ตอนที่ 336 ที่มาของ ‘เกราะซ่อนเงา’
ลูเมี่ยนดึงความคิดกลับจากโรช·หลุยส์·ซ็องซง รวมถึงเรื่องของมนตร์เรียกวิญญาณกับ ‘วันเอพริลฟูล’ แล้วเริ่มเล่าสิ่งที่ฟรังก้าอยากฟังตั้งแต่ต้น
“ในหายนะหมู่บ้านกอร์ตู ผมถูกปนเปื้อนโดยเทพมารแห่งชะตากรรม โชคดีที่มิสเตอร์ฟูลช่วยคุ้มครองไว้ จึงยังรักษาสติไว้ได้ ไม่กลายเป็นสัตว์ประหลาดไป…”
“มลทินดังกล่าวเป็นทั้งคำสาปและพร ตอนนี้ผมกำลังทำตามคำแนะนำของมาดามเมจิกเชี่ยนเพื่อค่อยๆ ดึงมันออกมา เปลี่ยนให้เป็นพลังของตัวเองทีละนิด สร้างสมดุลด้วยตะกอนพลังตามลำดับ”
ฟรังก้ากระจ่างทันที
“สิ่งที่คุณเรียกว่า ‘พันธสัญญาพิเศษ’ คือพลังของผู้ถือพันธสัญญาสินะ… ไม่แปลกใจเลยที่บอกว่ายังไงฉันก็เรียนไม่ได้”
คำนึงจากการที่ลูเมี่ยนยังไม่ทราบจุดเด่นของลำดับ 6 เส้นทางชะตากรรม เธอจึงเดาว่าตอนนี้อีกฝ่ายอยู่ในลำดับ 7 ทั้งนักวางเพลิงและผู้ถือชะตากรรม
ลูเมี่ยนพยักหน้า
“เป็นเหตุผลที่กิโยม·เบเนต์ไม่กล้าเปลี่ยนโชคชะตาของผมส่งเดช พอดีว่ามลทินในร่างกายผมมีศักดิ์ค่อนข้างสูง”
“ถึงกับทำให้มิสเตอร์ฟูลมอบพรคุ้มครองได้ ต้องครอบครองบารมีเทพเป็นอย่างน้อยอยู่แล้ว” ฟรังก้าผุดความคิดประหลาด “คุณว่าฉันจะมีโอกาสได้รับพรบ้างไหม?”
เธออยากลองทุกเรื่องเลยหรือไง? ลูเมี่ยนส่ายหน้า
“คุณอยากไปหาองค์มารดาผู้ยิ่งใหญ่ เพื่อทำซ้ำกระบวนการตั้งครรภ์ คลอดบุตร และให้นมลูกทุกวัน หรือจะศรัทธามารดาพฤกษาแห่งแรงกระหาย แล้วลากสุนัขจรจัดข้างทางขึ้นเตียงดีล่ะ?”
“ฮึ่ย…” ฟรังก้าสูดหายใจเข้าเบาๆ “ฉันแค่พูดเล่นน่ะ… การศรัทธาเทพมารนับว่าอันตรายมาก ฉันไม่เอาด้วยหรอก… คุณก็แค่โชคดีที่สัมผัสกับมลทินของเทพมารแล้วได้รับพรคุ้มครองจากมิสเตอร์ฟูลทันที โอกาสแบบนี้เกิดขึ้นได้ยากมาก”
“มันไม่ใช่แค่การสัมผัสธรรมดา” ลูเมี่ยนเปิดเผยอีกนิด เพื่อทำลายความเพ้อฝันในใจฟรังก้า “ในตัวผมมีพลังชะตากรรมถูกผนึกอยู่ หรือก็คือ ในตอนที่ขอ ‘พร’ ผมจะสวดวิงวอนถึงมิสเตอร์ฟูลไปพร้อมกับวิงวอนถึงมลทินในร่างกายตัวเอง มิใช่การขอพรจากองค์ซ่อนเร้นนามว่าชะตากรรมโดยตรง มีเพียงหนทางนี้เท่านั้นที่สามารถรับประกันความปลอดภัยเบื้องต้นได้ ไม่อย่างนั้น เราไม่มีทางรู้หรอกว่าจะกลายเป็นคนอื่นเมื่อไร หรือตายโหงเมื่อไร”
ฟรังก้าถอนใจตามสัญชาตญาณ
“เข้าเรื่องวิชาฮึ่มฮ่าเลยดีกว่า”
ลูเมี่ยนเรียบเรียงคำพูดสักพักก่อนจะเปิดปาก
“เพื่อมิให้ถูกองค์ซ่อนเร้นนามชะตากรรมส่งอิทธิพลทางอ้อม ผมตัดสินใจละทิ้งความรู้เกี่ยวกับสัตว์โลกวิญญาณที่มากับพร แล้วหันไปขอข้อมูลจากมาดามเมจิกเชี่ยนแทน หลังจากนั้นเป็นอย่างไร คุณก็ได้ทราบไปแล้ว”
“วิชาฮึ่มฮ่ามาจากสัตว์โลกวิญญาณที่ผมอัญเชิญมา แต่เดิมตั้งใจจะอัญเชิญ ‘เงาหวีดร้อง’ แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะสวดวิงวอนขอให้มิสเตอร์ฟูลช่วยเป็นประจักษ์พยานหรือไม่ หรือเป็นเพราะผมออกแบบคาถาได้แม่นยำไม่มากพอ สิ่งที่ปรากฏออกมาจึงเป็นวิญญาณที่แตกต่างจาก ‘เงาหวีดร้อง’ โดยสิ้นเชิง…”
ลูเมี่ยนเล่าคาถาอัญเชิญอย่างละเอียด รวมถึงแนวคิดในการออกแบบคาถา รูปลักษณ์ และความสามารถด้านอื่นของเงาเกราะนั่น แม้กระทั่งวาดรูปประกอบด้วยฝีมือที่เกือบสอบไม่ผ่านวิชาศิลปะ
ชุดเกราะเกล็ดปลา… วิชาฮึ่มฮ่า… ขบวนภูตผีท่องราตรี… เสียงหวีดกลืนวิญญาณ… ฟรังก้ามองรูปที่วางอยู่บนโต๊ะชา พึมพำด้วยสายตาเหม่อลอย
ลูเมี่ยนถามกลับอย่างระวัง
“มีปัญหาอะไรหรือ”
ถ้าเป็นโอลัวร์ จะมีปฏิกิริยาแบบเดียวกันไหมนะ?
ฟรังก้าสะดุ้งเฮือก ดึงสติกลับสู่โลกความจริง กล่าวด้วยใบหน้าเคร่งเครียดระคนตื่นเต้น
“เกราะซ่อนเงานั่น… อาจจะมาจากโลกของพวกฉันก็ได้นะ!”
“โลกของพวกคุณ?” ลูเมี่ยนไม่คิดว่าจะได้คำตอบแบบนี้
แต่ก็ฟังดูสมเหตุสมผลดี รูปแบบของชุดเกราะ รวมถึง ‘ชื่อพลัง’ ของวิญญาณนั่นมีเอกลักษณ์มาก ไม่ค่อยสอดคล้องกับโลกยุคปัจจุบัน
ฟรังก้า ‘อืม’ หนึ่งคำ
“ในโลกของพวกฉันแบ่งออกเป็นหลายประเทศ แต่ละประเทศมีวัฒนธรรมกับภาษาต่างกันไป ซึ่งเกราะซ่อนเงามีภาพจำคล้ายคลึงกับหนึ่งในเทพนิยายของประเทศที่ฉันกับพี่สาวของคุณอาศัยอยู่”
เด็กหนุ่มเว้นวรรคเล็กน้อยก่อนจะพูด
“พลังของมิสเตอร์ฟูล ผนวกกับคาถาที่ไม่ค่อยแม่นยำของผม ได้อัญเชิญเกราะซ่อนเงามาจากโลกของพวกคุณ? หรือว่า… เขาเป็นเหมือนกับพวกคุณที่เดินทางข้ามมิติมานานแล้ว หลังจากตายก็กลายเป็นวิญญาณในโลกวิญญาณ?”
ฟรังก้าพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นเจือคาดหวัง
“ถ้าเป็นกรณีแรก นั่นหมายความว่าโลกนี้สามารถเชื่อมต่อกับโลกของพวกฉัน… หากเป็นแบบนั้น เราก็มีโอกาสกลับบ้านได้จริงๆ! แต่ถ้าเป็นกรณีหลัง ทำไมเขาถึงใช้พลังจากโลกเดิมได้ล่ะ เป็นสิ่งที่ติดตัวมา หรือเพิ่งไปเรียนมาทีหลัง?”
ถ้าไขปริศนาเหล่านี้ได้ เธอก็จะเข้าใกล้แก่นแท้ของการข้ามมิติ จนกระทั่งหาทางกลับบ้านได้ในที่สุด!
เล่าถึงตรงนี้ ฟรังก้าลุกยืนในพรวดเดียว มองลูเมี่ยนด้วยตาเป็นประกาย
“อัญเชิญเกราะซ่อนเงาออกมาให้ฉันเจอหน่อยสิ”
“ผมทำพันธสัญญากับเขาแล้ว ไม่จำเป็นต้องสวดวิงวอนถึงมิสเตอร์ฟูล ก็สามารถเรียกเขาออกมาได้อย่างแม่นยำในคราวเดียว” ลูเมี่ยนเห็นฟรังก้าตื่นเต้นจนเหมือนอยากช่วยจัดแท่นบูชาให้ จึงรีบพูดเพื่อสร้างความเข้าใจ “แต่ผมคิดว่าเขาอันตรายเกินไป ถ้ามีการคุ้มครองจากมิสเตอร์ฟูลก็แล้วไป แต่ถ้าไม่มี เราสองคนอาจถูกเชือดนิ่มๆ ในพริบตาได้เลย… แต่ถ้าอยู่ภายใต้การคุ้มครองของมิสเตอร์ฟูล เราก็จะคุยกับเขาไม่ได้ ไม่ต้องพูดถึงการสื่อวิญญาณ ทำได้แค่อัญเชิญออกมาเฉยๆ เท่านั้น”
ฟรังก้าขมวดคิ้วด้วยความผิดหวัง
“แล้วควรทำยังไงดี”
ลูเมี่ยนลองครุ่นคิด
“รอให้ผมรวบรวมทองคำได้ครบหนึ่งแสนเฟลคิน จนถือว่าเป็นการบรรลุข้อตกลง”
“ด้วยวิธีนี้ อำนาจของพันธสัญญาจะช่วยปกป้องคุ้มครองเรา แล้วยังจะได้เห็นด้วยว่า เกราะซ่อนเงาต้องการทองคำจำนวนมากไปทำอะไรกันแน่”
ฟรังก้าครุ่นคิดนานนับสิบวินาที จากนั้นก็ถอนหายใจยาว
“ตอนนี้คงทำได้แค่นี้”
ใจจริงเธอยากรีบยืนยันปัญหาของเกราะซ่อนเงา รับข้อมูลที่มีประโยชน์จากอีกฝ่าย แล้วนำไปรายงานกับสมาคมวิจัยลิงบาบูนขนหยิก เพื่อให้ทุกคนช่วยกันคิดหาวิธีแก้ไข แต่ตอนนี้คงต้องเลื่อนออกไปก่อน
หลังจากทั้งสองสนทนาเกี่ยวกับคาถาอัญเชิญอีกสักพัก ก็ยืนยันได้ว่าฟรังก้าแทบไม่มีโอกาสอัญเชิญสำเร็จด้วยตัวเอง เพราะยังขาดการบ่งชี้ที่แม่นยำ วิญญาณที่ถูกเรียกมาอาจเป็นเงาหวีดร้อง ส่วนในกรณีของลูเมี่ยน เด็กหนุ่มแค่ตัดนิยามทิ้งไปหนึ่งประโยค แล้วระบุเจาะจงว่า ‘สัตว์พันธสัญญาของลูเมี่ยน·ลี’
หลังจากผ่านไปสักพัก จินนาก็นำกาแฟ ขนม และพายเนื้อกลับมา ลูเมี่ยนกับฟรังก้าที่หิวโซหลังจากผ่านศึกใหญ่มาหมาดๆ จึงเปลี่ยนบรรยากาศให้เป็นการดื่มชามื้อบ่าย
เมื่อใกล้พลบค่ำ อ็องโตนี·รีดที่แต่งกายในชุดพนักงานเสมียน ก็กลับมายังอพาร์ตเมนต์ 601 บ้านเลขที่ 3 ถนนเสื้อนอกขาว
“เป็นยังไงบ้าง” ลูเมี่ยนไม่ปิดบังความกังวลของตน
อ็องโตนีถอดหมวกใบเก่าออก แล้วพยักหน้าแผ่วเบา
“ผมตามรอยคุณนายกับพวกคนรับใช้ชาย พ่อบ้าน สาวใช้ และคนขับรถไปจนถึงบ้านเลขที่ 20 ถนนระเบียง เขตห้องสมุด”
“ดูเหมือนว่าที่นั่นจะเป็นแหล่งกบดานอีกแห่งของพวกเขา… คล้ายกับบ้านลับ”
“จะแวะไปดูหน่อยไหม” ฟรังก้าหันไปมองลูเมี่ยน
เด็กหนุ่มคิดสองสามวินาทีแล้วพูดยิ้มๆ
“ไม่จำเป็น แค่คอยไปดูเป็นพักๆ ว่าพวกมันย้ายออกไปหรือยังก็พอ”
“ทำไมล่ะ” จินนานึกว่าชาร์ลจะรีบตามไปจัดการคนเหล่านั้น เพื่อรวบรวมข้อมูลเพิ่มเติมเป็นการด่วน
ลูเมี่ยนยิ้มร่าเริง
“องค์กรเบื้องหลังพวกมันมีชื่อว่า ‘คนบาป’ … คนที่คอยประสานงานคงพบว่ากิโยม·เบเนต์เสียชีวิตแล้ว จึงตัดการติดต่อพร้อมกับลบร่องรอยไปหมดแล้ว ยากที่จะสาวไปถึงตัว”
“แต่ถ้าองค์กรคนบาปนั่นพบว่า พวกคุณนายกับคนรับใช้หลุดพ้นจากการติดตามแล้ว โดยที่ไม่มีใครคอยเฝ้าจับตามองอยู่ คิดว่าทางนั้นจะดำเนินการอย่างไร?”
“อาจกลับมาติดต่อกันใหม่ก็ได้!”
“มีเพียงการ ‘ปล่อยไป’ อย่างแท้จริงเท่านั้น จึงจะทำให้คุณนายพยายามโน้มน้าวใจองค์กรคนบาป ให้เชื่อว่าวิกฤติผ่านพ้นไปแล้ว จนกระทั่งกลับมาเคลื่อนไหวอีกครั้ง เป็นฝ่ายชะโงกหน้าออกจากรูหนูด้วยตัวเอง!”
“เชี่ย…” จินนาสบถเบาๆ จนเกือบไม่เกิดเสียง
ชาร์ลช่างเจ้าเล่ห์เหลือรับประทาน!
เนื่องจากอ็องโตนี·รีดมีผลงานจับต้องได้ เขาจึงได้รับสองในสามของ 15,000 เฟลคิน ส่วนจินนาก็รับไป 5,000 เฟลคิน
หลังจากม้วนธนบัตรใส่กระเป๋าที่แตกต่างกันบนตัว อ็องโตนี·รีดหันไปมองลูเมี่ยนแล้วพูด
“สิ่งที่ผมคาดหวังมากกว่าคือ การสืบสวนความลับเบื้องหลังฮิวจ์·อาร์ทัวส์ รวมถึงความจริงเบื้องหลังการทรยศครั้งนั้น ยิ่งเร็วก็ยิ่งดี”
นี่คือเหตุผลหลักที่เขายอมตกลงเข้าร่วมปฏิบัติการ
“ได้” ลูเมี่ยนเคยนำเรื่องนี้มาปรึกษาจินนากับฟรังก้าแล้ว
จินนาจะรับผิดชอบในการตะล่อมถามจาก ‘ผู้ชำระ’
สืบเนื่องจากเรื่องของเกราะซ่อนเงา ฟรังก้าจึงกำลังคึก เลยเป็นฝ่ายเสนอตัวด้วยความกระตือรือร้น:
“ฉันมีเพื่อนเป็นคนโลเอ็นอยู่บ้าง ไม่แน่ว่าเราอาจได้อ่านรายงานของสงครามครั้งนั้นในมุมของกองทัพโลเอ็นบ้าง ดูว่าพวกเขาบันทึกไว้แบบไหน”
“เป็นแนวคิดที่ดีมาก” อ็องโตนี·รีดฟังแล้วตาลุกวาวทันที
ก่อนหน้านี้ เขาไม่เคยคิดเรื่องการสืบหาความจริงจากฝั่งผู้โจมตีเลย
…………
ในค่ำคืนที่ไม่มีวันสงบของถนนอลเวง ลูเมี่ยนผู้ทิ้งหนังสัตว์พิธีกรรมไว้ให้ฟรังก้าลองทำนายถาม ‘คาถากระตุ้น’ เดินกลับโรงแรมระกาทอง โดยวางแผนจะอัญเชิญผู้ส่งสารของมาดามเมจิกเชี่ยน เพื่อเล่าเรื่องกิโยม·เบเนต์ องค์กรคนบาป รวมถึงเกราะซ่อนเงา โดยจะขอรบกวนให้อีกฝ่ายช่วยแจ้งมาดามจัสติสกับมาดามซูซี่ว่า ตนพร้อมเข้ารับการบำบัดจิตครั้งสุดท้ายแล้ว
ภายใต้สายลมยามค่ำคืนที่ค่อนข้างเย็นสบาย ความคิดลูเมี่ยนเริ่มล่องลอยไปทีละนิด
หลังจากได้ทราบจุดร่วมของชาวสมาคมวิจัยลิงบาบูนขนหยิกจากปากฟรังก้า ภาพลักษณ์ของโอลัวร์พี่สาวเขา ก็ยิ่งชัดเจนขึ้นภายในใจ
แน่นอน จุดที่คลุมเครือเหล่านั้นคือสิ่งที่เด็กหนุ่มไม่เข้าใจมาตลอด เพียงแต่มองว่าไม่สำคัญ ไม่จำเป็นต้องสืบหาสาเหตุ
“ไม่แปลกใจเลยที่โอลัวร์ออกจากครอบครัวเดิมเพื่อมาตั้งรกรากแถวชายแดน ไม่แปลกใจที่เธอต่อต้านการไปทรีอาร์เสมอๆ ไม่แปลกใจที่เธอมักพูดคำแปลกๆ แถมยังชอบอธิบายความหมายให้เราฟัง ไม่แปลกใจที่นิยายของเธอแตกต่างจากค่านิยมเดิม ไม่แปลกใจที่เธอชอบพูดว่า ‘นักปรัชญาบางคนในบ้านเกิดของฉันเคยกล่าวไว้’ และมักเปลี่ยนเป็น ‘จักรพรรดิโรซายล์เคยกล่าวไว้’ …” ในความรู้สึกของลูเมี่ยน จิตใจกำลังสงบลงอย่างน่าประหลาด ราวกับเส้นทางที่ก้าวเดินไปมิใช่ถนนอลเวง หากแต่เป็นถนนหมู่บ้านกอร์ตู
สถานที่ที่ไม่มีวันได้กลับไปอีก
ขณะเดียวกัน ลูเมี่ยนเริ่มกระจ่างในบางสัญลักษณ์ในความฝัน
“ที่ดินที่โอลัวร์ซื้อเคยเป็นของจอมเวทที่ตายไปแล้ว… สื่อถึงเรื่องที่เธอครอบครองกายเนื้อของโรช·หลุยส์·ซ็องซง?”
“ถ้าอย่างนั้น โรช·หลุยส์·ซ็องซง หรือจอมเวทที่ตายไปในตำนาน ก็หมายถึงผู้ศรัทธาชะตากรรมคนแรกสินะ…”
สัญลักษณ์ทั้งสองนี้ เนื่องจากครั้งก่อนยังขาดข้อมูลสำคัญ มิสเตอร์กวีจึงมิได้ตีความ เพียงแต่บอกลูเมี่ยนว่า พวกมันควรจะมีความหมายในตัวเอง
ท่ามกลางความคิดอันล่องลอย ลูเมี่ยนกลับถึงห้อง 207 แล้วเห็นจดหมายที่พับเรียบง่ายวางอยู่บนโต๊ะ
จดหมาย? ดูไม่เหมือนของมาดามเมจิกเชี่ยนเลย… ลูเมี่ยนเดินเข้าไปด้วยความสงสัยใคร่รู้ หยิบกระดาษจดหมายขึ้นมาคลี่อ่าน
มีข้อความภาษาอินทิสเขียนไว้สองบรรทัดอย่างสวยงาม:
“ฉันมาถึงทรีอาร์แล้ว”
“เฮล่า”
……………………………………………………..
