บทที่ 267
พ่ายแพ้หมดรูป
สารเลว! ช่วยข้าด้วย…. เหยียนติงถือหอกไว้ในมือทั้งสองข้าง และโบกสะบัดด้วยกำลังทั้งหมดของเขา ร่างของเขาเอี่ยวตัวโค้ง และถูกลากดึงด้วยเถาวัลย์ เขาเหวี่ยงหอกในมือมากกว่าสิบครั้ง จนกระทั่งเถาวัลย์ก็ถูกฉีกกระชากออกมา
อย่างไรก็ตามเมื่อเขาลุกขึ้นอีกครั้ง ตาข่ายขนาดใหญ่ที่ทำจากเถาวัลย์ ก็ตกลงมาจากด้านบนศีรษะของเขา จากนั้น เหยียนติงตกใจ เขาติดอยู่ในตาข่าย และถูกเถาวัลย์จำนวนมากพันรัดตัวอย่างรวดเร็ว เมื่อเขาล้มลงกับพื้น
เหลือเพียงศีรษะที่ยังไม่ถูกปกคลุม
เหยียนติงส่ายหัวอย่างแรง แม้ว่าเขาจะตกลงมาจากอากาศ แต่เขาก็ไม่ได้รับบาดเจ็บใด ๆ เพราะเขามองไปที่เถาวัลย์ และรู้สึกตาลาย เขานอนอยู่บนพื้น ดิ้นรนมองไปรอบ ๆ เพียงแวบเดียว ใบหน้าที่ซีดเซียวของเขา ภายในหัวใจเกิดความรู้สึกไร้พลัง
ในตอนนี้ ลูกแกะมากกว่าหนึ่งร้อยตัว ลูกน้องของ เหยียนติงเอง ก็ถูกรัดแน่นิ่งเช่นเดียวกับเขา
“เจ้าต้องการอะไร?” เหยียนติงมองไปที่หลินเว่ยด้วยใบหน้าซีดเซียว เขากัดฟันถามอย่างอดไม่ได้
“ข้าต้องการอะไร……ฮ่าฮ่า! ประโยคนี้ ข้าควรถามเจ้าหรือไม่? ดินแดนกังหลัน สำหรับข้า เจ้ากลับปลุกปั่นสร้างความเกลียดชังครั้งแล้วครั้งเล่า สร้างความขัดแย้งต่ออาณาจักรเฟิงหยู ข้าไม่รู้ว่าใครเป็นคนสั่งเจ้า แต่เจ้าทำสำเร็จแล้ว
และการกระทำของเจ้า ทำให้ข้าโกรธมาก “หลินเว่ยยิ้มเยาะและพูดโพล่งออกไป
เมื่อได้ยินคำพูดของหลินเว่ย ใบหน้าของเหยียนติงก็ซีดเผือด ริมฝีปากของเขาเริ่มสั่นเทา ข้อหาที่หลินเว่ยโยนใส่หัวของเขานั้นหนักหนา เกินกว่าที่จะยอมรับได้
เขาจงใจทำร้ายหลินเว่ย และคนอื่น ๆ และกระตุ้นให้เกิดความขัดแย้งระหว่างทั้งสองดินแดน คำกล่าวหานี้ นับประสาอะไรกับ คนในดินแดนของเขา ที่ได้ฟังก็คงทนไม่ได้เช่นเดียวกัน
สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ หลินเว่ยนั้นมีพยานแวดล้อมเต็มไปหมด จนเขานั้นไม่สามารถจะปริปากโต้แย้งได้
ดังที่หลินเว่ยกล่าว ไว้มันไม่ง่ายเลย เนื่องจากน้องชายของเขานั้น ทำร้ายพวกเขาก่อน และตัวเขาเองก็ตั้งใจทำร้ายพวกของหลินเว่ยด้วยผลประโยชน์บางอย่าง!
ถ้าเขาสามารถเอาชนะได้ ผลลัพธ์มันจะเปลี่ยนไปอีกแบบหนึ่ง ท้ายที่สุดแล้ว เขากลับพ่ายแพ้ และทำให้อาณาจักร เฟิงหยูแสดงถึงพลังอันแข็งแกร่ง แต่ความจริงก็คือ พวกเขาสองพี่น้องต่างเจ็บตัวไปทั้งคู่และประสบกับความพ่ายแพ้สองครั้งติดต่อกัน
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ในช่วงเวลาที่สำคัญของการแข่งขันศิลปะการต่อสู้อู่เจ๋อ กองกำลังส่วนใหญ่ในแผ่นดินใหญ่ทั้งหมด ต่างมารวมตัวกันที่เมืองเหยียนจิง
เมื่อ เหยียนติงต้องการโต้กลับ ก็มีเสียงหนึ่งดังก้องไปทั่วท้องฟ้าทันที: “พูดได้ดี!”
“ หวา!”
“ หวา!”
“ ……” กลางอากาศจากทุกทิศทาง มีร่างนับไม่ถ้วนทะยานเข้ามาทีละคน พวกเขาลอยอยู่กลางอากาศ ดูเหมือนกำลังวุ่นวาย แต่ยังมีคนอีกสองกลุ่มที่ร่อนลงไปที่พื้น ด้านหนึ่งร่อนลงขนาบข้างของเหยียนติง
และอีกด้านหนึ่ง กระโดดลงมาอยู่ด้านข้างของหลินเว่ย
รวมๆ ราวสิบกว่า ที่กระโจนเข้ามา มีคนห้าคนที่อยู่ในขั้นอรหันต์ ผู้นำเป็นชายวัยกลางคนที่พลังปราณถูกปกปิดเอาไว้ และไม่สามารถสำรวจความแข็งแกร่งของอีกฝ่ายได้
และอีกคนหนึ่ง คือ เหลยเป่าที่กระโดดลงมายังด้านข้างของหลินเว่ยเช่นเดียว กับผู้อาวุโสของสถานศึกษาอื่น ๆ รวมทั้ง หลินคังซ่ง เห็นได้ชัดว่าพวกเขาอยู่ข้างเดียวกับ เหลยเป่าและคนอื่น ๆ
ซางกวนฮ่าวหยางเดินมาตบไหล่หลินเว่ย และพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ ประโยคก่อนหน้านี้ ออกมาจากปากของเขาอย่างเห็นได้ชัด
ทั้งสองฝ่ายกำลังรับทราบสถานการณ์ และขอให้ผู้คนรอบข้าง ช่วยเล่าเหตุการณ์ของเรื่องนี้ให้ฟัง เห็นได้ชัดว่ายิ่งทั้งสองฝ่ายรับฟังเรื่องราว ใบหน้าของพวกเขาก็ยิ่งมืดมน
“เรื่องทั้งหมดคือ….ข้า! หลังจากตรวจสอบเรื่องราวแล้ว นายทหารคนหนึ่ง ก็เล่ารายละเอียดกับหัวหน้าชายวัยกลางคน
ในประชากรกลุ่มนี้ ชายผู้เป็นหัวหน้าของกองทหารรักษาเมืองทั้งหมด เขาคือไป๋หลี่ซวนเช่อ
“เช่นนั้นคนของเรา…….ทำผิดและยังพ่ายแพ้” ไป่หลี่ซวนเช่อกล่าวด้วยใบหน้าที่อดกลั้นและขมวดคิ้ว
“ขอรับ ชายคนนั้นพยักหน้าอย่างช่วยไม่ได้ และตอบกลับ
“อืม! ข้าเข้าใจแล้ว” ไป๋หลี่ซวนเช่อพยักหน้าและเดินไปหาเหยียนติง สำหรับคนเหล่านั้น ในสถานศึกษาเฉียนคุน เขาไม่สนใจ เพราะพวกเขาไม่ได้อยู่ในความดูแลของเขา
ในเวลานี้ใบหน้าของเหยียนติงซีดลง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อเขาเห็นเจ้านายระดับสูงของเขา เขาหลั่งเหงื่อท่วมร่างและไม่รู้ตัวว่ามีเหงื่อเย็นๆ ไหลท่วมร่างกาย
“นายพลเหยียนติง! ผู้ใต้บังคับบัญชาของข้า … ” เมื่อ เหยียนติงเห็นไป๋หลี่ซวนเช่อยืนอยู่ตรงหน้า เขา
มองไปที่ไปหลี่ซวนเช่อ ใบหน้าหวาดผวาตกใจกลัว ริมฝีปากตัวสั่นและพูดติดอ่าง
อย่างไรก็ตาม โดยไม่ต้องรอให้อีกฝ่ายพูดจบ เขาก็ได้ยินเสียงคำรามเบา ๆ จากปากของไปหลี่ซวนเช่อ: “หุบปากของเจ้า”
หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็หันไปมองหลินเว่ยและมองไปที่ต้นไม้ทั้งห้าต้นรอบ ๆ ตัวเขา อย่างระมัดระวัง หลังจากนั้นครู่หนึ่ง ก็มีรอยยิ้มที่เหยเกปรากฏบนใบหน้าของเขา และกล่าวกับ หลินเว่ยด้วยรอยยิ้ม: “สหายตัวน้อย…ข้ารู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น
ข้าจะชดเชยให้เจ้าอย่างพึงพอใจ แต่ตอนนี้เจ้าช่วยปล่อยผู้ใต้บังคับบัญชาของข้าไปได้หรือไม่? อาการบาดเจ็บของพวกเขานั้นสาหัส ย่อมต้องได้รับการรักษาอย่างทันท่วงที ”
โดยธรรมชาติแล้ว ไป๋หลี่ซวนเช่อไม่ได้ให้ความสนใจกับนักรบต้นไม้โบราณเหล่านี้ สำหรับเขาเถาวัลย์เหล่านี้สามารถฉีกกระชากออกได้อย่างง่ายดาย แต่เขานั้นทำไม่ได้ ก่อนหน้านี้คือ พวกเขาทำผิดต่อหลินเว่ย
หากเขาตรงเข้าทำลายเถาวัลย์อีกครั้ง อาจจะเข้าใจผิดอย่างไม่สามารถแก้ไขได้….นี่ไม่ใช่สิ่งที่เขาอยากเห็น
เมื่อได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย หลินเว่ยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็พยักหน้าโดยไม่แสดงออก และกล่าวกับนักรบต้นไม้โบราณว่า: “หลินอี้! ปล่อยพวกเขาไป
“ขอรับนายท่าน หลินอี้หรือที่รู้จักกันในชื่อ ของนักรบต้นไม้โบราณศักดิ์สิทธิ์ ตอบกลับด้วยความเคารพ จากนั้น เหยียนติงและเถาวัลย์บนร่างของกองกำลังกว่า 100 คนก็ถูกปลดเปลื้องออกจากร่าง
จากนั้นก็กลายเป็นแสงสีเขียวและจางหายไป เหยียนติงและคนอื่น ๆ ก็ได้รับอิสรภาพกลับคืนมา
ทหารที่ได้รับอิสรภาพกลับคืนมา ย่อมจะได้รับการให้อภัย แต่เหยียนติงเป็นเพียงคนเดียวที่ไม่มีใครสามารถช่วยเขาได้ เขาคุกเข่าอยู่ข้างๆ ไป๋หลี่ซวนเช่อ
“ไป๋หลี่ซวนเช่อ….เจ้าจะจัดการอย่างไรกับเรื่องนี้ ศิษย์ของข้าไม่ใช่ใครก็ได้มารังแก” ซางกวนฮ่าวหยางยืนอยู่ข้าง หลินเว่ย มองไปที่ไป๋หลี่ซวนเช่อด้วยสีหน้าไม่สู้ดีและขมวดคิ้ว
“พี่ซางกวน! คนพวกนี้เป็นศิษย์ของท่านหรือ? ข้าไม่คาดคิดว่า ท่าจะมีศิษย์ที่ยอดเยี่ยมมากมายขนาดนี้ ข้าอิจฉาท่านจริงๆ” เมื่อเผชิญหน้ากับคำถามของซางกวนฮ่าวหยาง มุมปากของไป๋หลี่ซวนเช่อก็แสดงให้เห็นร่องรอยของการแสดงออกทำอะไรไม่ถูก เขาอุทานออกมา
“ อย่ามาถ่วงเวลา….พวกเขาทั้งหมดคือศิษย์ที่สำคัญที่สุดของข้า พวกเขาเกือบจะตายที่นี่ในวันนี้ ถ้าเจ้าไม่ให้คำอธิบายที่น่าพอใจ ข้าและซีเฉินพูดกับเจ้าจนกว่าจะพอใจ ” ซางกวนฮ่าวหยางโค้งริมฝีปากและพูดอย่างโกรธ ๆ
“ เอ่อ … !” เมื่อได้ยินคำขู่ของซางกวนฮ่าวหยาง เหลยเป่าก็เริ่มหางตาเริ่มกระตุก เขามองไปที่หลงซีเฉินโดยไม่รู้ตัว และพบว่าอีกฝ่ายกำลังมองตัวเองด้วยสายตาแฝงความนัย ไป๋หลี่ซวนเช่อสั่นสะท้านทันที และกล่าวด้วยรอยยิ้ม: “เอิ่ม…น้องซีเฉิน
“อะไรกัน! หลานสาวสองคนของข้า ถูกลูกน้องของเจ้ารังแก เจ้าคิดว่าข้ารู้สึกยินดีงั้นหรือ เมื่อได้ยินคำพูดของ ไป๋หลี่ซวนเช่อ หลงซีเฉินก็ระเบิดคำพูดที่หยาบคายออกมาทันที ใบหน้าที่โกรธเกรี้ยว ต่างจ้องมองซึ่งกันและกัน
“ หลานสาวของเจ้า?” ไป๋หลี่ซวนเช่อใบหน้าราวกับถูกตัดสินประหารชีวิต
“ผิงเอ๋อ,เสวี่ยเอ๋อ, เว่ยเอ๋อ เป็นหลานเขยในอนาคตของข้า เขาเป็นสมาชิกในครอบครัวเรา” หลงซีเฉินชี้ไปที่ ไป๋หลี่ซวนเช่อ และอธิบายถึง ซางกวนหรูเสวี่ยและ ซางกวนหรูผิง และหลินเว่ย
“หลานสาวทั้งสอง! อา เรามันคนกันเอง ไป๋หลี่ซวนเช่อเลิกคิ้ว และกางมือออก พูดอย่างหมดหนทางบนใบหน้าของเขา ไม่กล้าทำให้หลงซีเฉินโกรธ.
“ฮึ่ม! ถ้าคราวนี้เจ้าไม่สามารถทำให้ข้าพอใจได้ แสดงว่าเจ้าไม่ได้เป็นคนกันเองกับเรา หลงซีเฉินพูดอย่างเย็นชาและพูดด้วยริมฝีปากของนางโค้งงอเป็นรอยยิ้มสยองขวัญ
เมื่อเห็น ไป๋หลี่ซวนเช่อมองไปที่พวกเขา เมิ่งหูลู่และคนอื่น ๆ ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกประหม่าเล็กน้อย ซางกวนหรูเสวี่ยและ ซางกวนหรูผิงมองหน้ากัน จากนั้นพวกเขาก็มองไปที่ ไป๋หลี่ซวนเช่อ และทำความเคารพด้วยความเคารพ พูดขึ้นว่า: “ท่านลุง!”
“ อืม! ดี! คู่ควรกับการเป็นหลานสาวของพี่รอง ไม่เพียงแต่มีรูปโฉมงดงาม แต่ยังมีพรสวรรค์ในการต่อสู้ เอาล่ะพบกันครั้งแรก สิ่งเล็ก ๆ ทั้งสองนี้ ถือว่าเป็นของขวัญสำหรับการพบปะ “ไป๋หลี่ซวนเช่อพยักหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า และชมเชยทีละคน
จากนั้นเขาก็หยิบลูกปัดสีทองสองเม็ดออกมา และใส่ไว้ในมือของหญิงสองคน
“นี่…!” ซางกวนหรูเสวี่ยและ ซางกวนหรูผิง แสดงสีหน้าลังเลหันไปมองหลงซีเฉิน
“เนื่องจากเป็นของขวัญการพบหน้า รับมันไปเถอะไม่ต้องเกรงใจ” หลงซีเฉินพยักหน้าและกล่าวพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้าของนาง
“ดี!” หญิงสาวสองคนพยักหน้า แล้วรีบขอบคุณ ไป๋หลี่ซวนเช่อ: “ขอบคุณท่านลุง!” หลังจากนั้นก็ถอยกลับไปข้างหนึ่ง
“แล้วเว่ยเอ๋อล่ะ ออกมาเร็ว ๆ ให้ลุงดูเจ้าสิ” ไป๋หลี่ซวนเช่อหยิบลูกปัดออกมาอีกครั้งและพูดด้วยรอยยิ้ม
“ พรึ่บ!”เมื่อได้ยินคำพูดของ ไป๋หลี่ซวนเช่อ ทุกคนต่างก็มองไปที่ หลินเว่ย
“อา หลินเว่ยพูดในใจไม่ออก และดุด่าอย่างลับๆ หากเจ้ารู้จักญาติของเจ้า ก็น่าจะจำได้ ข้าเป็นแค่เพียงศิษย์ของ ซางกวนฮ่าวหยาง!
หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง หลินเว่ยก็เกาหัวและเดินไปหา ไป๋หลี่ซวนเช่อ เขาทำความเคารพ จากนั้นเขาก็พูดด้วยความลำบากใจ: ” ข้าหลินเว่ย ยินดีที่ได้พบกับไป๋หลี่ซวนเช่อ”
หลินเว่ย…..อา…..เจ้าไม่ใช่หลานชายของน้องรองข้าหรือ? “เมื่อได้ยินชื่อของหลินเว่ย ไป๋หลี่ซวนเช่อก็ตะลึงไปชั่วขณะ จากนั้นมองไปที่หลินเว่ยด้วยใบหน้างงงวยและถามพร้อมกับขมวดคิ้ว
“ บ้า! เจ้าสิ เป็นหลานชาย ทั้งครอบครัวของเจ้าเป็นหลานชาย” หลินเว่ยดุด่าในใจ
อย่างไรก็ตาม ใบหน้าของหลินเว่ยส่ายหัว และกล่าวด้วยความเคารพ “ข้าเป็นศิษย์ของซางกวนฮ่าวหยาง….ไม่ใช่หลานของพวกเขา”
“หลินเว่ยเป็นหลานเขยในอนาคตของข้า เขาเป็นหลานเขยของข้าเอง เจ้าอย่าลืมมอบขวัญพบหน้าให้เขา “เมื่อได้ยินคำพูดของหลินเว่ย หลงซีเฉินกล่าวเสริมด้านหลัง
“โอ้! ข้าเข้าใจแล้ว มันเป็นหลานเขยของข้า นั่นคือคนกันเอง เช่นเดียวกับที่ผิงเอ๋อ และเรียกข้าว่า ท่านลุงเถอะ” เมื่อได้ยินคำพูดของหลงซีเฉิน ไป๋หลี่ซวนเช่อก็พยักหน้า และกล่าวด้วยรอยยิ้ม
