บทที่ 220
เสี่ยวชิง
“สหายตัวน้อย ขอบคุณมากที่ช่วยบุตรสาวของข้า แต่ตระกูลของข้าขาดแคลนหินหยวนจริง ๆ และข้าไม่สามารถหาหินหยวนได้ตามที่เจ้าต้องการ แต่ข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้าคับข้องใจ
หลังจากหารือกับผู้อาวุโสในตระกูลของข้า บุตรสาวของข้าฝากฝังเจ้าไว้ เมื่อตระกูลข้าหาหินหยวนตามที่เจ้าต้องการได้เมื่อใด ข้าจะพานางกลับไป แต่เจ้าต้องรับรองความปลอดภัยในแก่นาง”
นั่นคือสิ่งที่ภูตวิญญาณบอกกับเขา ตามที่เขาพูด มันเป็นคำพูดของราชาภูตวิญญาณของพวกเขา
ในเวลานั้นหลินเว่ยโกรธมาก จนเกือบจะชี้หน้าของเหล่าภูตวิญญาณและด่าทอพวกเขา เขาคิดว่าตนเองนั้น ต้องกลายมาเป็นพี่เลี้ยงเด็ก อย่างไร้ประโยชน์
หลินเว่ยต้องการจะตะโกนออกไปว่า เขาไม่ต้องการ หินหยวน พานางกลับไปซะ!
อย่างไรก็ตาม ราวกับว่าผู้เฒ่าแห่งภูตวิญญาณเดาได้ว่า หลินเว่ยต้องการจะพูดเช่นนั้น เขาจึงรีบพูดดักเอาไว้ว่า ” เจ้าต้องพูดคุยกับราชาภูตวิญญาณของเราด้วยตนเอง
ข้าไม่สามารถตัดสินใจแทนได้ เขาเพียงทิ้งไว้ แค่เพียงคำพูดสุดท้าย
หลังจากพูดสิ่งนี้ หลินเว่ยไม่ทันได้ตอบสนอง พวกเขาก็หายไป เหลือเพียงแหวนมิติ ซึ่งบอกว่ามอบให้กับรูธ มีทรัพยากรการฝึกฝนบางอย่าง รวมถึงยาทุกชนิด ตั้งแต่ระดับห้า ถึงระดับแปด ที่สำคัญที่สุดคือ ชุดเครื่องมือซวนฉีชั้นยอด
รูธเมื่อรู้ว่า นางไม่จำเป็นต้องกลับไปที่เผ่า นางมีความสุขมาก แต่นางไม่สนใจสิ่งของที่เหล่าภูตวิญญาณนำมาให้ เดิมทีนางต้องการมอบชุดเครื่องมือซวนฉีระดับสูงให้กับหลินเว่ย แต่หลินเว่ยจะรับมันไว้ได้อย่างไร เนื่องจากสิ่งนี้ช่วยรักษาชีวิตของอีกฝ่ายได้
“ฟื้นแล้วหรือ เจ้าคู่ควรกับการเป็นสัตว์อสูรขั้นเก้า อันดับต้น ๆ พลังของเจ้าช่างแข็งแกร่งจริงๆ” หลินเว่ยขมวดคิ้วและมองไปที่ราชาสัตว์อสูรหมาป่าเพลิงมรกตที่กำลังนอนขดอยู่บนพื้น และกล่าวด้วยความประหลาดใจ
แม้ว่าราชาสัตว์อสูรหมาป่าเพลิงมรกตจะได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่หลินเว่ยก็ให้ความสนใจอย่างใกล้ชิดตลอดเวลา เขารู้สึกว่าลมหายใจของฝ่ายตรงข้ามรุนแรงขึ้น และพลังของเขาก็คงที่ หลินเว่ยรู้ทันทีว่าอีกฝ่ายฟื้นตัวแล้ว
เมื่อได้ยินคำพูดของหลินเว่ย ราชาสัตว์อสูรหมาป่าเพลิงมรกตก็ลืมตาขึ้นช้าๆ ในสายตาของเขา เขาดูประหลาดใจและถามว่า “มนุษย์เป็นมนุษย์หรือ…เหตุใดจึงช่วยข้า?”
“ทำไมต้องช่วยเจ้า….ด้วยความฉลาดเฉลียวของเจ้า น่าจะเดาได้!” หลินเว่ยมองไปที่ราชาสัตว์อสูรหมาป่าเพลิงมรกตและกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“ฮึ่ม! เจ้าต้องการให้ข้ายอมจำนนต่อเจ้าเพื่อตอบแทนบุญคุณที่ช่วยชีวิต? ข้าสามารถให้ผลประโยชน์บางอย่างแก่เจ้าได้ แต่ข้าจะไม่มีวันยอมจำนนต่อเจ้า” ราชาสัตว์อสูรหมาป่าเพลิงมรกต ส่งเสียงก่นอย่างเย็นชา
และมองไปที่หลินเว่ยอย่างโอหัง แม้ว่าเขาจะอ่อนแอมาก แต่เขาก็ยังคงยกศีรษะขึ้นสูง
“ไม่เต็มใจที่จะยอมจำนนใช่หรือไม่? ข้าเคารพในการเลือกของเจ้า ในกรณีนั้นเจ้าก็ตายเสียเถอะ! หลังจากที่เจ้าตายแล้ว ข้ายังสามารถใช้ร่างของเจ้าได้” หลินเว่ยจ้องไปที่ราชาสัตว์อสูรหมาป่าเพลิงมรกต ในขณะที่แล้วพยักหน้า
และพูดด้วยใบหน้าเรียบเฉย
หลังจากนั้น หลินเว่ยก็สั่งให้สัตว์ร้ายโครงกระดูกสองร่าง ทั้งหมดเป็นสัตว์อสูรหมาป่าเพลิงมรกตขั้นเก้า ด้วยเปลวไฟสีเทาที่ลุกไหม้ในดวงตาของมัน มันก้าวเท้าไปข้างหน้าไป มองไปยังราชาสัตว์อสูรหมาป่าเพลิงมรกต
“นี่มันเกิดอะไรขึ้น…..พวกมันกลายเป็นแบบนี้ได้อย่างไร มนุษย์เจ้าทำอะไรกับพวกเขา” เมื่อมองไปที่โครงกระดูกทั้งสองที่กำลังจะเดินมาอยู่ข้างๆหลินเว่ย ราชาสัตว์อสูรหมาป่าเพลิงมรกตจ้องมองไปที่หลินเว่ยอย่างโกรธ ๆ แต่ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความน่ากลัว
“พวกเขาตายไปแล้ว แต่ข้าให้โอกาสพวกเขาที่จะได้เกิดใหม่ และเจ้าเช่นเดียวกัน จะยอมจำนนต่อข้าตลอดกาล” หลินเว่ยกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“ ข้าจะเป็นเช่นเดียวกับพวกเขางั้นหรือ?” ราชาสัตว์อสูรหมาป่าเพลิงมรกตพึมพำกับตัวเองเมื่อได้ยินคำพูดของหลินเว่ย
เมื่อมองไปที่โครงกระดูกทั้งสองข้างหน้า เขาเห็นได้ชัดว่าก่อนหน้านี้ พวกมันยังคงเป็นลูกน้องของเขา แต่บัดนี้กลับกลายมารับใช้หลินเว่ย สีหน้าเศร้าสร้อยฉายในดวงตาของราชาสัตว์อสูรหมาป่าเพลิงมรกต
หลินเว่ยไม่อดทน เมื่อเห็นว่าราชาสัตว์อสูรหมาป่าเพลิงมรกตยังคงโลเลไม่ตัดสินใจ เขาจึงกระตุ้นให้สัตว์ร้ายโครงกระดูกของตนโจมตีไปที่ราชาสัตว์อสูรหมาป่าเพลิงมรกตในทันที
ทันใดนั้น เมื่อหลินเว่ยออกคำสั่งต่อโครงกระดูกของเขาผ่านทางจิตใจ แต่เขากลับพูดกับ ราชาสัตว์อสูรหมาป่าเพลิงมรกตว่า “ข้าเกรงว่า… ข้าคงไม่สามารถควบคุมมันไม่ให้กัดเจ้าได้”
ดังนั้นแทบจะในทันที สัตว์โครงกระดูกตนหนึ่งรับคำสั่งของหลินเว่ย มันอ้าปากกว้างๆ ของมัน
และตรงเข้าไปกัดราชาสัตว์อสูรหมาป่าเพลิงมรกตโดยไม่มีวี่แววของความลังเลใจ! ”
” เดี่ยวก่อน ข้ายิยยอมรับใช้นายท่าน.. ”
“เอ่อ ขออภัยด้วย…ข้าได้ยินเจ้าพูดไม่ชัด และเสียสมาธิไปชั่วครู่” หลินเว่ยแสร้งทำเป็นขมวดคิ้วและเอ่ยถามอย่างงงงวย อย่างไรก็ตาม มีรอยยิ้มผุดที่มุมปากของเขา และการเคลื่อนไหวของสัตว์โครงกระดูกที่กำลังฝังเขี้ยวไปยังร่างของราชาสัตว์อสูรหมาป่าเพลิงมรกตก็พลันหยุดลง….แต่คมเขี้ยวของมันกลับยังคงถูกฝังไว้จนแน่นอยู่ที่บริเวณลำ
คอของอีกฝ่าย ไม่มีทีท่าว่าจะถอนคมเขี้ยวออกมา
เมื่อรู้สึกว่าสัตว์ร้ายโครงกระดูกไม่ได้โจมตีต่อไป ราชาสัตว์อสูรหมาป่าเพลิงมรกต ถอนหายใจด้วยความโล่งใจ และกัดฟันของเขา เขามองไปที่ หลินเว่ยพร้อมกับขมวดคิ้วและพูดว่า “นายท่าน ข้ายินยอมรับความพ่ายแพ้!”
“ยอมแพ้…..เจ้าคิดดีแล้วหรือ? อย่าฝืนตนเองมากเกินไป” หลินเว่ยพูดด้วยความประหลาดใจ และมองไปที่อีกฝ่าย
เมื่อเห็น หลินเว่ยทำเช่นนี้อีกครั้ง เสี่ยวไป๋และ เสี่ยวเฟย ก็หันมาสบตากัน พวกเขาแอบก่นด่าหลินเว่ยว่าไร้ยางอาย เพราะท่าทางของหลินเว่ยนั้น เกินจะรับไหว เนื่องจากพวกเขาเคยโดนล่อลวงมาก่อนหน้า
“ เอ่อ … !” เมื่อได้ยินคำพูดของหลินเว่ย ราชาสัตว์อสูรหมาป่าเพลิงมรกตก็ยังคงตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง แต่ในไม่ช้ามันก็เข้าใจว่า หลินเว่ยกำลังเล่นลิ้น ดังนั้นมันจึงพูดอย่างรีบร้อน: “ไม่…..การได้รับใช้ท่านคือ ความสุขของข้า โปรดยอมรับข้าด้วยเถอะ
“อืม! เนื่องจากเจ้าจริงใจมาก หากข้าไม่ยอมรับน้ำใจก็คงจะไม่ดี! ความแข็งแกร่งของเจ้า คงสามารถใช้ทำงานทั่วไปอยู่บ้าง แต่หลินเว่ยก็พยักหน้าและพูด
“สัตว์อสูรขั้นเก้า….. ใช้ทำงานทั่วไป?”
สัตว์อสูรทั้งหมดที่อยู่ ณ ที่แห่งนั้น พูดไม่ออกไปชั่วขณะ แม้แต่ใบหน้าของมังกรตัวน้อย ก็แสดงท่าทีรังเกียจ การบีบบังคับของหลินเว่ยนั้น มากเกินไปเล็กน้อย
“แค่กๆ!” หลินเว่ยไออย่างเชื่องช้าสองครั้ง จากนั้นจึงพูดกับราชาสัตว์อสูรหมาป่าเพลิงมรกตว่า “ข้าจะให้เจ้าเป็นสัตว์เลี้ยงของข้าก่อน แล้วข้าจะรักษาเจ้า”
“ดี! นายท่าน ราชาสัตว์อสูรหมาป่าเพลิงมรกตพยักหน้าและกล่าว
“เอาล่ะ!” หลินเว่ยพยักหน้าแล้วมองหน้าอย่างจริงจัง ด้วยการสัมผัสของพลังวิญญาณเขา ออกจากทะเลจิตสำนึกของหลินเว่ย จากนั้นบินไปในทะเลจิตสำนึกขงอีกฝ่ายและเข้าสู่ แก่นคริสทัลของอีกฝ่ายโดยตรง หลังจากนั้นไม่นาน
วิญญาณของหลินเว่ยยังคงทิ้งร่องรอยอยู่ในวิญญาณของอีกฝ่าย และอีกฝ่ายก็มีร่องรอยของวิญญาณหลินเว่ย จากนั้นราชาสัตว์อสูรหมาป่าเพลิงมรกตก็แบ่งความแข็งแกร่งทางจิตของเขา เข้าไปในจิตสำนึกของ หลินเว่ย
เนื่องจากอีกฝ่ายไม่ได้ต่อต้านแม้แต่น้อย ทุกอย่างจึงราบรื่นมาก ใช้เวลาไม่ถึงนาที
หลังจากรู้สึกถึงจิตวิญญาณของเขา แล้วเห็นได้ชัดว่ามีบางอย่างมากกว่านั้น ราชาสัตว์อสูรหมาป่าเพลิงมรกตรู้ว่า เขานั้นต้องกลายเป็นคนโปรดของหลินเว่ย ดังนั้นเขาจึงก้มศีรษะลง และร้องด้วยความเคารพ: “นายท่าน!”
“อืม! จากนี้ไป เจ้าเป็นลูกน้องในอาณัติของข้า ข้าจะตั้งชื่อให้ว่า………หลินเว่ยพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ และมือข้างหนึ่งจับคางของเขา พลางครุ่นคิด
“เอ่อ … “! นายท่าน! ข้ามีชื่ออยู่แล้ว ราชาสัตว์อสูรหมาป่าเพลิงมรกตกะพริบตาและพูดอย่างอ่อนแรง
“ โอ้? ชื่ออะไรหรือ?” หลินเว่ยมองราชาสัตว์อสูรหมาป่าเพลิงมรกตอย่างประหลาดใจ เขาไม่คาดคิดว่าอีกฝ่ายจะมีชื่ออยู่แล้ว
“นายท่าน! ข้าชื่อจิม เทอร์เรสก้า … ” เมื่อได้ยินคำถามของหลินเว่ย ราชาสัตว์อสูรหมาป่าเพลิงมรกตก็เอ่ยชื่อยาว ๆของเขาออกมาด้วยความภาคภูมิใจ
“ช้าก่อน! ชื่อ….ของเจ้านั้นยาวเกินไปหรือไม่?” เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ได้ตั้งใจที่จะหยุดพูด หลินเว่ยก็รีบอ้าปากเพื่อขัดจังหวะและถามด้วยใบหน้าที่ไร้ซึ่งคำพูด
“ อืม! มันยาวไปหน่อย เผ่าพันธุ์ชิงหม่านของเราได้รับการสืบทอดมาหลายแสนปีแล้ว แม้ว่าเผ่าของข้าจะเป็นเผ่ารอง แต่ก็ยังสืบทอดกันมากว่า 20,000 ปีด้วยชื่อของผู้นำแต่ละรุ่น จะถูกส่งต่อจากรุ่นสู่รุ่น
และจะถูกเพิ่มเข้าไปในชื่อตัวถัดไป ดังนั้นชื่อยาวกว่านี้มาก อย่างไรก็ตาม เรียกข้าว่าจิมก็ได้ “ราชาสัตว์อสูรหมาป่าเพลิงมรกตกล่าวด้วย สีหน้าอย่างไร้เดียงสา
“จิม…ชื่ออะไรนะ! ข้าจะมอบนามให้เจ้าใหม่” หลินเว่ยพูดด้วยท่าทางรังเกียจ
หลังจากนั้น เขาก็ขบคิดอยู่นาน ในไม่ช้าใบหน้าของ หลินเว่ยก็ปรากฏรอยยิ้ม และพูดด้วยความยิ้มแย้มคือ “อืม….หลังจากนี้ไป เจ้าจะถูกเรียกว่า เสี่ยวชิง”
“เสี่ยวชิง” ราชาสัตว์อสูรหมาป่าเพลิงมรกตได้ยินชื่อที่หลินเว่ยตั้งให้เขา และเขาก็มองไปที่หลินเว่ยด้วยความงุนงง
และ เสี่ยวไป๋ พวกเขายิ้มแย้ม และพยักหน้าคิดว่า นี่แหละถูกต้อง มันคือหลินเว่ย! ตามนิสัยของหลินเว่ย สิบส่วนมักจะตั้งชื่อง่ายๆ ไร้ความยุ่งยาก
“เอาล่ะ! เสี่ยวชิง! ข้าจะแนะนำให้เจ้ารู้จักกับสัตว์เลี้ยงอสูรก่อนหน้าเจ้า” หลินเว่ยไม่สนใจว่า อีกฝ่ายจะเห็นด้วยหรือไม่ก็ตาม จากนั้นหลินเว่ยก็พูดขึ้นมาว่า “นี่คือ เสี่ยวไป๋ เป็นสัตว์เลี้ยงตัวแรกของข้า นี่คือเสี่ยวหลง มันเป็นสัตว์เลี้ยงตัวที่สองของข้า
ข้าฟักออกมาเองกับมือ และนี่คือเสี่ยวเฟย มันเป็นสัตว์เลี้ยงตัวที่สามของข้า ข้ามีนางพญาผึ้งโลหิต มันเป็นสัตว์เลี้ยงตัวที่สี่ของข้า เจ้า! เป็นคนที่ห้า”
“เผ่าพันธุ์มังกร….เสี่ยวชิงหันศีรษะอย่างแรง และมองไปตามนิ้วของหลินเว่ย เจ้าไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร สีหน้าดูตกใจอย่างมาก
“เสี่ยวชิง! ข้าคือพี่ใหญ่ เสี่ยวไป๋นิ่งเงียบ ทันใดนั้นก็ปรากฏตัวต่อหน้า เสี่ยวชิง เหยียดกรงเล็บของเขา ตบหัวเสี่ยวชิง และพูดด้วยรอยยิ้ม
“จู่ ๆ เสี่ยวชิง ก็อุทานในใจ และมองไปที่ เสี่ยวไป๋ ด้วยความสยดสยองบนใบหน้าของเขา จากนั้นเขาก็อ้าปากของเขา และร้องออกมาอย่างรวดเร็ว
“โฮ่กกกก!” เนื่องจากเสี่ยวหลงมีตัวอย่างที่ดีจากเสี่ยวไป เขาก้าวไปข้างหน้า และตบหัวของเสี่ยวชิง ด้วยกรงเล็บของเขา ทำท่าทางคล้ายพี่ใหญ่ของเสี่ยวชิง
“ใช่! เสี่ยวชิงเห็นว่าพี่รองคนที่สอง เป็นมังกรตัวน้อยยังอยู่ในวัยเด็ก เขากลายเป็นน้องชายของเขา แม้ว่าเขาจะตัวเล็กไปหน่อย แต่เขาก็ยังฉลาดมาก และเสี่ยงชิงยอมรับอย่างเงียบๆ
“น้องห้า! ข้าเป็นพี่สาวคนที่สาม เสี่ยวเฟยก็ขึ้นไปตบหัวเสี่ยวชิง และพูดด้วยรอยยิ้ม
“ พี่สาม!” เสี่ยวชิงพยักหน้าและกล่าว
“เอาล่ะ! กินยาพวกนี้ก่อน…ยืดเยื้อเกินไปจะทำให้เกิดโรคภัยในภายหลัง!” หลังจากหลินเว่ยพูดจบ เขาก็หยิบขวดกระเบื้องเคลือบลายคราม และเทยาสีฟ้าอ่อนออกมาจากขวด
“ หืม…..กลิ่นหอมมาก เสี่ยวชิงมองไปที่ยาในมือของหลินเว่ย และดวงตาของเขาก็สว่างขึ้นทันทีและเขาพูดด้วยความมึนเมา
“แน่นอน! นี่คือยารักษาระดับแปด ยาเปลือกไม้มรกต เป็นหนึ่งในยาที่ดีที่สุด รักษาอาการบาดเจ็บภายใน เมื่อกินยานี้เข้าไป และฟื้นฟูสภาพร่างกายได้ดีครึ่งหนึ่ง หากใช้มันรวมกับยาระดับเจ็ด จะใช้เวลาสองสามวันในการฟื้นฟู
เพื่อให้แน่ใจว่า เจ้ายังมีชีวิตอยู่และเคลื่อนไหวได้อีกครั้ง” หลินเว่ยเบ้ปาก และพูดด้วยใบหน้าที่ยินยอม
ยาระดับแปดนี้ ไม่ใช่ของหลินเว่ย แต่เป็นของรูธ เป็นสิ่งที่ภูตวิญญาณทิ้งไว้ให้จำนวนมากและรูธ มอบให้กับหลินเว่ยโดยตรง
