รักลับ ๆ ของฉันกับท่านประธาน - ตอนที่ 8

เมื่อครั้งงานกีฬาสีที่โรงเรียนเมื่อตอนเรียนมัธยม เฉียวเฉินเกิดเป็นลมหมดสติระหว่างการวิ่งแข่ง จากนั้นเธอจึงได้รู้ว่าเขาเป็นโรคหัวใจพิการติดตัวมาตั้งแต่เกิด โรคนี้ค่อนข้างร้ายแรง อย่างวันนี้อยู่ ๆ เขาก็เกิดอาการช็อก เกือบจะรักษาไม่ทันเวลา

เฉียวเฉินเห็นพี่สาวของเขากังวลกระทั่งริมฝีปากซีดเทา เขายิ้มออกมาเล็กน้อย เอื้อมมือไปจับมือหล่อนเบา ๆ

“ผมไม่เป็นไรฮะ พี่ดูสิ พี่ก็เห็นนี่ว่าตอนนี้ผมสบายดี”

“เฉินเฉิน…”

ดวงตาของเธอแดงก่ำ ทันทีที่เธอจะพูดต่อ ประตูห้องพักถูกเปิดออก กลุ่มแพทย์และพยาบาลเดินเข้ามาภายในห้อง

เฉียวเมียนเมียนจำคำตรงหน้าได้ เขาเป็น รองผู้อำนวยการโรงพยาบาลแห่งนี้

เธอมองไปยังกลุ่มคนที่เดินเข้ามา ด้วยความตกใจพร้อมขมวดคิ้วขึ้นก่อนจะพูด

“พวกคุณ…”

“คุณเฉียวครับ พวกเรามาย้ายห้องพักคนไข้ให้กับคุณเฉียวครับ”

รองผู้อำนวยการโรงพยาบาลพูดกับเธออย่างสุภาพนอบน้อม

เฉียวเมียนเมียนประหลาดใจอีกครั้ง หัวใจแทบจะหยุดเต้น “เปลี่ยนวอร์ด ย้ายไปไหนคะ”

ดูเหมือนว่าตระกูลเฉียวจะรู้เรื่องที่เธอเลิกกับซูเจ๋อแล้ว

พ่อของเธอไม่เต็มใจรักษาเฉียวเฉินตั้งแต่แรก เขาคิดว่าเป็นการเสียเงินไปกับการรักษาอาการป่วยที่ไม่มีทางรักษาหายนั้นเป็นการเสียเงินโดยเปล่าประโยชน์

แต่เพราะเธอหมั้นกับซูเจ๋อ เขาจึงไม่เอะอะโวยวายให้เป็นเรื่องใหญ่

ตอนนี้เธอกับซูเจ๋อเลิกรากันแล้ว เขาไม่มีความจำเป็นต้องเกรงใจอะไรใครอีก

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้… เฉียวเมียนเมียนทั้งโกรธแค้นและเสียใจ บางครั้งเธอก็สงสัยจริง ๆ ว่าเธอกับเฉียวเฉินเป็นลูกที่เขาเก็บมาเลี้ยงหรือเปล่านะ คงมีเพียงเฉียวอันซินเพียงคนเดียวล่ะมั้งที่เป็นลูกสาวจริง ๆ ของพ่อ

รองผู้อำนวยการโรงพยาบาลกล่าวขึ้น

“คุณเฉียวต้องทนทุกข์ในวอร์ดนี้มานานแล้วครับ พวกเราจะย้ายเขาไปหอผู้ป่วยพิเศษ และจะจัดแพทย์ที่เชี่ยวชาญที่สุดเพื่อรักษาเขา”

หลังจากพูดจบ รองผู้อำนวยการโรงพยาบาล หันไปสั่งการ

“รีบพาคุณเฉียวไปหอผู้ป่วยพิเศษ”

ดวงตาเธอเปิดกว้างด้วยความประหลาดใจ ก่อนที่จะหันไปจ้องรอง ผอ.

เฉียวเฉินนอนอยู่บนเตียงด้วยความงงงวยเช่นกัน เขากระซิบถามพี่สาว

พี่ฮะ นี่มันเกิดอะไรขึ้น”

เฉียวเมียนเมียนกระพริบตาปริบ ๆ “พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน…”

ห้องพิเศษช่างแตกต่างจากห้องธรรมดาอย่างสิ้นเชิง ห้องกว้างขนาดที่ว่าภายในห้องมีห้องนอน ห้องนั่งเล่น ห้องครัว และห้องน้ำในตัว แล้วยังมีอุปกรณ์ทางการแพทย์ครบครัน ครั้นเปิดหน้าต่างออก ยังสามารถมองเห็นวิวทิวทัศน์สีเขียวสบายตา

ภายในห้องไม่มีกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อฉุน ๆ แต่กลับมีกลิ่นหอมอ่อน ๆ แทน

“คุณเฉียว ห้องนี้เป็นยังไงบ้างครับ พอใจไหมครับ”

เสียงของรอง ผอ. หันไปถามเฉียวเมียนเมียนและเฉียวเฉิน

“หากคุณไม่พอใจ เรายินดีย้ายห้องให้ทันทีเลยครับ”

เฉียวเมียนเมียนกล่าว

“พวกเราพอใจมากเลยค่ะ ขอบคุณค่ะคุณหมอ”

รองผู้อำนวยการโรงพยาบาลโล่งใจกับคำตอบของเธอ

“ดีแล้วครับ พวกเราคงไม่รบกวนการพักผ่อนของคุณแล้ว หากต้องการอะไรเพิ่มกดกริ่งตรงนี้ พยาบาลจะเข้ามาช่วยเหลือ ขอตัวก่อนครับ”

หลังจากที่รองผู้อำนวยการโรงพยาบาลเดินออกไปพร้อมกับกลุ่มแพทย์และพยาบาล เฉียวเฉินมองไปรอบ ๆ ด้วยความประหลาดใจ

พี่ฮะ ทำไมพวกเขาถึงย้ายผมมาที่ห้องพิเศษล่ะฮะ พี่เขยเขาจัดการทั้งหมดเลยเหรอฮะ”