพอในหุบเขานี้ สัตว์อสูรเพียงตนเดียว ที่มีความแข็งแกร่งถึงจุดสูงสุดของระดับศักดิ์สิทธิ์ คือพี่สาว ข้าและนกอินทรีที่ไล่ลม พวกเราครอบครองพื้นที่หนึ่งในสามตามลำดับ
และอีกหนึ่งในสาม ถูกครอบครองโดย จื่อเตียนเจียว” จื่อหยูเห็นการแสดงออกที่น่าอายบนใบหน้าของหลินเว่ยและ นางหัวเราะทันที นางเอื้อมมือไปลูบศีรษะของหลินเว่ยและกล่าวด้วยรอยยิ้ม
เมื่อมองไปที่มือที่ลูบศีรษะของเขา ใบหน้าของหลินเว่ยก็เปลี่ยนเป็นสีแดง เขาอยากจะหลบมือของนาง แต่เป็นเพราะความแข็งแกร่งของเขานั้นไม่ดีพอ
“จื่อเตียนเจียว หรือ มันคือสัตว์อสูรชนิดใด?” หลินเว่ยหันมามองอย่างอดไม่ได้ จากนั้นเขาก็ได้แต่ถามด้วยความสงสัย เขาได้สังหารสัตว์อสูรหลายชนิด แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินเกี่ยวกับ จื่อเตียนเจียว
“มันเป็น สัตว์อสูร ที่ทรงพลังมาก มีคำร่ำลือว่า พวกมันเป็นสายเลือดของมังกร”จื่อหยูพยักหน้าและกล่าวอย่างเคร่งขรึม ฮ่าฮ่า! มันก็แค่มีเลือดมังกร….ข้าไม่คิดว่าจะเก่งกาจอย่างใด?” หลินเว่ยหัวเราะเบา ๆ สองครั้งและกล่าวด้วยรอยยิ้มที่ไม่แยแส
“ฮึ! เจ้าคงไม่คิดว่ากิ้งก่าดำของเจ้าเป็นมังกรตัวจริง? จื่อหยูมองไปที่หลินเว่ยอย่างจริงจัง จากนั้นโค้งปากของนางและพูดด้วยความรังเกียจ
“อะไรนะมันไม่ใช่หรือ เสี่ยวเฮย เป็นมังกรยักษ์ที่อยู่ด้านบนสุดของระเบียงศักดิ์สิทธิ์ และมีเลือดบริสุทธิ์ของมังกร” เมื่อได้ยินคำพูดของจื่อหยู ขวัญกำลังใจของหลินเว่ยนั้นสั่นไหว เขาโต้เถียงอย่างหัวชนฝา
“มังกรระดับบนหรือ… มันเป็นแค่กิ้งก่าเท่านั้น แต่มีสิ่งหนึ่งที่เจ้าคิดถูก...มันมีร่องรอยของสายเลือดมังกรจริง ๆ จื่อหยูกล่าว แต่เมื่อเทียบกับ จื่อเตียนเจียวแล้ว มันคือสายเลือดที่อยู่ใกล้เคียงกับมังกรที่แท้จริง ”
จื่อหยูกล่าวด้วยความเย้ยหยัน เมื่อนางพูดมังกรดำดวงตาของนางก็เปล่งประกายด้วยความรังเกียจ
“พี่สาวจื่อหยู! ท่านเคยเห็นมังกรตัวจริงหรือไม่?” หลินเว่ยกะพริบตาและถามอย่างสงสัย
“ไม่! แต่ในความทรงจำของข้า มีคำอธิบายบางอย่างเกี่ยวกับมังกรที่แท้จริงเพียงเล็กน้อยเท่านั้น”จื่อหยูส่ายหัวและพูดขึ้น
“ดังนั้นระดับของ จื่อเตียนเจียวตนนี้ ยังไม่ถึงจุดสูงสุดของระดับศักดิ์สิทธิ์ แต่อาจจะมีความแข็งแกร่งระดับสูงสุดของสัตว์อสูรศักดิ์สิทธิ์? หลินเว่ยขมวดคิ้ว และถามด้วยความประหลาดใจ
เขาได้เห็นความแข็งแกร่งสูงสุดของสัตว์อสูรศักดิ์สิทธิ์ แม้แต่มังกรดำ ที่มีความแข็งแกร่ง ระดับแปดของระดับศักดิ์สิทธิ์ และมีเข้าใจอย่างถ่องแท้ต่อพลังมากกว่า 40 ส่วน เขาก็ยังไม่ใช่ศัตรูของจื่อหยู
ยากที่หลินเว่ยจะจินตนาการได้ว่าพรสวรรค์ของจื่อเตียนเจียวนั้น ทรงพลังเพียงใด
การฝึกฝนของจื่อเตียนเจียวอยู่ในระดับแปด และความเข้าใจถ่องแท้มากกว่า 40.5 ส่วน แม้ว่าความแข็งแกร่งของเขา จะน้อยกว่าของข้า แต่เขาก็มีพลังต่อสู้ในระดับสูงสุดของสัตว์อสูรศักดิ์สิทธิ์
ข้าสามารถเอาชนะมันได้ แต่ข้านั้นไม่สามารถสังหารมันได้ “จื่อหยูพยักหน้าและคลี่ยิ้มบนใบหน้าของนาง และกล่าวด้วยสีหน้าจริงจังมาก
หลังจากหยุดชั่วขณะ ใบหน้าของจื่อหยูก็แสดงรอยยิ้มอีกครั้ง และพูดด้วยรอยยิ้ม: “แต่เจ้าไม่ต้องกังวล ทั้งมันและอินทรีย์ไล่ลม จะไม่พรวดพราด เข้ามายังอาณาเขตของข้า และแม้ว่าทั้งคู่จะร่วมมือกัน แต่ก็ไม่สามารถเอาชนะข้าได้.”
“โอ…หลินเว่ยพยักหน้า แต่เขาก็ไม่ได้สนใจอะไรมากนัก ก่อนอื่นเขาไม่มีทางที่จะได้พบกับจื่อเตียนเจียว และอินทรีย์ไล่ลม จากนั้นหลังจากฟังจื่อหยูพูด หลินเว่ยก็รู้แล้วว่าสถานที่นี้อยู่ที่ใดในดินแดนลับ
นี่คือหุบเขาอสูรศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งเป็นหนึ่งในสิบอันดับแรกของดินแดนลับ ซึ่งมีชื่อเสียงในเรื่อง สัตว์อสูรระดับศักดิ์สิทธิ์มากมายและยังเป็นพื้นที่หวงห้ามสำหรับมนุษย์
หลินเว่ยไม่ได้ตั้งใจที่จะล่า และสังหารสัตว์อสูรในหุบเขา อสูรศักดิ์สิทธิ์ แม้ว่าเขาจะมั่นใจในตนเอง แต่เขาก็ไม่ได้โง่เขลา เหตุผลที่เขากล้าอยู่ในทุ่งขจีก็คือ แม้ว่าทุ่งขจีจะเป็นหนึ่งในพื้นที่ต้องห้าม เช่นเดียวกับหุบเขาอสูรศักดิ์สิทธิ์ แต่มันก็แตกต่างกันมาก
ทุ่งขจี มีชื่อเสียงในเรื่องจำนวนสัตว์อสูร ที่ต่ำกว่าระดับศักดิ์สิทธิ์ ในขณะที่หุบเขาอสูรศักดิ์สิทธิ์นั้นมีชื่อเสียงในเรื่อง สัตว์อสูรศักดิ์สิทธิ์มากมาย บางคนคาดเดาว่ามีสัตว์อสูรศักดิ์สิทธิ์หลายพันตัวในหุบเขาอสูรศักดิ์สิทธิ์และระดับความแข็งแกร่งสูงมาก
เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ หลินเว่ยเงยหน้าขึ้นมองจื่อหยู และถามอย่างสงสัย “พี่สาวจื่อหยู! ท่านมี สัตว์อสูรระดับศักดิ์สิทธิ์ในอาณัติทั้งหมดเท่าใด?
“เท่าใด?” เมื่อได้ยินคำพูดของหลินเว่ย จื่อหยูก็ตะลึงไปชั่วขณะ จากนั้นก็ส่ายหัวและพูดว่า “ข้าไม่รู้ว่ามีกี่ตนกันแน่ แต่ข้ามั่นใจว่ามีพวกมันหลายพันตัว! แต่มีสัตว์อสูรที่ใกล้ชิดกับข้ามากที่สุด คือหมาป่าทั้งห้าตัว
คนอื่น ๆล้วนไม่ได้ภักดีต่อข้าจริง ๆ เหมือนพวกเขา ”
ราชาอินทรีพยัคฆ์สอดรู้สอดเห็นตามธรรมชาติ ว่าจื่อหยูกำลังพูดถึงเรื่องนี้ ดังนั้นจื่อหยูจึงมีไหวพริบมาก และนางไม่ได้พูดอะไรสักคำ โชคดีที่นางรู้ว่า เพราะความสัมพันธ์กับหลินเว่ย จื่อหยูจะไม่ทำอะไรกับมัน
ดังนั้นตราบใดที่ยังซื่อสัตย์ และไม่ทำให้อีกฝ่ายระคายเคือง ก็ไม่มีอะไรต้องกังวล หากนางขัดแย้งกับมัน หลินเว่ยคงวางตัวลำบาก เมื่อคุยกันไปสักพัก ก็มาถึงยังที่หมาย
นี่คือหุบเขา ซึ่งใหญ่กว่าหุบเขาที่เสี่ยวจินอาศัยอยู่มากหลายสิบเท่า ราชาอินทรีพยัคฆ์ขนาดใหญ่ อยู่เหนือหุบเขา เพราะมีร่างสองร่างบินถลาออกมาจากหุบเขา และมุ่งหน้ามายัง หลินเว่ยและคนอื่น ๆ
สองร่างนี้เป็นทั้งมนุษย์ และเช่นเดียวกับจื่อหยู ลักษณะใบหน้าของพวกเขา ไม่ต่างจากคนทั่วไป อย่างไรก็ตาม จากลักษณะของพวกมัน หลินเว่ยสามารถเห็นได้อย่างรวดเร็วว่า ร่างกายของพวกเขาดูคล้ายแมว และสัตว์อสูรอีกตัวดูคล้ายเสือ
“ เสือสาวอีกตัว … ” มุมคิ้วของหลินเว่ยกระตุกชั่วขณะ อดไม่ได้ที่จะพึมพำในใจ
“ พี่หญิง! พี่กลับมาแล้ว ใบหน้าของ จื่อหยูมองไปยังใบหน้าของหญิงสาว อย่างมีความสุข
“สาวน้อยสองคน ข้าเพิ่งจะออกไปไม่กี่ชั่วโมง จำเป็นต้องตื่นเต้นขนาดนี้เลยหรือ”จื่อหยูเอื้อมมือนวดคิ้วของนาง นางดูเหมือนปวดหัวและพูดอย่างหมดหนทาง
“ฮึ่ม! จะมีอะไรอีก! ท่านสามารถออกไปเที่ยวเล่นได้ โดยไม่มีพวกเรา” ใบหน้าเล็ก ๆ ของเสือสาวบูดบึ้ง และดวงตาของนางเต็มไปด้วยความโกรธ
“อืม!” แมวสาวพยักหน้าครั้งแล้วครั้งเล่า
“เอาล่ะ! พูดตามตรง เจ้าทั้งสอง มีแขกอยู่ที่นี่ อย่าไร้มารยาท จื่อหยูพูดอย่างอดไม่ได้
“หืม?” เมื่อได้ยินคำพูดของจื่อหยู ใบหน้าของหญิงสาวทั้งสอง ก็แข็งทื่อ จากนั้นจึงละสายตาจากจื่อหยู และหันไปหา หลินเว่ย
เมื่อเห็นสิ่งนี้มุมปากของหลินเว่ยก็กระตุกเล็กน้อย และรอยยิ้มเจื่อน ๆ ปรากฏบนใบหน้าของเขา แต่เขาบ่นพึมพำในใจว่า เหตุจึงรู้สึกไร้ความรู้สึกเช่นนี้? เขารู้สึกราวกับถูกละเลย
“ว้าว! เป็นมนุษย์” ดวงตาของเสือสาวทั้งสอง แสดงสีประหลาดใจ มือข้างหนึ่งปิดปาก อีกข้างหนึ่งชี้ไปที่หลินเว่ยและอุทานออกมา
“อืม! ต่างจากหมีตัวใหญ่ พวกมันไม่มีขน ดูเหมือนว่า เป็นมนุษย์จริง ๆ” ด้วยสีหน้าสงสัย ในขณะที่นางเดินวนไปรอบ ๆ หลินเว่ยสองครั้ง จากนั้นก็หยุดหันศีรษะ และพยักหน้าให้เสือสาวอีกตน ด้วยสีหน้าจริงจัง
นางพยักหน้าและพูดด้วยน้ำเสียงประหลาดใจ
“ ไม่มีขนหรือ?” เมื่อได้ยินคำพูดของหญิงสาว หน้าผากของหลินเว่ยก็กลายเป็นสีฟ้าและน้ำเงิน และเขาอึดอัดใจ ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงและปากของเขาก็อ้าขึ้น แต่เขาไม่สามารถพูดออกมาได้
หลินเว่ยไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องอดกลั้น! อีกฝ่ายเป็นเด็กอย่างเห็นได้ชัด พวกนางจะพูดคุยเรื่องส่วนตัวของคนอื่น เช่นนี้หรือ? หลินเว่ยทำใจยอมรับไม่ได้
“ว้าว! เขาหัวเราะเยาะข้า! เขากำลังพยายามทำอะไรไม่ดีกับข้า เมื่อเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของหลินเว่ย แมวสาวก็ส่งเสียงอุทานออกมา นางก้าวถอยหลังไปหลายก้าว และมองไปที่ หลินเว่ยด้วยความระแวดระวัง
“ฮึ่ม!”รอยยิ้มบนใบหน้าของหลินเว่ยแข็งทื่อ ในทันทีใบหน้าของเขาดำราวกับก้นหม้อ หน้าผากของเขากลายเป็นสีฟ้า และหมัดของเขากำแน่น จนเขารู้สึกเวียนหัว
“แค่ก ๆ อย่าหยาบคายกับเขา นี่คือน้องชายของข้า เมื่อเห็นความลำบากใจของหลินเว่ย จื่อหยูมีรอยยิ้มขำขัน มีความสุขในคราวทุกข์ของผู้อื่น นางแสร้งไอสองครั้งเพื่อปกปิด และอ้าปากเพื่อช่วยหลินเว่ย
