บทที่ 272
อาณาจักรแห่งความลับ
“งั้นหรือ ชายคนนี้มาจากอาณาจักรเวเนเชี่ยน ในที่สุดเราก็ได้ข่าวคราวของหลินเว่ย และเราต้องส่งข่าวกลับโดยเร็วที่สุด” หลังจากได้ยินคำพูดของเย่เหิง หลินคังซ่งก็มองไปที่หลินเสวี่ยเฟิงเงียบเชียบ และพูดอย่างรีบร้อน
“ไม่ต้องกังวล ตอนนี้พวกเราอยู่ในดินแดนกังหลัน ค่อยกลับรายงานไปที่อาณาจักรเถอะ หลังจากการแข่งขันสิ้นสุดลง! หลังจากรอมาหลายปี รออีกนิดคงไม่เป็นไร?” หลินเสวี่ยเฟิงส่ายหัวและพูดขึ้น
“อืม! ข้าร้อนใจเกินไป…เจ้าพูดถูก เรารอมาหลายปีแล้ว รออีกนิดคงไม่เป็นอันใด” เมื่อได้ยินคำพูดของหลินเสวี่ยเฟิง หลินคังซ่งก็ตะลึงเล็กน้อย จากนั้นก็พยักหน้า ด้วยความโล่งใจบนใบหน้าของเขา และกล่าวด้วยรอยยิ้ม
นอกจากซางกวนฮ่าวหยางแล้วคนอื่น ๆ ก็ประหลาดใจที่ได้ยินว่าหลินเว่ยมาจากอาณาจักรเวเนเชี่ยน ซึ่งเป็นดินแดนขนาดเล็ก ท้ายที่สุดความสามารถและความสำเร็จของหลินเว่ยในช่วงหลายปีที่ผ่านมานั้น ชัดเจนสำหรับทุกคน
“โฮก!” เสียงคำรามของมังกรระเบิดขึ้นบนท้องฟ้า หลายคนสมองอื้ออึงไปด้วยเสียงคำราม แน่นอนว่าคนเหล่านี้เป็นนักรบที่อ่อนแอ
เหตุผลที่เรียกว่าเสียงคำรามของมังกร นั่นคือ ทุกคนสามารถเห็นได้ชัดว่ามีร่างของมังกรดำตัวใหญ่ กำลังบินอยู่ ด้วยความเร็ว
“นี่คือสัตว์อสูรพิทักษ์แห่งราชสำนักมืดโบราณ มังกรดำว่ากันว่ามีความแข็งแกร่งระดับขั้นศักดิ์สิทธิ์” ไม่รู้ว่าเสียงผู้ใด ที่เอ่ยคำอธิบายให้กับคนที่ยืนอยู่ที่นั่น มันดังมากจนมีหลายคนได้ยินอย่างชัดเจน
“โฮก!” เสียงคำรามของมังกรดังขึ้นอีกครั้ง แต่ไม่ได้มาจากปากของมังกรดำ แต่มาจากเบื้องหลังของมังกรดำ
เสียงนั้นมาจากปากของมังกรเงิน
เสียงคำรามของมังกรเงิน ทำให้เหล่านักรบที่ยังไม่ทันฟื้นตัวดี จากผลกระทบก่อนหน้านี้
ปรากฏเสียงอื้ออึงอีกรอบ ทำให้หลายคนรู้สึกวิงเวียน และพิงร่างของตนกับ สหายร่วมทาง พวกเขาสามารถล้มลงได้ทุกเมื่อ
“บ้าน่า! นี่คือสัตว์อสูรพิทักษ์แห่งอาณาจักรแห่งแสง มังกรเงิน เช่นเดียวกับมังกรดำ ในวิหารเร้นลับ เป็นของกลุ่มมังกรระดับบน และมาถึงขั้นศักดิ์สิทธิ์แล้ว”
“สารเลว….คนพวกนี้ มันน่าโมโหเสียจริง กับความร้ายกาจของพวกเขา บนยอดเขามีเสียงร้องของความไม่พอใจ อย่างไรก็ตาม คนเหล่านี้กำลังเพิ่งบ่นเกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่ไม่มีใครกล้าลุกขึ้นมา แสดงท่าทีไม่พอใจ
เนื่องทั้งสองดินแดนกดดันพวกเขามากเกินไป และจะว่าไป มันเป็นเพราะความแข็งแกร่งของพวกเขานั้นแย่เกินไป
ราวกับว่า พวกเขาบรรลุความคาดหวัง หลังจากที่มังกรทั้งสองร่อนลงทีละตัว พวกมันก็ถูกเก็บกลับทันที และไม่ได้ยั่วยุผู้คนต่อไป
เพราะเหตุนี้เอง ที่ทำให้จิตใจของทุกคนจมดิ่งลงโดยไม่สมัครใจ ไม่ใช่ผู้ฝึกศิลปะการต่อสู้ขั้นอรหันต์ที่เป็นผู้เก็บมังกรทั้งสองลงไป เห็นได้ชัดว่าหนุ่มสาวสองคนนี้ คือไพ่ตายของพวกเขา
มีเพียงดวงตาของหลินเว่ยที่กะพริบตา และบางส่วนของเขาก็รู้สึกละโมบต่อมังกรทั้งสอง เขาสงสัยว่า หากต้องการหาโอกาสสังหารพวกเขาในที่ลับจะได้หรือไม่?
ท้ายที่สุดแล้ว มังกรระดับศักดิ์สิทธิ์ ก็มีพลังมากกว่า สัตว์อสูรระดับศักดิ์สิทธิ์ทั่วไป
“วิหารเร้นลับ! คราวนี้เจ้าสนุกมากไปหน่อยหรือไม่?”
เสียงผู้พูด ดังมาจากอาณาจักรโบราณกังหลัน เป็นหนึ่งในนักศิลปะการต่อสู้ไม่กี่คน ที่อยู่ในระดับอรหันต์ สำหรับคำพูดของชายคนนั้น อรหันต์หลายคน พยักหน้าด้วยความเห็นไปในทิศทางเดียวกัน
วิหารเร้นลับและวิหารจรัสแห่ง ได้ส่งมังกรระดับศักดิ์สิทธิ์สองตัวออกมา ในฐานะสัตว์เลี้ยงสงคราม
หลินเว่ยไม่ได้ยินพวกเขาพูดคุยกัน แต่เขาเดาได้ว่า เป็นเรื่องของมังกรใหญ่ทั้งสอง แน่นอนว่าหลินเว่ยได้คาดเดาผลลัพธ์บางส่วนแล้ว เนื่องจากอีกฝ่ายกล้าที่จะทำอย่างเปิดเผย เขาจึงไม่กลัวการโต้แย้งของคนอื่น
หลังจากนั้น ย่อมมีผู้ที่ไม่ได้กลับมาหลังจากเข้าไปในเมืองลับ เป็นเรื่องปกติ
อย่างไรก็ตามเมื่อเทียบกับคนอื่น ๆ ใบหน้าของ ซางกวนฮ่าวหยางนั้นราบเรียบ ไร้ความวิตกกังวล เพราะเขารู้ว่า
หลินเว่ยนั้นเคยสังหารอรหันต์ทั้งสามคนมาก่อน
แน่นอนหลินเว่ยย่อมไม่พูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ ดังนั้นซางกวนฮ่าวหยางจึงออกไปกล่าวกับสาธารณชน
พร้อมส่ายหัวและถอนหายใจว่า “สำหรับเรื่องนี้ ปกป้องตนเองเป็นหลัก รักษาตัวรอด
หลีกเลี่ยงผู้คนจากวิหารเร้นลับ หรือผู้คนจากอาณาจักรแห่งแสง”
“ใช่! แม้ว่าเราจะพ่ายแพ้ในการแข่งขัน แต่ก็ไม่สำคัญ สิ่งที่สำคัญที่สุดคือเราสามารถกลับมาอย่างปลอดภัย เหลยเป่าก็เห็นด้วยกับคำพูดของซางกวนฮ่าวหยาง
ไม่เพียง แต่ในสถานศึกษาเทียนหยูเท่านั้น แต่ในราชวงศ์ของอาณาจักรเฟิงหยูอีกด้วย แม้แต่กองกำลังส่วนใหญ่ ก็บอกกับลูกศิษย์ของพวกเขา
ครึ่งชั่วโมงต่อมา อาณาจักรกังหลันลุกขึ้นยืน และประกาศกฎ ในการผ่านการแข่งขัน จากนั้นจึงเปิดเมืองลับขนาดกลางแห่งนี้ ขึ้นชื่อว่ามีสัตว์อสูรนับหมื่นตัว
และมีสัตว์วิเศษมากมายในเมืองลับ รวมทั้งยาและวัสดุมหัศจรรย์ล้ำค่ามากมาย
ทุกครั้งที่เปิดเมืองลับจะกินเวลาทั้งปี เมื่อถึงเวลาสิ่งมีชีวิตต่างดินแดนทั้งหมดในที่ลับ จะปล่อยออกมา ดังนั้นเมืองลับนี้ จึงไม่มีค่ายกลเคลื่อนย้ายออกมา และล้มเลิกกลางคันไม่ได้ ทำได้เพียงรอให้ผ่านพ้นไปหนึ่งปีเท่านั้น
ข้อกำหนดในการเข้าสู่เมืองลับ คือต้องมีอายุต่ำกว่า 30 ปีและความแข็งแกร่ง น้อยกว่าระดับอรหันต์ ไม่เช่นนั้นไม่อนุญาตให้เข้า อย่างไรก็ตาม สัตว์อสูรในเมืองลับ กลับมีขั้นศักดิ์สิทธิ์ ดังนั้นจึงเป็นเรื่องที่อันตรายมาก
ในเมืองลับเกี่ยวกับสัตว์อสูร
การแข่งขันแบบกลุ่มของศิลปะการต่อสู้อู่เจ๋อ เป็นการแข่งขันในเมืองลับนี้ หากต้องการให้ได้ผลลัพธ์ที่ดี ต้องพยายามอย่างเต็มที่เพื่อไล่ล่าและสังหารสัตว์อสูรในเมืองลับ
ภายในนั้น มีสัตว์อสูรทุกระดับ ตั้งแต่ระดับต่ำสุดของสัตว์อสูรไปจนถึงระดับสูงสุดของสัตว์อสูรขั้นศักดิ์สิทธิ์
สิ่งที่พวกเขาต้องทำคือ การตามตามล่า และสังหารสัตว์อสูร นับจำนวนตามแก่นคริสตัล และสุดท้ายตัดสินชัยชนะหรือความพ่ายแพ้ด้วยคะแนนที่เก็บสะสมคริสตัลได้
แน่นอนว่าคะแนนนี้ขึ้นอยู่กับแก่นคริสตัลที่ได้รับจากทั้งกลุ่มและทุกคน อย่างไรก็ตาม เฉพาะแก่นคริสตัลที่สูงกว่าขั้น 7 เท่านั้น สามารถใช้เพื่อแลกเปลี่ยนแต้มรวมถึง 7แต้ม
อัตราส่วนการแลกเปลี่ยนของแก่นคริสตัล และความสมบูรณ์ของคือแก่นคริสตัล สามารถแลกเปลี่ยนแต้มคะแนนได้ แก่นคริสตัลขั้นแปด จะได้รับ 10 แต้ม แก่นคริสตัลขั้นเก้า จะได้รับ 100 แต้ม สำหรับแก่นคริสตัลขั้นศักดิ์สิทธิ์ จะมีมูลค่า 100,000 แต้ม
เหตุผลที่แก่นคริสตัลขั้นศักดิ์สิทธิ์มีค่ามากก็คือ เป็นไปไม่ได้ที่คนเหล่านี้จะสังหารสัตว์อสูรขั้นศักดิ์สิทธิ์ ด้วยความแข็งแกร่งของพวกเขา ประการที่สอง ยังเป็นการให้กำลังใจเพื่อกระตุ้นให้ทุกคน ทดลองเพื่อไล่ล่าสังหารสัตว์อสูรชขั้นศักดิ์สิทธิ์
หากคะแนนของแก่นคริสตัล ขั้นศักดิ์สิทธิ์มีเพียง 1,000 แต้ม หรือแม้แต่ 10,000 แต้ม ใครจะยินยอมเสี่ยงชีวิต?
ท้ายที่สุดแล้วการไล่ล่าและสังหารสัตว์อสูร ในระดับ อื่น ๆ ย่อมจะใช้เวลามากขึ้น เราสามารถกระตุ้นความโลภของผู้คนได้ โดยการเพิ่มแต้มคะแนน ตราบใดที่มีคนได้รับแก่นคริสตัลขั้นศักดิ์สิทธิ์ไป
คนอื่น ๆ และคนอีกนับไม่ถ้วน ก็จะยิ่งต้องเพิ่มการเก็บเกี่ยวคริสตัลมากขึ้นไปอีก บางทีอาจต้องการแค่แก่นคริสตัลขั้นศักดิ์สิทธิ์เพื่อคว้าชัยในการแข่งขันนี้ เพียงหนึ่งชิ้นเท่านั้น
แน่นอนว่าวิธีที่จะได้รับแก่นคริสตัลนั้น ไม่เพียงแต่ไล่ล่าและสังหารเท่านั้น แต่ยังรวมถึงแย่งชิงจากผู้อื่นด้วย เมื่อเทียบกับการล่าสัตว์ และการสังหารสัตว์อสูร เวลานี้จะสั้นกว่า และการเก็บเกี่ยวได้มากกว่า
ดังนั้นทุกครั้งที่เข้าไปในเมืองลับ การบาดเจ็บล้มตายของกองกำลังต่าง ๆจึงมีมาก บางคนจบชีวิตภายในคมเขี้ยวของสัตว์อสูรแต่บางคนถูกสังหารจากผู้แข่งขันคนอื่นๆ
ด้วยเหตุนี้ ทุกดินแดนที่เข้าร่วมการแข่งขัน จะเตรียมผู้เข้าแข่งขันสำรอง เพื่อทดแทนผู้แข่งขันที่เสียไปในระหว่างการแข่งขัน ซึ่งเป็นเรื่องที่น่าอับอายเล็กน้อย
แน่นอนว่า หลายคนอาจคิดว่า เนื่องจากเป็นแก่นคริสตัล จึงสามารถนำเข้ามาจากภายนอกได้!
คำตอบคือ ไร้ประโยชน์ ในเมืองลับ แก่นคริสตัลที่อยู่ข้างในนั้น ค่อนข้างแตกต่างจากภายนอก แน่นอนว่าแก่นคริสตัลเช่นเดียวกัน แต่ลักษณะแตกต่างกัน
แก่นคริสตัลของสัตว์อสูรภายนอก คือวงกลมหรือแก่นกลางมะพร้าว แต่แก่นคริสตัลในเมืองลับนั้น เป็นรูปทรงสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูนยาว ซึ่งง่ายต่อการจำแนก และไม่สามารถปลอมแปลงได้
แน่นอนว่าแก่นคริสตัลเหล่านี้จะถูกส่งคืนให้ผู้เข้าแข่งขัน หลังจากนับคะแนน ยิ่งกว่านั้นยาและวัสดุมหัศจรรย์ที่ได้จากเมืองลับ ไม่จำเป็นต้องชี้แจงรายละเอียด มันจะตกเป็นของผู้เข้าร่วมการแข่งขัน
เมื่อหลินเว่ยทราบข่าวนี้ เขาก็ดีใจมาก ตอนนี้สิ่งที่เขาขาดแคลนที่สุดคือ แก่นคริสตัลจำนวนมาก
ตลอดทุกครั้งที่เขาออกไปฝึกฝน เขาเสียเวลาไปกับการค้นหาสัตว์อสูรมากเกินไป หากมีสัตว์อสูรจำนวนมาก ในเมืองลับ ถือว่าเป็นโชคลาภสำหรับเขา!
จากนั้น เมื่อเมืองลับถูกเปิดออก คนที่สาวเท้าเดินเข้าไปเป็นคนแรกคือ ผู้ฝึกศิลปะการต่อสู้จากดินแดนกังกลัน ในฐานะเจ้าถิ่น ไม่มีใครโต้แย้ง
จากนั้น ก็ตามมาด้วยอาณาจักรแห่งความมืดโบราณ และ อาณาจักรแห่งแสง ทั้งสองคนไม่ยินยอมให้ผู้ใดเข้าไปก่อน จึงจะต้องผลัดกันเข้าไปเท่านั้น หลังจากนั้น ก็ตามมาด้วยอาณาจักรเฟิงหยู
หลินเว่ยไม่ค่อยสนใจ และค่อย ก้าวเท้าเข้าไปข้างใน เมื่อเดินเข้าไปในทางเข้าที่เปิดอยู่ จู่ๆ
ร่างของหลินเว่ยก็หายไปพร้อมกับแสงสว่างวาบ
ความรู้สึกของการรุมทึ้งร่างกายเกิดขึ้น และจางหายไปในไม่ช้า แสงสว่างพลันปรากฏขึ้น
แม้ว่าหลินเว่ยจะหลับตาลง แต่เขาก็รู้สึกได้ว่า ตัวเขาได้เข้าไปในดินแดนลับแล้ว
โดยไม่รู้ตัว หลินเว่ยต้องการที่จะลืมตา แต่ทันใดนั้นก็มีเสียงคำรามดังก้องในหูของเขา หลังจากนั้นหลินเว่ยก็รู้สึกว่ามีลมแรงๆพัดมาปะทะร่างของเขา
ก่อนที่หลินเว่ยจะทันได้มีเวลาคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ ทั่วทั้งร่างปรากฏชุดเกราะห่อหุ้มขึ้นมาในทันที จากนั้นเขาก็รู้สึกว่ามีแรงลมมหาศาลพุ่งเข้ามาปะทะร่างกายของเขา
จากนั้นหลินเว่ยใช้ปีกสายฟ้า เพื่อลอยตัวอยู่กลางอากาศ หลังจากปรับตัวกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น และลืมตาขึ้นมองไปที่สัตว์อสูรที่กำลังไล่ล่าเขา
“พรึ่บ!” เขาพบว่ามีหมาป่าตนหนึ่งกำลังจ้องมองเขา หลินเว่ยกระพือปีกช้า ๆ จ้องมองหมาป่าลมกรดซึ่งเป็นสัตว์อสูรชนิดหนึ่งที่หลินเว่ยคุ้นเคยกับมันเป็นอย่างดี แต่เบื้องหน้าเขานั้น เป็นหมาป่าลมกรดขั้นเจ็ด ระดับสี่เท่านั้น
