รักลับ ๆ ของฉันกับท่านประธาน - ตอนที่ 72

“อะ ค่ะ ใช่ค่ะ”

เจียงหลัวลี่ตะลึงไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เธอจะรู้ว่าเหมาเยซือกำลังคุยกับเธอ

เหมาเยซือยิ้มและพูดเบา ๆ ว่า

“เมียนเมียนได้รับบาดเจ็บ ผมจะพาเธอไปโรงพยาบาลเพื่อตรวจดูสักหน่อย เธออาจจะกลับมาที่วิทยาลัยในช่วงบ่าย แต่ถ้าเธอมาสาย คุณช่วยลาให้เธอด้วย”

“ค่ะ ได้ค่ะ”

เจียงหลัวลี่จ้องมองใบหน้าที่หล่อเหลาของเหมาเยซืออย่างไม่น่าเชื่อ และพูดติดอ่างด้วยความประหม่า

เธอเปลี่ยนไปไม่ใช่เธอคนเดิมอย่างสิ้นเชิง และเป็นเพราะผู้ชายตรงหน้า ทำให้เธอถึงกับหน้าแดง

เมื่อเห็นเช่นนั้น เฉียวเมียนเมียนก็ถอนหายใจ รู้สึกประหลาดใจกับเสน่ห์อันร้ายกาจของเหมาเยซือ

เธอไม่เคยเห็นเจียงหลัวลี่หน้าแดงตอนคุยกับผู้ชายคนไหนมากกอ่น

เหมาเยซือยิ้มอีกครั้ง “ขอโทษด้วยที่สร้างปัญหาให้”

เจียงหลัวลี่หน้าแดงหนักยิ่งขึ้น และปรากฎรอยยิ้มที่ชวนให้หลงใหล

“ไม่ ไม่มีปัญหาค่ะ ยินดี ยินดีช่วยค่ะ”

เหมาเยซือมองไปที่เด็กผู้หญิงอีกสองคนในห้องนอนเดียวกัน เมียนเมียนและพูดว่า

“วันนี้เป็นสถานการณ์พิเศษ ผมจะเชิญพวกคุณทานข้าวเย็นในวันอื่นล่ะกัน”

หลังจากพูดสิ่งนี้ เขาหันหลังจากไปในขณะที่อุ้มเฉียวเมียนเมียนไปด้วย

เพียงไม่กี่นาที หลังจากที่เหมาเยซือจากไปตำรวจกลุ่มหนึ่งก็ได้เข้ามา

จากนั้นพวกเขาบุกจับพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสมของตูเจ๋อ และคนที่เขาพามาก็ถูกจับโดยเจ้าหน้าที่ทั้งหมด เซินเยวเยวและจ้าวหวันถิงก็พากันน้ำตาไหล

ทันใดนั้นสถานที่ก็เงียบสงบลง

ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

แต่ใครที่ได้เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

“ผู้ชายคนนั้นเป็นใคร เขาดูมีพลังอำนาจมาก”

เซินเยวเยวคิดว่าหลังจากเฉียวเมียนเมียนเลิกกับซูเจ๋อ เธอจะไม่มีใครให้พึงพา คราวนี้เธอคราวการณ์ผิดไปเสียแล้ว

“ฉันต้องก้มหัวให้เฉียวเมียนเมียนในแง่ของความสามารถการค้นหาผู้ชายจริง ๆ ผู้ชายที่เธอพบนั้นน่าประทับใจมากขึ้นเรื่อย ๆ เธอสมควรได้รับความชื่นชมจากฉัน”

***

เฉียวเมียนเมียนพยายามดิ้นรนหลายครั้งในขณะที่เหมาเยซืออุ้มเธอลงไปชั้นล่าง แต่เขาก็ไม่ยอมวางเธอลง

เขาเดินอุ้มเธอออกจากวิทยาลัยอย่างใจเย็น

พวกเขาถูกสายตาอยากรู้อยากเห็นจ้องมองตลอดทาง

เฉียวเมียนเมียนรู้สึกอายมากจนกดศีรษะลงในอ้อมแขนของเขา เพื่อปกปิดใบหน้าของตนเอง

เสื้อเชิ้ตสีดำของชายคนนี้มีกลิ่นหอม และกลิ่นหอมของเขาที่โอบล้อมเธอมันเต็มไปด้วยกลิ่นฮอร์โมนที่เย้ายวนใจ

หูของเธออยู่ตรงกับหัวใจของเธอ เธอสามารถได้ยินเสียงหัวใจของเขาที่กำลังเต้นอย่างชัดเจน

มันเต้นราวกับกระแทกหน้าอกของเธอ ทำให้หัวใจของเธอเร่งการเต้นขึ้น โดยไม่สามารถหยุดได้

พวกเขามาถึงที่จอดรถ

ลุงหลี่ทักทายพวกเขาด้วยความเคารพ

“นายน้อย นายหญิง”

จากนั้นเขาก็ก้มลงเปิดประตูเบาะหลัง

เหมาเยซืออุ้มเธอเข้ามา

เมื่อเขานั่งลงและประตูปิดลง เขาก็อุ้มเฉียวเมียนเมียนวัในอ้อมกอด และโอบร่างของเธอไว้

“เหมาเยซือ…” เฉียวเมียนเมียนต้องการให้เขาปล่อยเธอ

ทันทีที่เธอเปิดปากจะพูด ริมฝีปากของเขาก็ประกบลงบนริมฝีปากของเธออย่างเร้าร้อนโดยไม่มีการแจ้งเตือนล่วงหน้า

เขาจูบเธออย่างเอาแต่ใจ ร่างของเธออ่อนลงในอ้อมแขนของเขา

ลุงหลี่ขึ้นรถ

เมื่อเห็นฉากผ่านกระจกมองหลัง ใบหน้าแก่ ๆ ของเขาก็อดไม่ได้ที่จะแดงด้วยความเขิน เขาเปิดตาลงอย่างรวดเร็ว

ลุงหลี่สตาร์ทรถและคิดว่าอีกไม่นาน ตระกูลเหมาคงจะมีคุณหนูตัวน้อย ๆ เป็นแน่