รักลับ ๆ ของฉันกับท่านประธาน - ตอนที่ 13

ลิฟท์ตรงขึ้นไปยังชั้น 37

เว่ยเจิ้งเคาะประตูอยู่ด้านนอกห้องทำงานของท่านประธาน

เฉียวเมียนเมียนได้ยินเสียงที่เยือกเย็นและเต็มไปด้วยแรงดึงดูดของผู้มีอำนาจเหนือผู้อื่น

“เข้ามา”

แค่ฟังเสียงนี้ก็ทำให้รู้ว่าคนที่อยู่ข้างใน ไม่ใช่คนที่จะเข้าพบได้ง่าย ๆ เลย

เธอเดินตามเว่ยเจิ้งเข้าไปในห้องทำงานของเขาด้วยความประหม่า

“ประธานเหมาครับ คุณเฉียวมาแล้วครับ”

หลังจากที่เว่ยเจิ้งพูดจบ ผู้เป็นนายเงยหน้าหันไปมองผู้ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เจ้าของเสียง

ประตูห้องทำงานถูกปิดลงอย่างเบามืออีกครั้ง

ทำให้ทั้งห้องเหลือเพียง เฉียวเมียนเมียนและชายหนุ่มที่กำลังนั่งอ่านเอกสารที่โต๊ะทำงาน

ห้องทำงานของชายหนุ่มถูกตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์สีดำหรือสีเทา มีเพียงกระถางต้นไม้ 2-3 ต้นที่ถูกจัดวาง ให้ห้องไม่ดูโล่งเปล่าจนเกินไป

ชายหนุ่มยังคงนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานสีดำ

เฉียวเมียนเมียนเงยหน้าขึ้นแอบมองเขาอย่างเงียบ ๆ เธอรู้สึกได้ถึงออร่าอันทรงพลังในตัวเขาที่หลั่งออกมา

เขามีรูปร่างดีและสวมเสื้อเชิ้ตสีดำ เนื่องจากเขายังคงนั่งก้มหน้านิ่ง ทำให้หล่อนมองเห็นเขาได้ไม่ชัดนัก

ในขณะที่เธอมองไปรอบ ๆ ห้อง ชายหนุ่มได้เงยหน้าขึ้นมองมายังเธอ

ทันทีที่เฉียวเมียนเมียนสบตาเข้ากับสายตาที่เย็นชาคู่นั้น เธอตกใจพร้อมกับหัวใจเต้นรัว

เขาเป็นผู้ชายที่หล่อเหลาขนาดที่เธอไม่เคยพบมาก่อน

ใบหน้าราวกับงานแกะสลักที่วิจิตร องค์ประกอบของใบหน้าช่างสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ

แม้มองลึกเข้าไปในดวงตาจะพบแต่ความเย็นชา แต่จมูกโด่งเป็นสัน รับกับริมฝีปากบาง ช่างขับเอาความเซ็กซี่ออกมาอย่างชัดเจน

ไร้ซึ่งการแสดงออกใด ๆ บนใบหน้าและคิ้วของเขา แม้จะมองในระยะไกล เธอยังรับรู้กับความเย็นชาออกมาจากตัวเขา

เธอเผลอจ้องมองเขาเพียงครู่

“คุณเฉียวครับ”

เสียงอันเยือกเย็นของเขา ปลุกเธอให้ตื่นจากภวังค์

ใบหน้าของเธอแดงระเรื่อ เมื่อนึกถึงสายตาของตนเองที่จ้องมองเขาราวกับจ้องมองคนรัก เธอกัดริมฝีปากตนเองแล้วกล่าวทักทายตอบ “สวัสดีค่ะ คุณเหมา”

“ผมสงสัย ว่าคุณเป็นอะไรครับ…คุณเฉียว”

เฉียวเมียนเมียนได้สติ หลังจากได้ยินคำถามนั้น เธอนึกได้อีกครั้งว่าเธอมาที่วันนี้เพราะอะไร เธอพยายามรวบรวมความคิดแล้วพูดออกไป

“คุณเหมาคะ ฉันอยากจะขอความช่วยเหลือจากคุณค่ะ”

เหมาเยซือเลิกคิ้วสงสัย

เฉียวเมียนเมียนรู้ดีว่ามันเป็นเรื่องแปลกที่คนแปลกหน้าอย่าเธอ จะมาขอความช่วยเหลือจากเขาอย่างกะทันหัน แต่เพื่อเฉียวเฉินแล้ว เธอก็ต้องลองขอเขาดู

หลังจากเงียบไปชั่วครู่ เธอจึงกล่าวขึ้นอีกว่า

“น้องชายของฉันเป็นโรคหัวใจ และต้องได้รับการผ่าตัดโดยเร็วค่ะ ฉันได้ยินมาว่าคุณเคยมีประสบการณ์ด้านนี้มาก่อน ฉันหวังว่า…”

“หวังว่าผมจะช่วยเรื่องผ่าตัดให้น้องชายของคุณใช่ไหม”

เขามองไปยังใบหน้าแดงระเรื่อที่ยากจะพูดขอความช่วยเหลือของหล่อน

“ค่ะ”

เฉียวเมียนเมียนหายใจออกและมองเขาด้วยสายตาอ้อนวอน

“คุณเหมาค่ะ ได้โปรดช่วยน้องชายฉันด้วยเถอะค่ะ เขาเพิ่งจะอายุ 19 ปีเอง…”