รักลับ ๆ ของฉันกับท่านประธาน - ตอนที่ 79

ใบหน้าของเฉียวอันซิน เปลี่ยนไปทันทีเมื่อเอ่ยถึงเฉียวเมียนเมียน

เธอจ้องซูเจ๋อดวงแววตาลึกล้ำ สวนทางกับท่าทีที่ดูกังวล พร้อมกับถามด้วยความกังว่า

“เกิดอะไรกับพี่เขาหรือคะ”

“ผมก็ไม่รู้” ซูเจ๋อขมวดคิ้ว

“แต่ถ้าไม่ใช่เรื่องใหญ่ เจียง หลัวลี่ก็คงไม่ติดต่อผมมาแบบนี้ ดังนั้น…”

“ฉันเข้าใจคะว่าคุณหมายความว่ายังไง” เฉียวอันซินตะปบมือเธอเข้ามือของซูเจ๋อเบา ๆ

“ถ้าพี่เขามีปัญหาจริง ๆ เราก็ต้องช่วยเธอซิคะ ก่อนหน้านั้นฉันคิดว่าเรารู้ก่อนว่าเกิดอะไรขึ้นและสถานการณ์เป็นอย่างไร แล้วค่อยตัดสินใจว่าจะแก้อย่างไรดี”

“คุณหมายถึง…”

“ฉันเรียนที่เดียวกับพี่เขาค่ะ และมีมีเพื่อนอยู่ที่นั่นเหมือนกัน เดี๋ยวฉันจะติดต่อเธอ ขอให้เธอไปดูให้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น ถ้าพี่เขามีปัญหาจริง เพื่อนของฉันไม่นิ่งดูดายอยู่แล้วค่ะ ให้พวกเธอช่วยจะเร็วกว่าเราไปเองใช่ไหมล่ะคะ”

ซูเจ๋อครุ่นคิดอยู่พักหนึ่งและเห็นว่าเป็นความคิดที่ดี เขาจึงพยักหน้ารับ

“อืม รีบโทรเลย”

หลังจากที่เฉียวอันซินวางสาย

เธอยิ้มอ่อนและพูดกับซูเจ๋อว่า

“รู้แล้วค่ะว่าเกิดอะไร แค่ทะเลาะกับเพื่อนนักศึกษาด้วยกัน ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรคะ”

ซูเจ๋อตะลึงงัน “นักศึกษาทะเลาะกันเล็ก ๆ น้อย ๆ งั้นเหรอ?”

แต่เจียง หลัวลี่ทำให้เป็นเรื่องใหญ่ไปเองงั้นเหรอ?

“ค่ะ” เฉียวอันซินจับแขนของเขาและพิงเขาพูดต่อว่า

“ทำไมฉันต้องโกหกพี่ด้วย? เธอเป็นพี่สาวฉันนะ ถ้าเธอถูกรังแก ฉันจะไม่เป็นห่วงเหรอ?”

“แต่…”

“พี่ซูคะ” เฉียวอันซินถอนหายใจและพูดเบา ๆ ว่า “มีบางอย่างที่ฉันไม่รู้ว่าควรจะพูดหรือเปล่า?”

ซูเจ๋อมองลงไปที่เธอ “อะไรล่ะ?”

เฉียวอันซินกัดมุมปากของเธอแล้วพูดด้วยท่าทางไม่พอใจว่า

“ฉันคิดว่าพี่เขายังคิดถึงพี่อยู่ พี่ซู พี่ดีกับเธอมาก เธอต้องลังเลที่ต้องแยกทางกับพี่ไปทั้งแบบนี้อยู่แล้ว เธอพยายามเรียกร้องความสนใจจากพี่ คงจะอยากให้พี่ไปหา”

“ไม่อย่างนั้น ฉันไม่เข้าใจจริง ๆ แค่ทะเลาะกันเล็ก ๆ น้อย ๆ ในกลุ่มเพื่อนร่วมชั้น ทำไมเธอถึงเรียกให้พี่ไปหา”

ซูเจ๋อแน่นิ่งไป

ด้วยเหตุผลบางอย่าง เขารู้สึกผิดปนดีใจอยู่ไม่น้อย หลังจากที่ได้ยินเรื่องนี้

เฉียวเมียนเมียนยังคงคิดถึงเขาอยู่?

นั่งหมายความว่าเธอยังคงมีความรู้สึกต่อเขา และลืมเขาไม่ได้ใช่ไหม

ความเฉยเมยและความแปลกแยกก่อนหน้านี้ของเธอ เป็นเพียงการเสแสร้ง

ใช่มันต้องเป็นแบบนั้นแน่

เธอเป็นเด็กสาวที่เย่อหยิ่งในศักดิ์ศรีมาโดยตลอด เธอจะไม่โกรธได้อย่างไรเมื่อถูกเขาทรยศ? เธอจะไม่บ่นหรือเกลียดเขาได้อย่างไร?

แต่นี่ไม่ได้หมายความว่าเธอไม่รักเขาอีกต่อไป

พวกเราจะลืมความรู้สึกของตัวเองที่มีให้แก่กันมาหลายปีแบบนั้นได้ยังไง?

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ ซูเจ๋อกลับมีความสุข เขาซ่อนความยินดีและเอื้อมมือไปกอดเฉียวอันซิน

“ที่รัก คุณรู้สึกไม่ดีเหรอ? ตอนนี้ผมอยู่กับคุณ และหัวใจของผมมีแต่คุณ”

“ไม่ว่าเมียนเมียนจะคิดอย่างไร เรื่องของเราก็เป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว”

“พี่ซูเจ๋อ” เฉียวอันซินกัดริมฝีปากของเธออย่างขมขื่นและกอดเขา

“ฉันรู้ว่าฉันเป็นคนเดียวในใจของพี่ แต่ฉันก็ยังรู้สึกกลัว”

“กลัวอะไร?”

ซูเจ๋อจ้องมองเด็กสาวที่น่าสงสารในอ้อมแขนของตน ซูเจ๋อรู้สึกเห็นใจ พร้อมกับก้มศีรษะลงไปจูบที่หน้าผากของเธอ

เขาพูดเบา ๆ ว่า

“หัวใจและร่างกายของผมเป็นของคุณเท่านั้น มีอะไรให้คุณกลัวอีกล่ะ?”