รักลับ ๆ ของฉันกับท่านประธาน - ตอนที่ 93

หลังจากพบผู้ชายที่ดีเช่นนี้ แล้วเธอก็ยังอยากจะซ่อนเขาไว้ให้ให้เธอรู้อีกเหรอ?

“คุณคะ ฉันเป็นน้องสาวของเธอจริง ๆ นะคะ”

หลังจากนั้นไม่กี่วินาที เฉียวอันซินก็หยุดยิ้มในที่สุด เธอยกมือขึ้นมาเล่นกับผมของตนเอง พยายามคุยกับเขา

“ฉันชื่อเฉียวอันซินคะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ ให้ฉันเรียกคุณว่าอะไรดีคะ”

เหมาเยซือมองไปที่ผู้หญิงตรงหน้าที่กำลังจีบเขาอย่างเห็นได้ชัด ด้วยความรู้สึกรังเกียจ

เขาเคยเห็นผู้หญิงหลายคนที่มีแรงจูงใจแอบแฝงเช่นเฉียวอันซิน

จึงเดาไม่ได้ยากว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่

ถ้าไม่ใช่เพราะเขาอยากรู้ว่าเธอมีเจตนาอะไร เขาก็ไม่ต้องสนใจที่จะมองเธอ

เขาอดทนต่อความรังเกียจอยู่ภายในใจและพูดอย่างเย็นชาว่า

“ผมไม่สนใจว่าคุณชื่ออะไร และคุณไม่คู่ควรที่จะได้รับชื่อของผม ถ้ามาที่นี่เพื่อบอกสิ่งเหล่านี้ เชิญคุณถอยออกไปได้แล้ว”

ชายคนนี้ไม่รำคาญที่จะปกปิดความเฉยเมยและท่าทีเหยียดหยามของเขา

เขาเหลือบมองเธอเพียงครั้งเดียวก่อนจะมองไปทางอื่น

แวบนั้นกินเวลาหนึ่งวินาที แต่เต็มไปด้วยการดูถูก

การแสดงออกของเฉียวอันซินเปลี่ยนไปในทันที

ทันใดนั้นการแสดงออกของเธอดูน่าเกลียดมาก

เธอคิดเสมอว่าเธอเป็นที่สนใจต่อเพศตรงข้าม

ตั้งแต่ยังเด็ก ผู้ชายคนใดก็ตามที่เธอชอบมักจะอยู่แทบเท้าของเธอ

แม้แต่ซูเจ๋อยังเลิกกับเฉียวเมียนเมียนเพื่อเธอ

เธอเป็นคนสวยและด้วยเธอสามารถหลอกล่อซูเจ๋อได้อย่างง่ายดาย เธอจะหาผู้ชายอื่นได้ง่าย ๆ

โดยไม่คาดคิดว่าเขาไม่เพียง แต่ไม่ตกหลุมพรางของเธอ แต่เขายังแสดงสีหน้ารังเกียจอีกด้วย

นี่เป็นเหมือนระเบิดครั้งใหญ่สำหรับเฉียวอันซิน ซึ่งไม่เคยถูกผู้ชายปฏิเสธมาก่อน

ใบหน้าของเธอดูอับอายและขุ่นเคืองมาก

“คุณคะ ไม่คิดว่าสิ่งที่คุณพูดออกมาจะเสียมารยาทบ้างรึไง”

“ไม่สุภาพเหรอ?” เหมาเยซือยิ้มเยาะ

“คุณไม่คู่ควรกับเวลาผมด้วยซ้ำ”

เฉียวอันซินรู้สึกราวกับว่าเธอถูกตบและความอัปอายของเธอกลายเป็นความโกรธ

“คุณคะ คิดว่าตัวเองเป็นใคร ใหญ่มากไหน? ถึงได้เย่อหยิ่งเกินไปแบบนี้”

ทันทีที่เธอพูด เฉียวอันซินรู้สึกถึงความเย็นชาที่จ้องมองมาที่เธอ

ดวงตาของชายผู้นั้นเย็นชาและไร้ร่องรอยของความอบอุ่น

เมื่อมองไปที่เธอ สายตาของเขาคมราวกับกริชที่กำลังจะทิ่มแทงเธอ

ความกลัวเข้าครอบงำร่างกายของเธอ กระทั่งร่างกายอดที่จะสั่นเทาไม่ได้

เธอกลัวและตกใจมากกับท่าทางคุกคามของชายตรงหน้าจนไม่กล้าเอ่ยคำอื่นใด

ลินดาที่ยืนอยู่ข้างหลังเธอก็รู้สึกตกใจกับอารมณ์ของเหมาเยซือ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ

มองไปที่ผู้หญิงที่พูดไม่ออกนอกรถแล้ว เหมาเยซือก็ขมวดคิ้วและกำลังจะขับรถออกไป

ถ้าผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่น้องสาวของเฉียวเมียนเมียน เขาจะไม่เสียเวลากับเธอมากนัก

“คุณคะ เดี๋ยวก่อน ฉันมีบางอย่างจะบอกคุณ มันเกี่ยวกับพี่สาวของฉัน!”

เมื่อเห็นว่าเขากำลังจะจากไป เฉียวอันซินจึงรีบพูดขึ้น

“ฉันไม่รู้ว่าคุณรู้จักกับพี่สาวของฉันนานแค่ไหน แต่เธอเพิ่งเลิกกับคู่หมั้นไม่นานมานี้ คุณไม่รังเกียจที่เธอมีความสัมพันธ์กับคุณเหรือคะ”

“พี่สาวของฉันรักคู่หมั้นของเธอมาก และพวกเขารู้จักกันมานานนับสิบปี ความรู้สึกที่พวกเขามีให้กันนั้นหาที่เปรียบไม่ได้ พี่สาวของฉัน ยังไม่ลืมเขาอย่างแน่นอน ตั้งแต่พวกเขาเพิ่งเลิกกัน อย่างไรก็ตามตอนนี้เธอมีความสัมพันธ์กับคุณ คุณไม่กังวลหรือว่าเธอมีแรงจูงใจอื่น”