บทที่ 270
เริ่มต้นการแข่งขัน
ซางกวนฮ่าวหยางไม่มีความเห็นเกี่ยวกับเรื่องนี้ เดิมทีไป๋หลี่ซวนเช่อตั้งใจจะชดเชยให้หลินเว่ย ซางกวนหรูเสวี่ยและ ซางกวนหรูผิง แต่ต่อมาเขาคิดว่ามันไม่สมควรที่จะแบ่งปันของที่ขโมยไป ต่อหน้าไป๋หลี่ซวนเช่อ ในโอกาสนี้
เพื่อไม่ให้ทุกคนต้องอับอาย
หลังจากออกจากคฤหาสน์ ไป๋หลี่ซวนเช่อ หลินเว่ยก็ถามอย่างสงสัย “อาจารย์! อาจารย์หญิงมาจากดินแดนกังหลันงั้นหรือ?”
“ใช่! อาจารย์หญิงของเจ้า เดิมเป็นสมาชิกของดินแดนกังหลัน และนางยังเป็นราชวงศ์ของดินแดนกังหลัน ตอนนี้จักรพรรดิที่มีอำนาจไร้ซึ่งผู้ใดเปรียบเทียบ มีศักดิ์เป็นหลานชายของนาง” ซางกวนฮ่าวหยางตะลึงเมื่อเขาได้ยินคำพูดของหลินเว่ย
จากนั้นเขาก็พยักหน้าและกล่าวด้วยความคิดถึงเรื่องราวที่ผ่านมา บนใบหน้าของเขา
“แล้วท่านล่ะ … ” หลินเว่ยกะพริบตาและถามอย่างลังเล
“ไม่! ในฐานะอาจารย์ ข้ามาจากอาณาจักรเฟิงหยู ตอนที่ยังหนุ่ม อาจารย์หญิงเข้าศึกษาที่สถานศึกษาเทียนหยู ในฐานะอาจารย์ ข้าได้พบกับอาจารย์หญิงในสถานศึกษาเทียนหยู
ในที่สุดนางก็ตกลงอยู่ในอาณาจักรเฟิงหยู “ซางกวนฮ่าวหยางส่ายหัวและพูดด้วยรอยยิ้ม
“โอ…..หลินเว่ยพยักหน้าและไม่ถามต่อ
“หลินเว่ย! นี่เจ้า” ซางกวนฮ่าวหยางเดินไปเรื่อย ๆ ทันใดนั้นเขาก็นึกถึงบางอย่าง ฝ่ามือของเขา ถูกกางออก มีเมล็ดสีเขียวมรกตอยู่สี่เมล็ด ซึ่งเขามอบให้หลินเว่ย
“นี่คือ….. ” หลินเว่ยรับเมล็ดพันธุ์มา โดยไม่รู้ตัวรู้สึกคุ้นเคยเล็กน้อย
“อืม…มิใช่ว่า เจ้ามีนักรบต้นไม้โบราณทั้งห้าหรือ….เจ้าไม่คุ้นเคยกับมัน?” ซางกวนฮ่าวหยางกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“ เป็นเมล็ดของนักรบต้นไม้โบราณ ไม่น่าแปลกใจเลยที่หลินเว่ยจะรู้สึกคุ้นเคย อย่างไรก็ตาม เมล็ดทั้งสี่นี้ ดูเหมือนจะแตกต่างจากที่ศิษย์เคยมี” หลินเว่ยพยักหน้าทันทีขมวดคิ้ว และพูดด้วยความสงสัย
“ต่างกันหรือ” ซางกวนฮ่าวหยางกะพริบตา หลังจากนั้นครู่หนึ่งเขาก็พูดด้วยรอยยิ้ม: “ข้ารู้ว่านักรบต้นไม้โบราณทั้งห้าของเจ้า น่าจะอยู่ในระดับกลาง แต่ต่างจากอาจารย์ นี่คือเมล็ดของผู้พิทักษ์ต้นไม้โบราณ เดิมทีข้าเตรียมมันไว้ให้หลานสาวสองคนของข้า
แต่พวกนางบอกว่า ค่าใช้จ่ายของการฝึกฝนนั้นสูงเกินไป และไม่ต้องการมัน ดังนั้นมันจึงถูกทิ้งไว้กับข้า
“อืม! มันมีราคามากมายจริงๆ” หลินเว่ยพยักหน้าและพูดด้วยความเอาใจใส่
เขาพูดเพราะเห็นด้วยจริงๆ เขาใช้เวลาครึ่งหนึ่งของการสะสมในช่วงหลายปีที่ผ่านมา แต่เขาฝึกฝนวิญญาณไม้ทั้งห้า มาจนถึงระดับเก้าเท่านั้น ปัญหาคือสามารถฝึกฝนและมอบทรัพยากรให้พวกมันได้เพียงแค่ธาตุไม้เท่านั้น
หากแปลงเป็นหินหยวน ความแข็งแกร่งของพวกมันน่าจะมากกว่านี้
เพราะคนที่ฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ ไม่จำเป็นต้องกินสมุนไพรล้ำค่า และวัตถุดิบทางจิตวิญญาณ เช่นเดียวกับ นักรบต้นไม้โบราณ พวกมันกินแต่วัสดุที่ทำจากธาตุไม้เท่านั้น หลินเว่ยไม่เคยขายวัตถุดิบที่เขาหามาได้ตลอดหลายปีที่ผ่านมา
และการสะสมของเขานั้นมีมาก ตั้งแต่ระดับหนึ่งถึงระดับเก้า
“ ขอบคุณมาก.….อาจารย์!” หลินเว่ยเก็บมันไปด้วยรอยยิ้ม
“ดี!” ซางกวนฮ่าวหยางพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม แล้วเดินไปและกล่าวว่า: “แม้ว่าเจ้าจะมีความหวังอย่างสูง ในการคว้าชัยด้วยพละกำลังของเจ้า แต่เจ้าก็ไม่สามารถมั่นใจได้ว่า ในโลกนี้จะไม่มีผู้แข็งแกร่ง เช่นสัตว์เลี้ยงระดับอรหันต์
แม้ว่าความเป็นไปได้จะน้อยมาก แต่ก็ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้ เมื่อหลายร้อยปีก่อน มีช่วงเวลาที่นักรบ ขั้นจักรพรรดิ ที่คว้าชัยและกวาดรางวัลทั้งหมดไป
“โอ้…”! นี่? “ดวงตาของหลินเว่ยเบิกกว้าง ฟันบางส่วนของเขารู้สึกเจ็บปวด เขาสามารถรับเสี่ยวจินมาเป็นสัตว์อสูรเลี้ยงได้เพราะอุบัติเหตุ ไม่ใช่สัตว์อสูรระดับศักดิ์สิทธิ์จะหลงกลได้โดยง่าย
หลินเว่ยเขาสามารถฝึกฝนตัวเองจนถึงระดับอรหันต์ได้ และสามารถเปลี่ยนสัตว์อสูรเลี้ยงของตนเองเป็นระดับขั้นสัตว์อสูรศักดิ์สิทธิ์ได้ แต่ก็คงเทียบไม่ได้กับสัตว์อสูรขั้นศักดิ์สิทธิ์ที่มีอายุและการฝึกฝนมาเป็นร้อยๆปี
“อืม! ว่ากันว่าต้องใช้เวลาในการฝึกฝน แม้ว่าค่าใช้จ่ายจะมาก แต่ผลประโยชน์ก็มากมายเช่นกัน ครอบครัวที่ชายคนนี้ เดิมทีเป็นครอบครัวเล็ก ๆ ระดับล่าง อย่างไรก็ตาม เมื่อได้สัตว์เลี้ยงสงครามระดับสัตว์อสูรศักดิ์สิทธิ์มา
ตระกูลของเขา ถูกเลื่อนขั้นเป็นตระกูลชั้นหนึ่ง ในที่สุดสัตว์เลี้ยงสงครามขั้นสัตว์อสูรศักดิ์สิทธิ์ ตราบใดที่มีพลังที่สามารถควบคุมได้นั้น ถือเป็นส่วนหนึ่งของความแข็งแกร่ง” ซางกวนฮ่าวหยาง พยักหน้าและพูดอย่างจริงจัง
“ อืม! แต่มันไม่ง่ายเลย ที่จะฝึกฝนสัตว์เลี้ยง ให้กลายเป็นระดับสัตว์อสูรศักดิ์สิทธิ์ได้” หลินเว่ยพยักหน้าด้วยความเห็นด้วย และขมวดคิ้ว
“อืม! มันไม่ง่ายดายจริง ๆ หากเจ้าต้องการที่จะฝึกฝนสัตว์เลี้ยงสงคราม ระดับสัตว์อสูรศักดิ์สิทธิ์ เจ้าต้องหาสัตว์อสูร ที่มีคุณสมบัติระดับอรหันต์ มันหาได้ยากมาก เพียงเพราะเหตุนี้ ตั้งแต่นั้นมาหลายตระกูลก็เข้าสู่ หุบเขาใบไม้แดงเพื่อสำรวจ
แทนที่จะได้รับอะไรกลับมา พวกเขากลับสูญเสียผู้คนไปมากมาย ไม่นานนักแนวโน้มนี้ก็ค่อยๆถูกลืมไป” ซางกวนฮ่าวหยางพยักหน้าและกล่าวด้วยความรู้สึกในช่วงเวลานั้น
“ เหตุใดต้องเป็นสัตว์อสูรศักดิ์สิทธิ์แต่กำเนิด สัตว์อสูรระดับสูงเหล่านั้น ยังสามารถเลื่อนขั้นเป็นระดับศักดิ์สิทธิ์ได้ หลินเว่ยมองไปที่ ซางกวนฮ่าวหยางด้วยความสงสัย หมาป่าเพลิงมรกตที่เขาได้รับคือ เสี่ยวชิง
ใกล้จะได้ก้าวเข้าสู่ ตำแหน่งของสัตว์อสูรขั้นศักดิ์สิทธิ์ ด้วยความช่วยเหลือของเขา
“แน่นอนว่า สัตว์อสูรที่มีคุณสมบัติ ระดับศักดิ์สิทธิ์นั้นจะหายาก แม้ว่าสัตว์อสูรทั้งหมดจะสามารถเลื่อนระดับเป็นระดับศักดิ์สิทธิ์ได้ แต่ต้องใช้ทรัพยากรมหาศาล และยังต้องใช้เวลาหลายพันหรือหลายหมื่นปีอีกด้วย
ดังนั้นพวกเขาจึงมองหาสัตว์อสูรที่มีคุณสมบัติระดับศักดิ์สิทธิ์มาไว้ในครอบครอง ในตอนนี้ไม่รู้ว่าตระกูลนั้นยังอยู่อีกหรือไม่!” ซางกวนฮ่าวหยางพูดอย่างใจเย็น
“ ขอรับ” หลินเว่ยพยักหน้าและเห็นด้วยกับ ซางกวนฮ่าวหยางอย่างเห็นได้ชัด
นี่ก็เหมือนกับ เสี่ยวจิน และ เสี่ยวชิง เสี่ยวจินได้กลายเป็นสัตว์อสูรระดับขั้นศักดิ์สิทธิ์มานานหลายทศวรรษ แล้ว
ส่วน เสี่ยวชิงล่ะ? เป็นเวลาเกือบพันปีแล้ว ที่เขายังคงติดอยู่ที่จุดสูงสุดของขั้นเก้า
เขายังไม่ได้ก้าวหน้าไปยังระดับขั้นศักดิ์สิทธิ์
ส่วนเสี่ยวจินได้รับความช่วยเหลือจากปู่ของเขา แต่ไม่ว่าจะเป็นมนุษย์หรือสัตว์อสูร จำเป็นต้องมีพรสวรรค์ที่ดีเพื่อการฝึกฝนต่อไป
ในครึ่งชั่วโมง พวกเขาก็กลับไปยังที่พัก ระหว่างทาง หลินเว่ยตั้งถามคำถามมากมาย
ซางกวนฮ่าวหยางตอบคำถามของหลินเว่ยอย่างอดทน และพูดอย่างระมัดระวัง หากเขามีโอกาสชี้ให้หลินเว่ย เขาจะอธิบายและสั่งสอนอย่างห่วงใย ท้ายที่สุดความแข็งแกร่งของ หลินเว่ย อาจจะเหนือกว่าอาจารย์ของเขา
เมื่อพวกเขากลับไปยังที่พัก ศิษย์พี่เหลือ เห็นหลินเว่ย กลับมาพร้อมกับ ซางกวนฮ่าวหยาง พวกเขาทั้งหมดรีบวิ่งเข้ามาหา
หลินเว่ย มอบสิ่งของให้เมิ่งหูลู่ เมื่อคนอื่นเห็นฉากนี้พวกเขาก็อิจฉามาก แม้ว่ามันจะถูกใส่ไว้ในกระเป๋ามิติ แต่ก็ไม่มีใครรู้ว่ามันคืออะไร นอกจากหลินเว่ยและ เมิ่งหูลู่เอง อย่างไรก็ตามเมื่อพวกเขาได้กระเป๋ามิติ
กันคนละใบ หลังจากเปิดออก ทุกคนดูตกใจมาก
…………
หลังจากเหตุการณ์นี้ ไม่มีผู้ใดที่ออกจากห้องมาอีกเลย โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมิ่งหูลู่และคนอื่น ๆ กำลังยุ่งอยู่กับการขัดเกลาซวนฉีระดับกลางที่พวกเขาเพิ่งได้มา แม้แต่หลินเว่ย เขาไม่เพียงแต่ต้องการขัดเกลาซวนฉี
แต่ยังต้องใช้เวลาในการศึกษา ค่ายกลแนวรบประสาน และการต่อสู้ไป๋มู่ สามวันผ่านไป ไม่นานนักการแข่งขันศิลปะการต่อสู้จะเริ่มขึ้น ในอีกไม่กี่อึดใจ
เช้าตรู่ผู้แข่งขันทั้งหมดของอาณาจักรเฟิงหยู ได้รวมตัวกันและออกเดินทางโดยอาศัยสัตว์อสูรบิน ภายใต้การนำของราชวงศ์เฟิงหยู
สถานที่ที่พวกเขากำลังจะไปตั้งอยู่นอกเมืองเหยียนจิง บนยอดเขาซึ่งมีความสูง 1,000 เมตร ยอดเขานี้เรียกว่าผิงติงซาน แต่ผู้คนจากดินแดนกังหลัน ชื่นชอบที่นี่ ซึ่งเรียกว่าดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งการฝึกตน
ตามชื่อ คือยอดเขาเป็นที่ราบเรียบ ในขณะที่ที่นี่มีเมืองลับ และเป็นเมืองลับขนาดกลาง ในการแข่งขันรอบแรก จะถูกจัดขึ้นในเมืองแห่งนี้
“ดูสิ! พวกมันคือสัตว์อสูรระดับสูง นกอินทรีทองคำ และ กริฟฟิน คนบริเวณโดยรอบรู้สึกกดดัน เนื่องจากระดับของสัตว์อสูรทั้งสองนี้อาจถึงจุดสูงสุดของขั้นเก้าแล้ว พวกเขาอยู่ห่างจากระดับศักดิ์สิทธิ์เพียงหนึ่งก้าว
“อืม! ดูเสื้อผ้าของพวกเขา ดูเหมือนว่าพวกเขาจะเป็นคนของอาณาจักรเฟิงหยู”
“ผู้คนของดินแดนกังหลันมาแล้ว ตอนนี้มีอาณาจักรเฟิงหยู สี่อาณาจักรที่ยิ่งใหญ่ เหลือเพียงอาณาจักรมืดโบราณและ อาณาจักรแห่งแสงเท่านั้นพวกเขายังไม่มา”
อาณาจักรเฟิงหยู ในฐานะหนึ่งในสี่อาณาจักร การมาถึงของพวกเขา ทำให้เกิดความปั่นป่วนในทันที
หลินเว่ยมองไปรอบ ๆ และพบว่ามีคนเกือบหมื่นคน มาที่ยอดเขานี้ แต่มีเพียงครึ่งเดียวเท่านั้น ที่เข้าร่วมการแข่งขัน ส่วนที่เหลือเช่น ซางกวนฮ่าวหยาง และผู้อาวุโสของสถานศึกษา เพียงแค่ ปกป้องผู้เข้าแข่งขัน
ทันทีที่ร่อนลง มีคนเกือบพันคนรอบ ๆ พวกเขา ทุกคนแสดงความเคารพหลินคังซ่งด้วยความเคารพ
คนเหล่านี้เป็นคนจากอาณาจักรต่างๆ อาณาจักรเหล่านี้เป็นพันธมิตรกับอาณาจักรเฟิงหยู และอยู่ในการคุ้มครองของอาณาจักรเฟิงหยู
กองกำลังจำนวนมาก บนยอดเขาสามารถแบ่งออกเป็นหกกองกำลัง แน่นอนว่า กองกำลังแรก คือ ไม่ยึดติดกับกองกำลังใด ๆ และมีจำนวนมากที่สุด กองกำลังที่สองเป็นกองกำลังพันธมิตร ที่ประกอบด้วยอาณาจักรมากกว่า 100 ดินแดน
และอยู่ใกล้กับ อาณาจักรมืดโบราณและ อาณาจักรแห่งแสง จากนั้นก็จะเป็นอาณาจักรกังหลัน และในที่สุดคือ อาณาจักรเฟิงหยู
หลินเว่ยได้สังเกตผู้เข้าแข่งขันของอาณาจักรเหล่านั้น อย่างละเอียดถี่ถ้วน และพบว่าความแข็งแกร่งของพวกเขานั้นถือว่าดี โดยพื้นฐานแล้วพวกเขาเป็นระดับสูงสุดของราชาแห่งการต่อสู้ และขั้นจักรพรรดิ
นอกจากสัญลักษณ์ของดินแดนของตนเองแล้ว คนเหล่านี้ยังมีสัญลักษณ์ของอาณาจักรเฟิงหยูปะปนกันไป เพื่อระบุตัวตนได้ง่ายดาย เนื่องจากแต่ละคนอยู่กันคนละแห่งหน
“ เจ้าคือหลินเว่ยหรือไม่?” จู่ๆ ก็มีเสียงลอยเข้ามาในหูของหลินเว่ย นอกเหนือจากความยินดีแล้ว ยังมีความรู้สึกไม่แน่ใจอีกด้วย แต่มันก็ไม่สบายใจมากขึ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อเขาพูดเช่นนั้น เพราะหลินเว่ยยืนอยู่กับผู้คนของอาณาจักรเฟิงหยู
