บทที่ 227
ล่อลวง
“ข้าจะแนะนำทุกคนให้รู้จัก นี่คือเสี่ยวจิน เจ้านายของหุบเขานี้ เขาเป็นสัตว์อสูรศักดิ์สิทธิ์ และตอนนี้เขาเป็นสหายข้า หลินเว่ยชี้ไปที่ เสี่ยวจิน และพูดกับ จูต้าชาง
“สหาย?” จูต้าชางและเสี่ยวชิง ล้วนแต่ประหลาดใจ เมื่อเห็นว่าวานรตัวน้อยที่อยู่ตรงหน้าพวกเขา เป็นสัตว์อสูรศักดิ์สิทธิ์ ดังนั้นท่าทางของพวกเขา กลายเป็นจริงจังเล็กน้อย
“ฮ่าฮ่า! อย่ากังวลไป! ข้ายังไม่รู้จักชายคนนี้ดี เพราะหากเจ้าเป็นสหายของเขา พวกเจ้านับเป็นสหายของข้าเช่นกัน เสี่ยวจินเกาหัวของเขาและพูดด้วยรอยยิ้ม
“ใช่แล้ว หัวหน้า จูต้าชางและ เสี่ยวชิงโค้งคำนับอย่างเร่งรีบ
สำหรับ เสี่ยวไป๋ เขามีการแสดงออกที่เป็นธรรมชาติ เพียงแค่ยิ้มและทักทายเสี่ยวจิน
สำหรับรูธนั้นต่างออกไป
“หืม! วานรน้อยน่ารักจริง ๆ ให้พี่สาวอุ้มเจ้าหน่อย รูธเต็มไปด้วยใบหน้าที่มีความสุข พลางเดินไปข้างหน้าเพื่อจะโอบอุ้มเสี่ยวจิน
“ ฟิว!” ทันใดนั้น รูธก็คว้าได้เพียงอากาศ เนื่องจาก เสี่ยวจินยืนอยู่บนต้นไม้วิญญาณมองดูรูธ ด้วยความภาคภูมิใจ พลางขมวดคิ้วและพูดว่า “สาวน้อย ผู้ใดเป็นพี่หรือน้อง….. เราควรเคารพความอาวุโส ดูพวกเขาเป็นตัวอย่างสิ”
หลังจากพูดกับรูธจบ เขาก็พูดกับจู้ต้าชางว่า: “เจ้าเก่งมาก…สายตาเฉียบแหลม”
“ฮึ่ม! วานรตัวเหม็น รูธเม้มปากของนาง และหันศีรษะไปข้างหนึ่ง แต่หางตาของนาง ยังคงเอนไปทางเสี่ยวจิน อย่างเห็นได้ชัดว่าไม่ยอมแพ้
“เอาล่ะ! เราจะค้างคืนที่นี่ในคืนนี้ และออกเดินทางในวันพรุ่งนี้ มีผลไม้มากมายที่นี่ เจ้าสามารถเลือกที่ต้องการได้” หลินเว่ยกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“ใช่…ใช่….มากินผลไม้เร็วเถอะ เสี่ยวจินพยักหน้าครั้งแล้วครั้งเล่า โบกมือให้เสี่ยวชิงและกระตุ้นพวกเขา
หากเพียงเสี่ยวจินคนเดียวพูดเช่นนั้น คนอื่นอาจจะลังเล แต่เมื่อพวกเขาได้ยินหลินเว่ยพูด ในสิ่งเดียวกัน พวกเขาก็ไม่เกรงใจ และเข้าไปเลือกผลไม้ทีละผล
เมื่อตกกลางคืน พวกเขาก่อกองไฟในหุบเขา ผู้คนนั่งอยู่บนพื้นดิน กินผลไม้จิตวิญญาณหลายชนิด และมองไปที่ จูต้าชางที่กำลังยุ่งอยู่
ภายในครึ่งวัน ตามคำสั่งของหลินเว่ย ทุกคนเก็บผลไม้ที่สุกงอมทั้งหมด
ระดับต่ำสุดของผลไม้จิตวิญญาณเหล่านี้ คือระดับสี่ และสูงสุดคือ ระดับแปด สำหรับหลินเว่ย เขามีผลไม้จิตวิญญาณ แปดชนิดที่มีคุณสมบัติพิเศษ ส่วนคนอื่น ๆ สามารถรับประทานได้ เป็นผลไม้ธรรมดาเท่านั้น
“ โอ้ … ”! มันสุกหรือไม่? เสี่ยวจินได้กลิ่นของเนื้อย่างในอากาศ และวนไปวนมารอบ ๆ จูต้าชาง
“อาวุโส! ใกล้จะเสร็จแล้ว รออีกหน่อย” เมื่อจูต้าชางเห็นท่าทางของเสี่ยวจิน เขาก็หัวเราะอยู่ในใจ แต่ใบหน้าของเขานั้นจริงจัง
ครึ่งชั่วโมงต่อมา เนื้อย่างบนกองไฟก็ถูกส่งมอบตามลำดับ จูต้าชางมอบให้หลินเว่ยก่อน เมื่อเขาเห็นว่าจูต้าชางส่งเนื้อย่างให้หลินเว่ย เสี่ยวจินรู้ว่ามันพร้อมที่จะกินแล้ว เขาจึงรีบลุกขึ้น และคว้าเอาเนื้อย่าง จากนั้นก็อ้าปากและก้มลง
เล็กน้อย เมื่อกัดเข้าไปคำแรก นัยน์ตาของเสี่ยวจินเป็นประกายทันที และจากนั้นเขาก็เคี้ยวมันอย่างเอร็ดอร่อย
“ ข้าไม่ได้กินอิ่มมานานแล้ว อาหารฝีมือมนุษย์ของเจ้าอร่อยมาก” ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา เสี่ยวจินนอนอยู่ข้างๆหลินเว่ย ด้วยใบหน้าอิ่มเอิบและพุงป่อง
“เมื่อข้าออกเดินทางพรุ่งนี้ ข้าจะขอให้เฒ่าจู ย่างไว้ ให้เจ้าสามารถเก็บไว้กินได้นาน ๆ” หลินเว่ยหันไปมองเสี่ยวจินและพูดด้วยรอยยิ้มว่า หลินเว่ยต้องการให้อีกฝ่ายนั้นมาเป็นสัตว์เลี้ยงของเขาจริงๆ เขารู้สึกถึงความสำเร็จ เมื่อขบคิดถึงเรื่องนี้
“พรุ่งนี้ เร็วเกินไป อีกสองสามวันค่อยออกเดินทางดีหรือไม่” เสี่ยวจินได้ฟังคำพูดของหลินเว่ย ใบหน้าของเขาก็แสดงสีหน้าไม่เต็มใจ และรีบอ้าปากเพื่อชักชวนเขาอยู่ต่อ
“อา หลินเว่ยถอนหายใจ จากนั้นส่ายหัวเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าและพูดว่า “เราออกมาข้างนอกมานานกว่าสองปีแล้ว และเราก็เหนื่อยล้าเช่นกัน”
“เรื่องนี้…!” เมื่อเห็นว่าหลินเว่ยไม่เต็มใจที่จะอยู่ต่อไป เสี่ยวจินก็อดไม่ได้ที่จะกังวล แต่เขาไม่รู้ว่าจะให้หลินเว่ยอยู่ที่นี่ได้อย่างไร
“วานรน้อย! ไม่เช่นนั้น….เจ้าก็ไปกับพวกเรา รูธเห็นสีหน้าของเสี่ยวจินที่กังวล ดวงตาของนางกลอกไปมาและพูดด้วยรอยยิ้ม
“ ไปด้วยกันหรือ” เสี่ยวจินตกตะลึง แต่เขาส่ายหัวอย่างรวดเร็วและพูดว่า “ไม่…ท่านปู่ไม่ยอมให้ข้าออกไปจากที่นี่ เขาบอกว่าข้างนอกอันตรายเกินไป”
“ เจ้าเคยบอกว่า ความแข็งแกร่งของเจ้า ใกล้เคียงกับปู่ของเจ้าหรอกหรือ! เนื่องจากแม้แต่ปู่ของเจ้าก็ไม่กลัวอันตราย แล้วเจ้าจะกลัวอะไรอีก มีนายน้อยของเราอยู่ที่นี่ด้วย! นายน้อยขอวพวกเรา ฐานะในโลกมนุษย์ มีเกียรติมาก
เจ้าเป็นสหายของเขา ย่อมไม่มีใครทำร้ายเจ้า
รูธ รู้อยู่แล้วว่า ถ้านางต้องการชักชวนเสี่ยวจินออกไปข้างนอก เพียงหนึ่งหรือสองประโยคย่อมไม่ได้ผล ดังนั้นนางจึงหมั่นชักชวน
“นี่คือการหลอกล่อเด็กน้อยหรือไม่?” เมื่อเห็นว่ารูธนั้น พยายามหลอกล่อเสี่ยวจิน ทำให้ขารู้สึกสะเทือนใจ หลินเว่ยก็อดไม่ได้ที่จะบ่นพึมพำในใจ เพื่อเกลี้ยกล่อมให้เสี่ยวจินจากไปกับพวกเขา
อย่างไรก็ตามเขาไม่ได้ขวางนางไว้ หากการหลอกล่อสำเร็จ เขาจะสามารถเพิ่มผู้ช่วยเหลือที่แข็งแกร่งได้
เมื่อรูธ เห็นเสี่ยวจิน ครั้งนี้ไม่ยอมปฏิเสธ แต่ดวงตากลับดูยุ่งเหยิง ทันใดนั้นนางชัดเจนว่า อีกฝ่ายเริ่มหวั่นไหว เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายเริ่มโอนเอน นางจึงยังคงเกลี้ยกล่อมต่อไปและพูดว่า “เจ้าไม่ชอบอาหารของมนุษย์หรือ
ข้าบอกเจ้าได้ว่า ในโลกมนุษย์มีอาหารอร่อย ๆ มากมาย ซึ่งแต่ละอย่างดีกว่า 100 เท่า มากกว่าเนื้อย่างเหล่านี้”
“ดีกว่า 100 เท่า?” เมื่อเสี่ยวจิน ได้ยินสิ่งนี้ใบหน้าของเขา ก็แสดงความหลงใหล ปากของเขามีน้ำลายไหลออกมาจากปาก โดยไม่ได้ตั้งใจ โดยไม่ลังเล เขารีบพยักหน้าและพูดว่า “ดี! ข้าจะไปกับเจ้า”
“เจ้าไปกับเราได้ แต่เจ้าต้องเป็นสัตว์อัญเชิญของนายน้อยเสียก่อน” รูธ ยิ้มมากขึ้นเมื่อเห็นว่าเสี่ยวจิน แทบรอไม่ไหวที่จะตอบตกลง
“ไม่มีทาง!” สีหน้าของเสี่ยวจิน เปลี่ยนไปทันที เมื่อเขาได้ยิน เขาส่ายหน้าปฏิเสธ
“ไม่มีทาง….ข้างนอกมันอันตรายมาก สำหรับสัตว์อสูรที่ไม่มีเจ้าของ หากปรากฏตัวในโลกมนุษย์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับสัตว์อสูรศักดิ์สิทธิ์ เจ้าอาจถูกจับโดยมนุษย์ที่แข็งแกร่ง เมื่อเท้าหน้าของเจ้ายื่นไปยังโลกมนุษย์ ” รูธส่ายหัวและพูดอย่างเสียใจ
แต่ดวงตาของนางเต็มไปด้วยเจ้าเล่ห์
“เรื่องนี้…!”เสี่ยวจิน เงียบพร้อมกับการแสดงออกที่ยุ่งเหยิงบนใบหน้าของมัน
“มันเป็นเพียงสัตว์เลี้ยง ของนายน้อยเท่านั้น! ไม่มีอะไรต้องลังเล ตราบใดที่เจ้าติดตามนายน้อยของเรา เจ้าก็สามารถกินอาหารอร่อย ๆ ได้ตามต้องการเจ้า รู้หรือไม่ว่า ยิ่งอาหารอร่อย….ราคาก็ยิ่งแพง
หากเจ้าไม่มีเงิน แม้ว่าเจ้าจะมาที่โลกมนุษย์ ก็จะไม่มีใครนำอาหารมาให้เจ้า นอกจากนี้ ไม่ต้องทำอะไร เพียงแค่ต่อสู้เพื่อนายน้อย หรือบางสิ่งบางอย่าง “รูธ พูดต่อชักชวนอย่างต่อเนื่อง
