รักลับ ๆ ของฉันกับท่านประธาน - ตอนที่ 77

เฉียวเมียนเมียนสะดุ้งด้วยความเจ็บปวดและย่นหน้าเล้กน้อย

เหมาเยซือหยุดทันที “เจ็บไหม”

เฉียวเมียนเมียนเปิดปากของเธอ แต่ก่อนที่เธอจะได้พูดอะไร ลู่เยี่ยว ก็คลิกลิ้นของเขาแล้วพูดขึ้น

“สาวน้อย ผมจะบอกคุณเลยนะ ว่านี่เป็นครั้งแรกที่อาซือบริการคนอื่นแบบนี้ ถ้าไม่ได้เห็นกับตา ผมไม่เชื่อด้วยซ้ำ”

“แม้แต่น้องเซิน ที่เติบโตมาด้วยกัน เขายังไม่เคยดูแลแบบนี้มาก่อน”

ทันทีที่ลู่เยี่ยวพูดเขารู้สึกหนาวจากด้านหลัง ราวกับว่ามีลมหนาวพัดเข้ามาในร่างกายของเขา

เขารู้สึกขนลุกไปทั่วร่างกาย

เขาเงยหน้าขึ้นแล้วเห็นเหมาเยซือหรี่ตาของเขาอย่างเย็นชาจ้องมองเขาด้วยสายตาเตือน

ลู่เยี่ยวตัวแข็งไปสักครู่ ก่อนจะตระหนักว่าเขาได้พูดอะไรผิดไป

เขารีบอธิบาย

“สาวน้อย อย่าเข้าใจผมผิด อาซือกับคุณหนูเซินเป็นเพื่อนกันจริง ๆ พวกเขาไม่ได้มีอะไรหรอก ก็รู้จักกันมาหลายปีแล้ว ดังนั้นหากมีอะไรกันบ้าง ก็คงอยู่ด้วยกันไปนานแล้ว”

เฉียวเมียนเมียนมองไปที่ลู่เยี่ยวด้วยความตกตะลึง

เธอไม่ได้พูดอะไรเลย ใช่ไหม

“จริง ๆ แล้วเขากับคุณหนูเซินเป็นเหมือนพี่น้องกัน คุณไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้หรอก”

ลู่เยี่ยวกล่าวเสริมราวกับว่าเขากลัวหล่อนจะเข้าใจผิด

ประดยคที่เพิ่มเข้ามานี้ทำให้เฉียวเมียนเมียนตกตะลึงยิ่งขึ้น

อย่างไรก็ตามใบหน้าของเหมาเยซือเริ่มมีสีเข้มขึ้นเรื่อย ๆ และดวงตาของเขาก็เย็นลง เย็นลง

ทันใดนั้นลู่เยี่ยวก็ตระหนักว่าท่าทีของเขามืดลง

มันก็ดีถ้าเขาไม่ได้อธิบาย แต่ตอนนี้ที่เขาทำดูเหมือนว่าเหมาเยซือจะมีอะไรเกี่ยวข้องกับคุณหนูเซิน

ตอนนี้การแสดงออกของเหมาเยซือเริ่มแย่ลง ลู่เยี่ยวคิดว่าชีวิตของเขาสำคัญกว่า จึงรีบเดินไปที่ประตู

“ไม่เหลืออะไรให้ผมทำที่นี่แล้ว ผมขอตัวก่อนล่ะกัน แล้วมาทานข้าวด้วยกันครั้งหน้านะครับ ฮ่าฮ่า”

จากนั้นราวกับว่าความเหนื่อยล้าก่อนหน้านี้ของเขาถูกกวาดออกไปจนหมด เขารีบเดินหายออกไปในพริบตา

***

หลังจากลู่เยี่ยวจากไป

เหลือเพียงสองคนในห้องของหมอใหญ่

เขายังคงทาครีมบนแผลจองเธอ การกระทำของเขาอ่อนโยนกว่าเมื่อก่อนมาก

เมื่อเขาเช็ดแผลที่ขาของเธอ เขาก็นั่งยอง ๆ เพื่อดูที่เท้าของเธอ ค่อย ๆ ยกน่องขึ้น ลมหายใจอุ่น ๆ ของเขาหายใจรดบนตักของเธอเป็นครั้งคราว

รู้สึกแฉะ ๆ และคัน

เฉียวเมียนเมียนมองลงไปว่าเขาทาครีมให้กับเธออย่างจริงจัง รู้สึกว่าหัวใจเต้นรัวเป็นอย่างมาก

อาจเป็นเพราะเขาเป็นหมอมก่อน ดูจะคุ้นเคยกับสิ่งเหล่านี้

หลังจากจัดการกับรอยฟกช้ำบนร่างกายของเธอแล้ว เหมาเยซือก็กดไหล่ของเธอ ตรวจสอบอย่างรอบคอบ เพื่อให้แน่ใจว่าเขาไม่ได้พลาดอะไรก่อนที่จะปล่อยเธอออกไป

“แม้ว่าจะเป็นเพียงรอยฟกช้ำเล้กน้อย แต่คุณก็ยังต้องระวัง”

เขาเอื้อมมือไปเหน็บข้างหูของเธอ

“อย่าลืมทาครีมให้ตรงเวลา”

“โอเค ฉันทราบค่ะ”

เฉียวเมียนเมียนพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง จากนั้นเธอก็นึกถึงวิทยาลัยของเธอ แล้วพูดว่า

“ฉันจะกลับไปเรียนได้ไหม”

เหมาเยซือพยักหน้า

เขาเหลือบเวลาบนนาฬิกา ได้เวลากลับบริษัทของเขาด้วย ยังมีหลายสิ่งที่เขาต้องจัดการ

ครั้งนี้ถือว่าได้พักงาน

“ถ้าอย่างนั้น ก็ไปกันเถอะค่ะ”

เฉียวเมียนเมียนเป็นนักเรียนดีเด่นมาโดยตลอด เธอไม่เคยโดดเรียนหรือออกไปก่อนเวลา

เธอมีชั้นเรียนการแสดงกับอาจารย์คนโปรดในช่วงบ่าย ดังนั้นเธอจึงไม่อยากจะพลาด