รักลับ ๆ ของฉันกับท่านประธาน - ตอนที่ 112

คลับเฮ้าส์มีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยมากกว่า 10คน และแต่ละนายได้รับการคัดเลือกจากกองกำลังฝึกหัดชั้นยอด ในแง่ของทักษะและร่างกาย พวกเขามีรอยบากเหนือบอดี้การ์ดของซูเจ๋อมาก

ใบหน้าของซูเจ๋อซีดเซียวเมื่อเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยมาถึง

“ผมเป็นทายาทของซูแมนเดท และผมเป็นผู้ถือบัตรแพลทินัมของคลับเฮ้าส์แห่งนี้ บอดี้การ์ดสี่คนนี้เป็นคนของผม กรุณาอยู่ห่าง ๆ เขาด้วย”

1คนต้องใช้เงินหลายสิบล้านหยวนต่อปี เพื่อเป็นผู้ถือบัตรแพลทินัม

คลับเฮ้าส์แห่งนี้เคารพลูกค้าที่มีกำลังจ่ายสูงเช่นนี้

ในอดีตเมื่อซูเจ๋อเข้ามาในคลับเฮ้าส์นี้ พวกเขาสุภาพกับเขาเสมอ

แต่วันนี้…

แม้ว่าพวกเขาจะได้ยินว่าเขาเป็นผู้ถือบัตรแพลทินัม แต่ผู้รับผิดชอบก็ไม่ได้แสดงความเมตตาต่อเขา

“แม้ว่าคุณจะเป็นผู้ถือบัตรไดมอนการ์ด แต่คุณก็ต้องออกไปหากคุณสร้างปัญหาที่นี่ คุณซูคุณจะออกไปเองหรือให้พวกเราไล่คุณออกไป”

โดยปกติคลับเฮ้าส์จะไม่ทำแบบนี้

ผู้อุปถัมภ์สถานที่แห่งนี้มักจะเป็นผู้มีอำนาจของเมืองหยุนเฉิง

พวกเขาทุกคนรู้สึกว่าพวกเขามีความสำคัญและมีพลัง แม้บางครั้งอาจจะมีความขัดแย้งกันบ้าง

คลับเฮ้าส์มักจะไม่เข้าไปแทรกแซง

แต่คราวนี้ ทายาทของตระกูลซูทำให้คนของตระกูลเหมาขุ่นเคือง

แม้แต่เจ้านายของพวกเขาก็ไม่สามารถทำเช่นนั้นได้

ดังนั้นพวกเขาจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยอมเสียทายาทตระกูลซูคนนี้

ครอบครัวและฐานของเขาด้อยกว่ามาก

ซูเจ๋อไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคลับเฮ้าส์ไม่ได้แค่ขับไล่คนของเขา แต่ยังขับไล่เขาด้วย

และทำมันต่อหน้าเฉียวเมียนเมียน

เขารู้สึกราวกับว่าพวกเขาตบหน้าเขา

ตอนนี้ใบหน้าของเขามืดลงมาก

“นี่คือวิธีที่พวกคุณปฏิบัติต่อลูกค้าของคุณเหรอ? ผมขอพบเจ้านายของคุณครับ อยากจะถามว่านี่คือวิธีที่พนักงานของเขาควรปฏิบัติต่อลูกค้าหรือไม่”

“ฮ่า”

ผู้รับผิดชอบรู้สึกขบขันกับวีที่เขาดึงเจ้านายเข้ามาเกี่ยว

“เจ้านายของเรางานยุ่งมากเขาไม่มีเวลาสำหรับเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ เช่นนี้ ผมจึงมาที่นี่แทน คุณซูครับ ผมขอแนะนำให้คุณออกไปดี ๆ ดีกว่า ไม่งั้นเรื่องมันจะดูแย่สำหรับคุณ”

เมื่อเห็นว่าพวกเขาพยายามไล่เขาออกไป ซูเจ๋อก็รู้ว่าเขาต้องออกไปด้วยตนเอง

เมื่อต้องกลืนความโกรธเข้าไป

คนส่วนใหญ่ไม่มีใครรู้ว่าเจ้าของคลับเฮ้าส์คือใคร

แต่ทุกคนก็รู้ดีว่าเขาไม่ใช่คนเล่น ๆ

“ผมจะเปิดเผยการกระทำของคุณต่อสื่อ”

ซูเจ๋อเหวี่ยงคำพูดนี้ใส่พวกเขา ก่อนจะเดินออกไป

เมื่อเขามาถึงทางออกก็ได้ยินเสียงเจ้าหน้าที่อีกครั้ง

คราวนี้พวกเขาไม่ได้พูดคำหยาบคาย แต่พูดด้วยท่าทีสุภาพ

“คุณเหมาครับ ต้องขออภัยจากใจจริง เป็นความผิดของทางเราที่ไม่จัดการเรื่องนี้ให้ดี ทำให้คุณเฉียวและเพื่อน ๆ เกิดความวุ่นวาย”

ซูเจ๋หยุดและหัวกลับมาดู เขาเห็นว่าผู้รับผิดชอบก้มตัวลงอย่างสุภาพขนาดนั้นได้อย่างไร

มันแตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับวิธีการพูดของเขา

ความแตกต่างอย่างสิ้นเชิงในการรักษาลูกค้า ทำให้เขารู้สึกแย่ลงไปอีก

ท่าทีของเขาน่ากลัวและเกือบจะบิดเบี้ยวไปทั่วทั้งใบหน้าของเขา

เมื่อมาถึงจุดนี้ ทั้งความมั่นใจและศักดิ์ศรีของเขาถูกโจมตีอย่างรุนแรง

เขาคิดว่าหลังจากเฉียวเมียนเมียนจากเขาไป เธอจะไม่สามารถหาผู้ชายที่ดีกว่าเขาได้