รักลับ ๆ ของฉันกับท่านประธาน - ตอนที่ 73

ใช่แล้วล่ะ ดี ดีมาก

ที่เบาะหลังคนขับ

เฉียวเมียนเมียนแทบจะเป็นลมจากการจูบที่ลึกล้ำและร้อนแรงผิดปกติของผู้ชายคนนี้

ใบหน้าเล็ก ๆ ที่เล็กและสดใสของเธอบวมแดง มือขาวที่อ่อนโยนของเธอทุบเบา ๆ ที่หน้าอกเขา

“เหมา เหมาเยซือ ปล่อยฉันค่ะ”

จูบของผู้ชายคนนี้ครอบงำและรุนแรงเกินไป เธอรู้สึกเหมือนจะเป็นลม

เหมาเยซือลืมตาขึ้น

ดวงตาสีเข้มและรุนแรงของเขาหันไปหาหญิงสาวในอ้อมแขนของเขา ซึ่งใบหน้าของเธอแดงก่ำจากการจูบของเขา เมื่อเห็นว่าเธอแทบจะหายใจไม่ออก เขาก็ไม่มีทางเลือกนอกจากยุติการจูบอย่างไม่เต็มใจ

ลมหายใจของเขาไม่เป็นระเบียบในขณะที่เขาจับแก้มร้อน ๆ ของเธอ หลังจากอ้าปากค้างบนหน้าฝากของเธอครู่หนึ่ง ลมหายใจของเขาก็ค่อย ๆ สงบลง

“ที่รัก บอกผมที ว่าพระเจ้าทรงจัดเตรียมคุณให้ผมเป็นพิเศษใช่หรือเปล่า”

เหมาเยซือยกคางขึ้นและจ้องมองเธอลึก

“ไม่อย่างนั้นแล้ว ทำไมผมถึงไม่มีปฏิกิริยาต่อต้านคุณเลย ทำไมผมถึงรู้สึกผ่อนคลายกับคุณอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน”

“ทำไม…” เข้าเอื้อมมือไปลูบไล้ใบหน้าที่บอบบางของเธอ จากนั้นก็พึมพำรางกับว่าเขากำลังพูดกับตัวเอง

“คุณบังเอิญมีหน้าตาแบบที่ผมชอบเหรอ มันถูกกำหนดให้คุณกลายเป็นผู้หญิงของผมหรือเปล่า”

มันถูกลิขิตตั้งแต่วินาทีที่พวกเขาพบกัน

เมื่อได้ยินเช่นนี้ติ่งหูสีขาวและอ่อนโยนของเฉียวเมียนเมียน ถูกย้อมด้วยสีแดงซีด

ผู้ชายคนี้

เขาไม่ได้ซ่อนความรู้สึกที่มีต่อเธอเลย

เขาบอกความในใจของตนเองต่อเธอทุกอย่าง

ในประเด็นนี้เขาแตกต่างกับซูเจ๋ออย่างสิ้นเชิง

ต่อหน้าเธอ ซูเจ๋อเป็นคนอ่อนโยนและเป็นสุภาพบุรุษ เขาไม่เคยพูดเรื่องแบบนี้ ที่จะทำให้เธอเขิน นับประสาอะไรกับการกอดเธอ หรือจูบเธอแบบไม่ทันตั้งตัว

อย่งไรก็ตามดูเหมือนเธอจะไม่รังเกียจเขาเลยที่ปฏิบัติกับเธอเช่นนี้

เมื่อเขากอดและจูบเธอ เธอก็ไม่รู้สึกรังเกียจหรือกดดัน เธอรู้สึกกังวลและเขินอายมาก หัวใจเต้นรัวขึ้น

“เหมาเยซือ คุณช่วยปล่อยฉันก่อนได้ไหมคะ”

เฉียวเมียนเมียนย่อตัวลงในอ้อมแขนของเขา ในขณะที่หน้าแดง เสียงของเธอเบาเบาและอ่อนแอ เหมือนเด็กผู้หญิงที่น่าสงสาร

สิ่งนี้ทำให้เหมาเยซือปรารถนาที่จะกลั่นแกล้งเธอมากขึ้น

ชายคนนั้นจูบที่ริมฝีปากของเธออีกครั้ง คราวนี้มันเป็นเพียงการจิกเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะถอยห่างออกไป

เขาหัวเราะเบา ๆ และเซ็กซี่

“ขอโทษที”

เฉียวเมียนเมียนเงียบไป

มองขึ้นไปในดวงตาของเธอเต็มไปด้วยหมอกและแม้กระทั่งความไม่พอใจเล็กน้อย ทำให้เธอดูน่าสงสารและเหมือนเด็ก

“ที่รัก”

ดวงตาของเหมาเยซือลึกขึ้นขณะที่บับคางของเธอและถอนหายใจ

ดวงตาของเขาเจือไปด้วยความปรารถนาที่เก็บกด

“อย่างมองผมแบบนี้ ไม่งั้นผมจะต้องแกล้งคุณอีกครั้ง”

เฉียวเมียนเมียนเงียบไป