บทที่ 224
ลิงตัวน้อย
หลินเว่ยมั่นใจมาก เกี่ยวกับความแข็งแกร่งในปัจจุบันของเขา สัตว์โครงกระดูกทั้ง 25 ตัว ภายใต้คำสั่งของเขา ได้มาถึงจุดสูงสุดของขั้นที่เก้าแล้ว อย่างไรก็ตาม พลังการต่อสู้ของสัตว์ร้ายแต่ละตัวนั้นเหนือกว่า สัตว์อสูรขั้น 9 ทั่วไปมาก
อย่างน้อย การโจมตีของมันหนึ่งส่วนเทียบเท่ากับการสังหารสัตว์อสูรขั้นเก้าธรรมดาๆได้ สามถึงห้าตัว
ทั้งยังเป็นสัตว์อสูรขั้นเก้า ระดับเก้า แต่พลังการต่อสู้นั้น เหนือกว่านั้นมากขึ้น ดังนั้นหลินเว่ยจึงเรียกมันว่าเป็นความสมบูรณ์แบบที่ยิ่งใหญ่ของระดับขั้นที่เก้า
ในตอนแรก หลินเว่ยได้พบกับสัตว์อสูรที่เต็มเปี่ยมด้วยพลังระดับขั้นที่เก้าเป็นตัวแรก ในเวลานั้นมีสัตว์โครงกระดูกขั้นสูงสุดขั้นเก้า อยู่สามตัว ท่ามกลางโครงกระดูกของเขา และส่วนที่เหลืออยู่ ในระดับเหนือกว่าขั้นที่เก้า
ยิ่งไปกว่านั้น ฝ่ายตรงข้ามยังคงเป็น สัตว์อสูรตนเดียว และไม่มีจ่าฝูงหรือราชา ในเวลานั้น หลินเว่ยมั่นใจมากกว่า เขาจะสามารถจบการต่อสู้ได้ในไม่กี่นาที
อย่างไรก็ตาม สำหรับความประหลาดใจของหลินเว่ยนั้น ไม่สามารถบรรยายได้ ในช่วงเริ่มต้นของการต่อสู้ฝ่าย ฝ่ายตรงข้ามสามารถสังหารสัตว์ร้ายโครงกระดูกขั้นเจ็ด ระดับเก้าได้อย่างง่ายดาย และสัตว์อสูรโครงกระดูกขั้นแปด ระดับแปด
แม้แต่สัตว์อสูรโครงกระดูกขั้นเก้า ก็ยังถูกอีกฝ่ายทุบตีเป็นว่าเล่น
ในการต่อสู้ของหลินเว่ย โครงกระดูกมากกว่าครึ่งถูกสังหาร และหนึ่งในสองโครงกระดูกขั้นเก้า ระดับหนึ่งก็ถูกสังหารด้วย เสี่ยวชิงได้รับบาดเจ็บสาหัส ในที่สุดสัตว์อสูรในครั้งนั้นก็ถูกสังหารในเงื้อมมือของสัตว์โครงกระดูก
ดังนั้น หลินเว่ยสามารถตัดสินได้ว่า สัตว์อสูรนี้ มีพลังที่สามารถสังหารสัตว์อสูรขั้นเก้าธรรมดาๆ ได้สามถึงห้าตน
โชคดีที่ หลินเว่ยมีศพของสัตว์อสูรขั้น 9 อยู่ในมืออยู่แล้ว ดังนั้นรอบๆตัวของมันก็เต็มไปด้วยโครงกระดูกเต็มไปหมด
การต่อสู้ยืดเยื้ออย่างยาวนานข้ามไปอีกวันดูคล้ายว่าจะราบรื่น แม้ว่าในเวลาต่อมา สัตว์ร้ายโครงกระดูกระดับขั้นเก้าตัวอื่น ก็ถูกสังหารลงไปอย่างรวดเร็ว
ด้วยการเพิ่มจำนวนของโครงกระดูกขั้นเก้า หลินเว่ยไม่ได้หลบเลี่ยง และมุ่งมั่นที่จะกำจัดมันโดยตรง
สัตว์โครงกระดูกที่แข็งแกร่งที่สุดของหลินเว่ย คือร่างโครงกระดูกมังกรใหญ่ มันคือมังกรจริง ๆ และยังเป็นจุดสูงสุดขั้นที่เก้า อย่างไรก็ตาม ก่อนที่จะสามารถสังหารมันได้
โครงกระดูกขั้นเก้า จำนวนสิบร่างของหลินเว่ยถูกสังหารทันที ในระหว่างการต่อสู้อีกด้านหนึ่ง ได้เสี่ยวเฟย และ เสี่ยวหลง ร่วมกันต่อสู้ ซึ่งทำให้พลังการต่อสู้ของพวกเขาลดลงเกือบครึ่งหนึ่ง
ตามการตัดสินของเสี่ยวชิง ขั้นพลังของมังกรร้ายตัวนี้ อาจมาถึงขั้นอรหันต์ด้วยซ้ำ
เพื่อแก้ปัญหานี้ หลินเว่ยใช้ผึ้งโลหิตหลายแสนตัวในเวลานั้น และระเบิดพลังต่อสู้ทั้งหมดออกไปพร้อมกัน เพียงเพื่อบดขยี้อีกฝ่ายให้สิ้นใจ
เดิมทีหลินเว่ยต้องการรับมังกรใหญ่ เป็นสัตว์เลี้ยงของเขา อย่างไรก็ตาม มังกรเลือดบริสุทธิ์ได้ก้าวเข้าสู่ขั้นศักดิ์สิทธิ์แล้ว และมีศักยภาพที่ยอดเยี่ยม ไม่แน่ว่าวันหนึ่ง อาจจะสามารถใช้งานได้ในเรื่องอื่นๆ
อย่างไรก็ตาม มังกรนั้นอยู่ในสภาพหมดสติ และหลงเหลือไอสังหารที่ไม่สิ้นสุด หลินเว่ยกับสัตว์อสูรตนอื่น ๆ เห็นว่าไร้ประโยชน์ อย่างไรก็ตาม เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องสังหารมัน
ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม เขาสามารถรับสัตว์อสูรโครงกระดูกที่มีพลังต่อสู้ขั้นศักดิ์สิทธิ์ได้
แน่นอนว่ามันเป็นเพียงแค่ความคิด เพราะ หลินเว่ยไม่รู้ว่า มันแข็งแกร่งเพียงใด ด้วยสัตว์โครงกระดูกที่ทรงพลังเช่นนี้ ในที่สุดหลินเว่ยก็มีความคิดที่จะไปหา สัตว์อสูรวานรเผือก
ในช่วงสองปีที่ผ่านมา หลินเว่ยได้ไปมาหลายครั้ง ในหุบเขา ซึ่งเป็นที่อยู่อาศัยของสัตว์อสูรวานรเผือก ดังนั้นเขาจึงคุ้นเคยกับการเดินทางในครั้งนี้
หลินเว่ยใช้เวลามากกว่าสองชั่วโมง เพื่อไปยังหุบเขาที่สัตว์อสูรวานรเผือกตั้งอยู่
นี่คือหุบเขาน้ำเต้า ที่มีพื้นที่สามส่วน ส่วนที่มีขนาดใหญ่ที่สุด ส่วนที่สองมีขนาดเล็กกว่าครึ่งหนึ่ง และส่วนที่สามมีขนาดประมาณหนึ่งในสิบของส่วนที่สองเท่านั้น
เมื่อเขามาถึงปากทางเข้าหุบเขา หลินเว่ยไม่ลังเลที่จะอัญเชิญสัตว์ร้ายโครงกระดูกมังกรและก้าวเข้าไปในปากถ้ำ
ทันทีที่เขาเข้าไป หลินเว่ยรู้สึกได้ถึงพลังงานที่โคจรรอบตัวเขา เขายกขึ้นริมฝีปากขึ้นเล็กน้อยทันที ดังนั้นเขาจึงรีบปล่อยพลังจิตออกมาเพื่อหยั่งรู้สถานการณ์รอบตัว
ยิ่งหยั่งลึกไปมากเท่าใด พลังงานสวรรค์และโลก ก็ยิ่งเข้มข้นมากขึ้นเท่านั้น
เมื่อเข้ามาภายในปากถ้ำ สิ่งที่ดึงดูดสายตาของเขาจริง ๆแล้ว คือดอกไม้ และพืชพรรณทุกหย่อมหญ้า ซึ่งปกคลุมพื้นที่จำนวนมากและหนาแน่น
“นี่คือ ยาอายุวัฒนะหรือ?” โอ้ๆ … ! “เมื่อหลินเว่ยเดินเข้ามาใกล้ ในตอนแรกเขาคิดว่ามันเป็นเพียงดอกไม้ และพืชธรรมดา แต่หลินเว่ยรู้สึกได้ถึงความผันผวนของพลังงาน
หลังจากมองดูใกล้ ๆ แล้ว พวกมันล้วนเป็นสมุนไพรล้ำค่า ที่มีการเติบโตในช่วงเวลาหนึ่ง
“นี่คือ….ชิงซินเกาล้ำค่า ฟู่!เหตุใดจึงมีมากมายเพียงนี้เชียวหรือ”
“นี่ไม่ใช่ยาครอบจักรวาล ดอกไม้ใบอินทนิลหรือ มากมายขนาดนี้เชียวหรือ?”
ขณะที่ หลินเว่ยก้าวไปข้างหน้า เขาก็ยิ่งประหลาดใจมากขึ้น ดอกไม้และพืชทั้งหมดที่เขาพบ ล้วนเป็นสมุนไพรที่น่าอัศจรรย์ใจ แม้ว่าพวกมันทั้งหมดจะอยู่ในขั้นต้นระดับสาม แต่ก็ไม่เคยพบพวกมันเป็นจำนวนมากในพื้นที่เดียวกัน!
ภายในหนึ่งชั่วโมง หลินเว่ยไปเยี่ยมชมส่วนที่ใหญ่ที่สุดของหุบเขาน้ำเต้า เขาตกใจและมึนงงอย่างมาก
นอกเหนือจากยาอายุวัฒนะระดับหนึ่ง ระดับสองและระดับสาม แล้วหลินเว่ยยังเห็นยาอายุวัฒนะอีกสี่ชนิด ซึ่งเติบโตขึ้นในกองหญ้า คล้ายกับวัชพืช
หากไม่ทราบล่วงหน้า หลินเว่ยคิดว่านี่เป็นสวนสมุนไพรล้ำค่าที่มีพลังวิเศษรายล้อม!
ระหว่างทาง หลินเว่ยไม่พบอันตรายใด ๆ ยกเว้นผึ้งและผีเสื้อบางตัว หลินเว่ยไม่ได้พบเห็นสัตว์อสูรแม้แต่น้อย
หลังจากค้นหาเส้นทางไปเรื่อยเปื่อย หลินเว่ยก็ตรงไปที่ปากทางเข้าส่วนแรกของหุบเขาน้ำเต้า สำหรับยาล้ำค่า เขาไม่ได้คิดจะเก็บหรือเคลื่อนย้ายพวกมัน
เมื่อเขาเข้าไปในส่วนแรกของหุบเขาน้ำเต้า พลังงานที่แข็งแกร่งมาก ก็ปะทะที่ใบหน้าของเขา ท้องฟ้าเป็นสีเทา และมีหมอกควัน หลินเว่ยหายใจเข้าลึก ๆ และวิญญาณของเขาก็ตกตะลึง ตามที่เขาคาดไว้ หมอกเกิดจากหมอกพลังงานที่รุนแรงเกินไป
“ บ้าน่า! ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ มีพลังที่แข็งแกร่งอะไรอย่างนี้! ความเร็วในการฝึกฝนที่นี่นั้น เร็วกว่าข้างนอกนั่นหลายสิบเท่า!” หลินเว่ยพึมพำด้วยสีหน้าท่าทางราวกับไม่อยากจะเชื่อ
หลังจากนั้น หลินเว่ยก็ออกเดินทางต่อไป เบื้องหน้าของเขา ยังคงมีสมุนไพรล้ำค่าอยู่ทุกหนทุกแห่ง ต่างจากเมื่อก่อน ที่มีเขาพบผลไม้ล้ำค่ามากมาย แต่ที่นี่ไม่มีสิ่งอื่น นอกเหนือจากดอกไม้และใบหญ้า
หลังจากเดินมาไม่นาน เขากวาดสายตาไปผ่านๆ หลินเว่ยพบว่า มีต้นไม้วิญญาณ ซึ่งมีผลไม้วิญญาณจำนวนมาก ในหมู่พวกมัน มีสมุนไพรล้ำค่าหกชนิด และผลไม้ซุยหยวนกั่วที่หลินเว่ยเคยได้รับมาก่อนหน้านี้
ซึ่งสามารถเพิ่มอายุขัย โดยการกลืนผลไม้จิตวิญญาณอันล้ำค่าได้
เมื่อเห็นผลไม้ที่น่าดึงดูดเหล่านี้ หลินเว่ยก็อดไม่ได้ที่จะเปรี้ยวปาก เขาหยิบมาสองสามผล โดยไม่ทำความสะอาดพวกมัน แล้วจึงกัดลงไป
“มันคือผลซุยหยวนกั่วจริงๆ!” หลินเว่ยเคยกินซุยหยวนกั่วมาก่อน เขาสามารถบอกได้ทันทีที่กินมันลงไป
“เกิดอะไรขึ้น! เจ้าเป็นผู้ใด…..กล้ามาที่นี่และขโมยผลไม้ของข้าได้อย่างไร?”
จู่ๆ ทันใดนั้นเสียงที่ชัดเจน และคมกริบดังเข้ามาในหูของหลินเว่ย ซึ่งทำให้ หลินเว่ยตกใจมาก เขาหันศีรษะและมองไปรอบ ๆ ตัว
“เจ้ามองไปทางใด! ข้าอยู่ที่นี่” เมื่อหลินเว่ยกำลังมองหาเจ้าของเสียง เสียงนั้นก็ดังขึ้นอีกครั้ง จากนั้นก็มีร่างหนึ่งกระโดดลงมาจากต้นไม้วิญญาณ
เมื่อเห็นร่างที่ปรากฏขึ้นอย่างกะทันหัน หลินเว่ยก็อดไม่ได้ที่จะประหลาดใจและมองอีกฝ่ายด้วยความระแวดระวัง
แม้ว่าหลินเว่ยจะถูกดึงดูดโดยผลวิญญาณเหล่านั้นมาก่อน แต่พลังทางจิตของเขาก็ยังรับรู้สถานการณ์รอบตัวอยู่เสมอ แต่เขาไม่ได้สังเกตเห็นอะไรเลย เขาตกใจมากที่ไม่สามารถตรวจพบการดำรงอยู่ของอีกฝ่าย
เบื้องหน้าของหลินเว่ยคือลิงตัวน้อย ซึ่งมีความสูงน้อยกว่าเข่าของหลินเว่ย ขนปกคลุมสีทอง และดวงตาที่กลมโต ทำให้ผู้คนรู้สึกเอ็นดู
“ ข้าชื่อหลินเว่ย! เจ้าเป็นใคร?” หลินเว่ยมองหน้าอีกฝ่ายด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย และถามพร้อมกับขมวดคิ้ว
แม้ว่าจะเป็นลิงน้อย แต่ก็ต้องระมัดระวัง
“หืม?” ลิงตัวน้อยมองไปที่สัตว์ร้ายโครงกระดูกมังกร จากนั้นหันไปมองหลินเว่ย ในดวงตาของเขามีร่องรอยของสิ่งแปลกประหลาดใจ ปรากฏขึ้นในดวงตาของเขา เพราะเขารู้สึกกดดัน กับสัตว์ร้ายโครงกระดูกมังกร
นี่แสดงให้เห็นว่าความแข็งแกร่งของสัตว์ร้ายโครงกระดูกมังกร อาจทำให้ได้รับบาดเจ็บได้
“ แน่นอน…..ข้าเป็นเจ้าของที่นี่” ลิงน้อยพยักหน้าและกล่าวขึ้น
“ไม่! ที่นี่ไม่ใช่ที่ ที่ของสัตว์อสูรวานรเผือก อาศัยอยู่หรอกหรือ มันจะหลายเป็นวานรสีทองตัวน้อยเช่นเจ้าไปได้อย่างไร เจ้าไม่ได้มาขโมยกินผลซุยหยวนกั่วหรอกหรือ เจ้ารีบหนีออกไปเถอะ หากพบกับสัตว์อสูรวานรเผือกเจ้าอาจจะทุกข์ทรมานได้”
หลินเว่ยขมวดคิ้วและถามด้วยความสงสัยบนใบหน้าของเขา แต่ในที่สุดเขาก็เปิดปากของเขา เพื่อเตือนอีกฝ่าย
“ วานรสีทองตัวน้อย?” รอยยิ้มบนใบหน้าของวานรสีทองตัวน้อยก็แข็งค้าง และมันก็ระเบิดความโกรธในทันที มันมองไปที่หลินเว่ยด้วยความโกรธและตะโกนว่า: “ลุงเจ้าน่ะสิ! ถ้าเจ้ากล้าเรียกข้าเช่นนั้นอีก ข้าจะทำให้เจ้าร้องไห้กลายเป็นสาวน้อยแน่นอน
“วานรสีทองตัวน้อย! หลินเว่ยร้องออกมาทันที เบ้ปากและเอามือกอดอก พลางมองหน้าอีกฝ่ายด้วยความดูถูก และปากของเขายังคงท้าทายเป็นระยะๆ
หลินเว่ยทำสิ่งนี้ โดยมีจุดประสงค์เพื่อยั่วยุ เพื่อให้โครงกระดูกมังกรได้ลองต่อสู้กัน
“ เจ้ามนุษย์บ้า! ข้าจะสั่งสอนบทเรียนดี ๆให้เจ้าในวันนี้” เมื่อเห็นว่าหลินเว่ยยังคงท้าทายเขาอยู่ วานรสีทองก็โกรธมาก และรูม่านตาสีทองซีดของมัน ก็กลายเป็นสีแดงก่ำทันที
พูดจบวานรสีทองก็คำราม: “ใหญ่ขึ้น!”
“ตูม หลังจาก เสียงคำราม วานรสีทองก็ระเบิดออกมาด้วยพลังที่รุนแรง และทั้งร่างก็เติบโตอย่างรวดเร็ว ด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า ในขณะที่ หลินเว่ยปลิวออกไป โดยตรงด้วยแรงระเบิดนี้
“แข็งแกร่งมากเพียงใด?! มันเป็นความแข็งแกร่งของสัตว์อสูรศักดิ์สิทธิ์ แรงระเบิดที่เพิ่งส่งออกมานั้น ทำให้หลินเว่ยปลิวไปไกลมาก” หลังจากที่ยืนได้อย่างมั่นคงแล้ว หลินเว่ยก็มองไปที่วานรสีทองที่เติบโตขึ้น ด้วยความตกใจ เขาขมวดคิ้วอย่างอดไม่ได้
เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ หลินเว่ยโบกมือและเรียกโครงกระดูกที่เหลือมายืนต่อหน้า หลินเว่ยซึ่งทำให้เขารู้สึกโล่งใจเล็กน้อย
หลังจากนั้น ไม่กี่อึดใจ ร่างกายของวานรสีทองก็ไม่ใหญ่โตขึ้นอีกต่อไป เขามองไปที่ร่างกายของเขา ด้วยความพึงพอใจ จากนั้นก็มองไปที่ หลินเว่ยด้วยใบหน้าที่ภาคภูมิใจ
ในเวลานี้วานรสีทองไม่ใช่ วานรสีทองตัวน้อยอีกแล้ว มันกลายเป็น วานรตัวใหญ่โต ต้องเรียกว่ามันว่า วานรสีทองยักษ์แทน
