ตอนที่ 333 เก็บเกี่ยว
มองดูดวงวิญญาณอันบิดเบี้ยว ซึ่งกำลังดิ้นทุรนทุรายเงียบๆ ท่ามกลางกองเพลิง รอยยิ้มของลูเมี่ยนค่อยๆ คลี่กว้าง
นี่คือหนึ่งใน ‘วิธีตาย’ ของหลวงพ่อที่เขาเคยจินตนาการ
แน่นอน ตอนแรกที่เด็กหนุ่มจุดไฟเผาบุปผามารนรก เปลี่ยนให้โพรงเหมืองร้างในขวดเสกสรรกลายเป็นทะเลเพลิง เขาไม่ได้คิดเรื่องการเผากิโยม·เบเนต์ให้มอดไหม้
ในตอนนั้น ลูเมี่ยนเพียงอาศัยสัญชาตญาณ อาศัยประสบการณ์ต่อสู้เพื่อสร้างสภาพแวดล้อมที่ตนได้เปรียบ พร้อมกับหลีกเลี่ยงจุดอ่อนให้มากที่สุด ซึ่งหลวงพ่อก็ได้อัญเชิญบุปผามารนรกออกมาพอดี จึงถือเป็นโอกาสอันดีสำหรับเด็กหนุ่ม
แก๊สมึนเมาที่เกิดจากการเผาไหม้บุปผามารนรก มิใช่สิ่งที่ลูเมี่ยนหวังผล ตอนนั้นเขาแค่อยากต่อสู้ในนรกเพลิง
โดยในช่วงเวลาดังกล่าว พลังวิญญาณของเขาเหลือไม่มากแล้ว แต่คุณสมบัติทนไฟของ ‘นักวางเพลิง’ เห็นได้ชัดว่าเหนือกว่า ‘นักล่าชะตากรรม’ หลายขุม ซ้ำยังเป็นคุณสมบัติทางกายภาพ ย่อมไม่สิ้นเปลืองพลังวิญญาณ
ทันทีที่ขวดเสกสรรกลายเป็นนรกเพลิง ชนิดที่อากาศสามารถเผาไหม้ได้แม้กระทั่งหลอดลมหรือปอด ลูเมี่ยนเชื่อว่าตนจะเป็นฝ่ายยิ้มได้นานกว่า อดทนได้นานกว่ากิโยม·เบเนต์ จนกระทั่งไม่เหลือสิ่งใดให้เปลวไฟกัดกิน แล้วจึงดับไปเอง
ตามความเข้าใจของเขาเกี่ยวกับเส้นทางชะตากรรม ตราบใดที่ไม่เกิดพัฒนาการที่เหนือความคาดหมาย กิโยม·เบเนต์ในลำดับ 6 จะมีร่างกายถึกทนกว่าคนทั่วไปไม่มาก สิ่งที่เหนือกว่าคือความยืดหยุ่น รวมถึงความอดทน มิใช่คุณสมบัติด้านการทนไฟ
จุดนี้ได้รับการพิสูจน์แล้ว ผ่านการนึกทบทวนสงครามในหมู่บ้านกอร์ตู — แม้กิโยม·เบเนต์กับปิแยร์·แบรีจะแสดงให้เห็นว่ามีความแข็งแกร่งเหนือลำดับ 7 แต่ก็ปราศจากศักยภาพด้านการป้องกัน
สิ่งที่ลูเมี่ยนคาดไม่ถึงคือ หลวงพ่อดันทำพันธสัญญาที่มอบพลัง ‘กายาเหล็กกล้า’ ซึ่งมีทั้งข้อดีและข้อเสีย แง่หนึ่ง มันช่วยให้แผน ‘นรกเพลิง’ ของลูเมี่ยนกลายเป็นหมัน แต่อีกแง่หนึ่ง มันจำกัดเพดานฝีมือของหลวงพ่อลง เปิดโอกาสให้ลูเมี่ยนทำศึกยืดเยื้อ จนกระทั่งค้นพบหนทางเรียกพวกพ้องเข้ามาช่วยสู้ภายในขวดเสกสรร จากนั้นก็อาศัยทัศนคติของกิโยม·เบเนต์ที่ต้องการขจัดฟรังก้าก่อน เพื่อกำจัดสิ่งรบกวนส่วนเกิน ผนวกกับการเล่นละครแก้ไขสถานการณ์เฉพาะหน้า เด็กหนุ่มสามารถวางกับดักที่ถึงตายเพื่อเล่นงานอีกฝ่าย
ท่ามกลางเสียงเปลวไฟแผดเผาอากาศ ดวงวิญญาณที่กำลังโหยหวนของกิโยม·เบเนต์ไม่นานก็สลายไป จนสุดท้ายก็มลายหาย
จัดการเสร็จ ลูเมี่ยนหันหลังกลับ พยักหน้าให้ฟรังก้ากับจินนา บ่งบอกว่าทางตนเสร็จแล้ว
วินาทีถัดมา เด็กหนุ่มเดินซวนเซไปทางแท่นบูชา เก็บหนังวัว หนังแกะ และหนังสุนัขสองสามแผ่นขึ้นมา
พวกมันล้วนเป็น ‘หนังสัตว์วิเศษ’ ที่ผ่านพิธีกรรมส่วนแรกของ ‘ศาสตร์การสร้างปศุสัตว์’ มาแล้ว จากนั้นก็ถูก ‘สะสมขั้นตอน’ ด้วยความสามารถของ ‘นักพรต’ หากทราบคาถาที่ถูกกำหนดไว้ แล้วนำมันไปคลุมตัวผู้อื่นหรือตัวเอง ก็จะสามารถดำเนินการ ‘ศาสตร์การสร้างปศุสัตว์’ ต่อไปได้
แม้ลูเมี่ยนจะยังไม่ทราบคาถาสร้าง รวมถึงคาถาคลายคำสาปที่กิโยม·เบเนต์กำหนดไว้ล่วงหน้า แต่ปัญหาเหล่านี้สามารถแก้ไขได้ด้วยเวลา เช่น จับตัวปอลีนากับพ่อบ้านมาสอบปากคำ หรือขอให้ ‘นักถอดรหัส’ จากเส้นทาง ‘นักโจรกรรม’ ช่วยถอดรหัสคาถา หรือลองเดาเองไปเรื่อยๆ โดยอ้างอิงจากความรู้ในขอบเขตชะตากรรม รวมถึงความเข้าใจเกี่ยวกับกิโยม·เบเนต์ หรือลองดูว่าศาสตร์การทำนายจะได้ผลมากน้อยแค่ไหน
ดังนั้น หนังแกะสองแผ่น หนังวัวหนึ่งแผ่น และหนังสุนัขสองแผ่นนี้ ล้วนเป็นของมีค่ายิ่ง หากนำมาใช้อย่างถูกต้อง ย่อมทำให้เกิดผลลัพธ์ที่เหนือจินตนาการ ก่อนหน้านี้ กิโยม·เบเนต์ยังเกือบจะหนีรอดไปจากถนนแว็งซองต์ โดยอาศัยการแปลงกายเป็นสุนัขยักษ์ขนสีน้ำตาลเพื่อตบตาลูเมี่ยน เกือบจะได้ตัดขาดเคราะห์กรรมของตัวเองอย่างสมบูรณ์ แต่เนื่องจากเขาได้รับอิทธิพลจากความคลั่งไคล้ที่มาพร้อม ‘พรแห่งชะตากรรม’ มิหนำซ้ำ ตัวเขายังกลายเป็นคนโลภมากเพราะผลข้างเคียงของพันธสัญญา จึงเลือกวางกับดักย้อนกลับ เปลี่ยนจากบทเหยื่อมาเป็นผู้ล่า
เมื่อเห็นลูเมี่ยนกอดหนังวัว หนังแกะ และหนังสุนัขไว้ ร่างกายโซซัดโซเซ ประหนึ่งแค่ทรงตัวยืนยังลำบาก ฟรังก้ากับจินนาต่างก็เข้ามาช่วยรับไว้ส่วนหนึ่ง
ทันใดนั้น มีเสียงดังสนั่นออกมาจากขวดเสกสรร
หลังจากสูญเสียการค้ำจุนโดยกิโยม·เบเนต์ไป แถมยังถูกเพลิงนรกแผดเผาเป็นเวลานาน ในที่สุดมันก็แตกออกเป็นชั้นน้ำแข็ง ร่วงกราวลงสู่ความว่างเปล่า
มองผ่านประตูลับเข้าไป ทิวทัศน์ภายในโพรงเหมืองร้างปรากฏสู่สายตาพวกลูเมี่ยนอย่างแจ่มชัด บุปผามารนรกล้วนถูกเผาเป็นเถ้าถ่าน กระจัดกระจายจนเต็มพื้น เมื่อเปลวไฟไม่เหลือสิ่งใดให้แผดเผา เมื่อไม่มีลูเมี่ยนคอยถ่ายพลังวิญญาณ ส่วนใหญ่จึงดับมอดไป เหลือเพียงไม่กี่แห่งที่ยังคงส่องแสงสีแดง แต่ก็อ่อนแอลงตามลำดับ
ลูเมี่ยนมองเข้าไปแล้วพูดกับฟรังก้า
“ผมจะกลับถนนเสื้อนอกขาวผ่านใต้ดินทรีอาร์ คุณเอาแร่เลือดธรณีกลับไปด้วยเส้นทางบนบก”
ทันทีที่ถอดเข็มกลัดมีหน้ามีตาออก ลูเมี่ยนจะถูกผู้คนรอบข้างเกลียดชังทันที หากเดินกลับด้วยเส้นทางบนบก เขาอาจต้องเผชิญเหตุไม่คาดฝันมากมาย แต่หากไม่ถอดออก ในอีกสองสามนาทีข้างหน้า เข็มกลัดจะส่ง ‘สัญญาณเตือน’ เพื่อเรียกผู้วิเศษทางการหรือองค์กรอื่นในละแวกใกล้เคียงให้มาหา
“เธอตามชาร์ลไป ตอนนี้เขาถึงขีดจำกัดแล้ว แค่เจอสุนัขสักตัวก็ยังไม่แน่ว่าจะชนะได้”
“ถ้าเป็นสุนัขแบบเมื่อครู่ ก็คงไม่ไหวจริงๆ นั่นแหละ” ลูเมี่ยนรำพัน
เมื่อเห็นว่าทางออกอีกฝั่งของโพรงเหมืองร้างไม่ถูกปิดกั้น เนื่องจากมีลมใต้ดินเย็นๆ พัดผ่านมาถึงห้องประกอบพิธี ส่งผลให้แก๊สมึนเมาภายในมิติขวดเสกสรรเริ่มเจือจางลง ลูเมี่ยนก้าวเท้าผ่านประตูลับไปด้วยท่าทางโซเซ จนมาถึงหน้าศพของกิโยม·เบเนต์ที่มีรอยไหม้เกรียมหลายจุด
เด็กหนุ่มเตะศพเบาๆ พร้อมกับพลิกตัวอีกฝั่ง เพื่อยืนยันว่าไม่มีสิ่งใดซ่อนอยู่
จากนั้น ลูเมี่ยนหยิบกระติกสนามสีเทาเหล็กที่โยนทิ้งไว้ระหว่างต่อสู้ขึ้นมา เดินไปยังทางออกของโพรงเหมือง เห็นหนังสุนัขสีน้ำตาลแผ่นใหญ่ที่ขาดความ ‘พิสดาร’ กางแผ่อยู่ตรงนั้น
บริเวณนี้ยังไม่ถูกไฟไหม้ หนังสุนัขจึงมีสภาพค่อนข้างสมบูรณ์ เพียงแต่ต้องประกอบพิธี ‘ศาสตร์การสร้างปศุสัตว์’ ใหม่ โดยอาศัยพลังของ ‘นักพรต’ เพื่อเปลี่ยนมันให้กลายเป็นวัตถุวิเศษอีกครั้ง
ด้านนอกทางออกของโพรงเหมืองร้าง มีสองสิ่งวางชิดผนังหิน
หนึ่งคือตะเกียงน้ำมันก๊าด อีกหนึ่งคือเป้สะพายหลังสีเขียวขี้ม้าถักจากผ้าใบ นิยมในหมู่นักผจญภัยกับทหารรับจ้าง
ลูเมี่ยนยกเป้ขึ้นมา พบว่ามันหนักผิดปกติ จนแทบจะยกไม่ไหว
ฟรังก้าย่อตัวลงด้วยความสงสัย เปิดเป้ออก แล้วพบว่าด้านในบรรจุแท่งทองคำที่เห็นแล้วชื่นใจ ปึกธนบัตร รวมถึงเหรียญทองอีกจำนวนมาก
“โห!” ฟรังก้าอุทานอย่างประหลาดใจ
เงินทองมากมายเพียงนี้เลย? ความคิดแรกของลูเมี่ยนคือ ‘เอาวะ อย่างน้อยไอ้หลวงพ่อหมูตอนก็ไม่ได้นำเงินค่าลิขสิทธิ์ของโอลัวร์ไปใช้จนหมด’ ความคิดที่สองคือ ‘บัดซบ! ไอ้เวรนี่เจ้าเล่ห์ชะมัด!’
จากเท่าที่เห็น กิโยม·เบเนต์คำนึงถึงโอกาสที่พวกปอลีนาจะหนีไม่รอด จึงวางหมากดักไว้ล่วงหน้า ถ้าลูเมี่ยนกับพวกพ้องเห็นว่าเหล่าสาวกแห่งชะตากรรมมิได้พกทรัพย์สินติดตัวมากนักระหว่างหนี ก็ย่อมต้องเดาออกว่า หลวงพ่อหนีไปอีกเส้นทางหนึ่ง ส่งผลให้เด็กหนุ่มย้อนกลับมารื้อค้นบ้าน จนกระทั่งพบห้องลับใต้ดิน แล้วเข้ามาเหยียบกับดักด้วยตัวเอง
“ไม่เลวเลย” ฟรังก้ายิ้ม “แม้พวกนอกรีตจะไม่ทิ้งตะกอนพลังไว้ แต่อย่างน้อยก็ไม่มือเปล่า”
จากนั้น เธอชี้เพดาน
“ฉันจะขึ้นข้างบนแล้ว ส่งหนังสุนัขแผ่นนั้นมาให้หน่อย”
เธอยื่นหนังสัตว์สามแผ่นในมือให้จินนา ส่วนตัวเองนำหนังสุนัขที่กิโยม·เบเนต์เพิ่งใช้หมาดๆ กลับไปยัง 50 ถนนแว็งซองต์
จินนาสะพายเป้ผ้าใบสีเขียวขี้ม้า กอดหนังพิสดารห้าแผ่นไว้ มองดูลูเมี่ยนหยิบตะเกียงแล้วจุดไฟ
หลังจากเดินไปตามอุโมงค์มืดๆ นอกโพรงเหมืองร้างได้ไม่กี่ก้าว ลูเมี่ยนก็ถอดเข็มกลัดมีหน้ามีตาออกทันเวลา ใส่มันกลับเข้าไปในกระติกสนามอีกใบที่ห้อยตรงเอว จมลงก้นบ่อเหล้าแรงๆ
เดินไปอีกไม่กี่ก้าว เด็กหนุ่มก็พลันสั่นสะท้าน แผ่นหลังเย็นวาบ จนต้องหันกลับไปมองจินนาที่เดินตามหลัง
จินนากอดหนังวัว หนังแกะ และหนังสุนัข สะพายเป้ผ้าใบด้วยสายตาถมึงทึง ฉาบล้นไปด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ ก่อนจะกล่าวอย่างยากลำบาก
“ฉ…ฉันควบคุมตัวเองได้!”
“บัดซบ! ฉันไม่ชกคุณหรอกน่า!”
แม้ลูเมี่ยนจะไม่ค่อยเชื่อนัก แต่ในเวลาเช่นนี้ไม่มีทางเลือกอื่น ได้แต่เดินตามทางต่อไป
ผ่านไปราวเจ็ดแปดนาที เด็กหนุ่มพบอุโมงค์ร้างปลอดคน จึงนั่งลงตรงมุมห้อง อดทนรอให้ผลข้างเคียงเชิงลบของมีหน้ามีตาหมดลง ถือเป็นการพักผ่อนเพื่อฟื้นฟูพลังวิญญาณไปในตัว
…………
เนื่องจากยังไม่มีใครทราบว่า 50 ถนนแว็งซองต์เกิดความโกลาหล ฟรังก้าจึงทยอยลบร่องรอยโดยไม่มีอุปสรรคขัดขวาง แล้วจึงเริ่มทำนายย้อนกลับด้วยพลังของนางมาร
ระหว่างกระบวนการ หญิงสาวเดินสำรวจทุกห้องในบ้าน แต่มิได้รื้อค้นละเอียดเนื่องจากกลัวจะปนเปื้อนมลทิน จนสุดท้ายก็ไม่พบหลักฐานสำคัญหรือสิ่งของที่มีมูลค่า
ในที่สุด เธอกลับมายังห้องรับแขกเล็กๆ บนชั้นหนึ่ง ปลุกกิโยม·เบเนต์ตัวปลอมที่หมดสติ
กิโยม·เบเนต์ปลอมมองหญิงสาวที่สวมฮู้ดกับชุดคลุมสีดำ มือข้างหนึ่งถือหนังสุนัขสีน้ำตาล ชั่วขณะหนึ่ง เขารู้สึกเหมือนยังคงติดอยู่ในภวังค์ความฝัน ราวกับยังไม่ตื่นขึ้นมา
ฟรังก้าหัวเราะในคอ
“ก็อย่างที่เห็น เราจัดการปีศาจนั่นไปแล้ว”
ในสายตาเธอ กิโยม·เบเนต์ตัวปลอมไม่เหมือนหลวงพ่อนั่นอีกต่อไปแล้ว กลายเป็นคนแปลกหน้าอย่างยิ่ง
นี่คงเป็นโฉมหน้าแท้จริงของเขา
“ผ…ผม…” กิโยม·เบเนต์ปลอมถามไถ่ด้วยความตกใจปนปีติ “พวกคุณมาช่วยผมหรือ?”
“พวกเราคือนักล่าปีศาจ” ฟรังก้าแต่งชื่อขึ้นมาเอง “เกี่ยวกับปีศาจตนนี้ คุณมีอะไรอยากเล่าให้เราฟังอีกไหม”
แม้ว่าศาสตร์การสื่อวิญญาณด้วยกระจกวิเศษของเธอ จะช่วยให้ลูเมี่ยนได้รับข้อมูลจากกิโยม·เบเนต์มาไม่น้อย แต่มันก็มีขีดจำกัด ไม่มีทางถามได้ครอบคลุม ยังคงต้องสอบปากคำผู้มีส่วนเกี่ยวข้องควบคู่กัน เพื่อปกป้องกันการพลาดหลักฐานสำคัญ
กิโยม·เบเนต์ตัวปลอมรู้สึกว่า สุภาพสตรีตรงหน้าที่เผยเพียงริมฝีปาก ช่างดูเป็นมิตรเหลือเกิน จึงนึกทบทวนสักครู่แล้วเริ่มเล่า
“ปีศาจตนนั้น… นอกจากจะเล่นชู้กับภรรยาผม ชอบกินสเต๊กเนื้อกับซี่โครงแกะ ก็ไม่ค่อยมีอะไรพิเศษแล้ว…”
“อ๊ะ… ม…มันจะหายตัวไปสัปดาห์ละหนึ่งวัน แล้วก็ย่องกลับมาใหม่”
หายตัวไปสัปดาห์ละหนึ่งวัน? ฟรังก้าพยักหน้ารับแล้วเปลี่ยนไปถามเรื่องอื่น
หลังจากมั่นใจว่าเค้นข้อมูลเพิ่มไม่ได้แล้ว เธอก็ยิ้มแล้วเริ่ม ‘กระตุ้น’ กิโยม·เบเนต์ตัวปลอม
“ถ้าฉันเป็นคุณ จะรีบหนีไปจากบ้านหลังนี้ทันที… ปัจจุบันภรรยาของคุณก็ไม่ต่างอะไรกับปีศาจแล้ว”
“ฉันจะหยิบข้าวของที่พอจะมีค่าติดตัวไปด้วย ย้ายไปยังละแวกไม่มีใครรู้จักฉันเลย ซื้อบ้านหลังใหม่ แต่งงานใหม่ เริ่มต้นชีวิตใหม่”
กิโยม·เบเนต์ปลอมฟังแล้วก็ใจเต้นตึกตัก ละทิ้งความคิดที่จะปักหลักอยู่ต่อทันที
วินาทีถัดมา เขาเห็นสุภาพสตรีตรงหน้าละลายหายไปราวกับหิมะ
……………………………………………………..
