บทที่ 521 ความยินดีของเจียงอวี่และหลี่ปิง
บทที่ 521 ความยินดีของเจียงอวี่และหลี่ปิง
เจียงโจว ตระกูลเจียง
เจียงอวี่อดไม่ได้ที่จะยิ้มยามได้ยินว่าอู๋ฝานเดินทางไปถึงร้านคัลเลอร์แมนแล้ว
นับตั้งแต่เสียหน้าที่งานประมูลครั้งก่อน เจียงอวี่ก็นึกแค้นทั้งอู๋ฝานและหวังจื่อหมิงมาโดยตลอด เดิมเขาและหวังจื่อหมิงก็ไม่ชอบหน้ากันอยู่แล้ว หากสบโอกาสอีกฝ่ายก็พร้อมจะทำให้เขาต้องเสียหน้าอย่างไม่ใช่เรื่องต้องประหลาดใจ กระทั่งเกิดวิวาททางวาจาอยู่บ่อยครั้งซะด้วยซ้ำ
แต่กับตัวตนเช่นอู๋ฝาน เขานึกเกลียดชังเป็นที่สุด เพราะในความเห็นของเขานั้นอีกฝ่ายเป็นเพียงแค่ตัวตนอันเล็กจ้อย ทว่ากล้าดีถึงขนาดทำให้เขาต้องอับอายต่อหน้าผู้คน
นับตั้งแต่วันนั้น เจียงอวี่ก็ตั้งตัวไม่ชอบหน้าอู๋ฝานมาโดยตลอด แต่หวังจื่อหมิงได้ส่งคนมาฝากข้อความ กล่าวว่าอู๋ฝานเป็นคนของตนเอง หากเจียงอวี่คิดทำอะไรก็ควรชั่งน้ำหนักให้ดีซะก่อน ดังนั้นแม้จะไม่ชอบหน้าอีกฝ่าย แต่เขาก็ไม่กล้าเมินเฉยคำเตือนของหวังจื่อหมิง
แต่ก็เห็นได้ชัดว่าเจียงอวี่ไม่มีทางล้มเลิกความคิดที่จะล้างแค้นอู๋ฝานได้ง่าย ๆ กระทั่งคอยมองหาโอกาสที่ดีมาตลอดด้วยซ้ำ ทว่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นในงานเลี้ยงวันเกิดของถังอวี่เฟย กลับทำให้เจียงอวี่ต้องล้มเลิกแผนการเป็นการชั่วคราว ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากลงมือ แต่ทางตระกูลไม่อนุญาตให้ทำได้ต่างหาก
เห็นได้ชัดว่าคนตระกูลเจียงรู้สึกเช่นกันว่าอู๋ฝานจะต้องมีอำนาจสำนักอยู่เบื้องหลัง แต่ทางตระกูลเจียงก็มีเช่นกัน หากต้องเอาจริง บางทีก็ไม่จำเป็นต้องเกรงกลัวอำนาจเบื้องหลังอู๋ฝาน ทว่ามันก็เป็นเพียงข้อพิพาทของคนหนุ่มสาว ถ้าปล่อยให้สถานการณ์ลุกลามจนไปถึงอำนาจเบื้องหลังทั้งสองฝ่ายจะเป็นสิ่งที่ได้ไม่คุ้มเสีย และเพราะเหตุผลดังกล่าวผู้อาวุโสของตระกูลเจียงจึงถ่ายทอดข้อความห้ามเขาสร้างเรื่องวุ่นวาย
แม้เจียงอวี่จะนึกเสียดายและคับแค้น แต่เขาก็ไม่อาจไม่เชื่อฟังคำพูดของผู้อาวุโส จึงทำได้เพียงแค่อดกลั้นเอาไว้
หลังได้เห็นอู๋ฝานเปิดร้านโลกในแหวนและประสบความสำเร็จ ในใจเจียงอวี่ก็ยิ่งนึกคับแค้นอยู่เต็มอก
ปัจจุบันได้เห็นอู๋ฝานมีเรื่องกับร้านคัลเลอร์แมน จนนำไปสู่สำนักเบื้องหลังอย่างวังเมฆาสีชาด ใจเขาที่เจ็บช้ำมานานจึงดีขึ้นมาบ้าง
เป็นอู๋ฝานแล้วยังไง? ขณะนี้วังเมฆาสีชาดก้าวเข้ามาสะสางปัญหาแล้ว จะเป็นอย่างไรเขาล่ะอยากดูจนสาแก่ใจ!
ตามที่เจียงอวี่ตรวจสอบมา อู๋ฝานแทบไม่ได้สร้างเรื่องอื่นใดอีก เกิดเรื่องราวขึ้นครั้งนี้สำนักเบื้องหลังไม่ได้แสดงตัว อู๋ฝานเพียงลำพังไม่มีทางต่อกรกับวังเมฆาสีชาดได้ ดังนั้นเจียงอวี่จึงตัดสินว่าครั้งนี้ถึงคราวจบสิ้นของอีกฝ่ายแล้ว!
“อู๋ฝาน ฉันภาวนาให้แกตายด้วยมือของวังเมฆาสีชาด แต่ถ้ายังไม่ตาย ฉันจะทำให้ชีวิตแกมันเลวร้ายยิ่งกว่าความตายเอง!” เจียงอวี่พึมพำกับตัวเองด้วยสีหน้าโฉดชั่ว
ขณะอู๋ฝานประสบคราวเคราะห์ สำนักที่อยู่เบื้องหลังยังไม่แสดงตัวออกมา เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายโดนเมินเฉยหรือไม่ได้รับความสนใจ หรือไม่ก็ไม่มีสำนักใดอยู่เบื้องหลังตั้งแต่แรกแล้ว!
แต่ไม่ว่าสถานการณ์จะเป็นอย่างไร หลังจากวันนี้ไป ต่อให้เขาจะต่อกรอู๋ฝานอย่างไรทางตระกูลก็จะไม่ห้ามปรามอีก เจียงอวี่แทบภาวนาให้วังเมฆาสีชาดไม่เล่นงานอู๋ฝานจนถึงตาย เพราะเขาคิดอยากเล่นงานอีกฝ่ายด้วยมือของตัวเอง เพื่อเป็นการล้างแค้นเรื่องงานประมูลครั้งก่อน
และตอนนี้คล้ายจะได้เห็นโอกาสแล้ว!
“ได้ ฉันรู้แล้ว” หลี่ปิงนั่งบนโซฟาก่อนจะวางโทรศัพท์ด้วยอาการตื่นเต้นยินดี
“เป็นยังไงบ้าง?” ที่อีกฟากหนึ่งของโซฟา พ่อของหลี่ปิงเห็นลูกชายวางสายโทรศัพท์จึงรีบสอบถาม
“พ่อ อู๋ฝานไปที่ร้านคัลเลอร์แมนแล้วครับ ไปคนเดียว ไม่มีใครไปด้วยครับ!” หลี่ปิงตอบกลับ
“ดี!” พ่อของหลี่ปิงตบโต๊ะอย่างแรง สีหน้าเวลานี้ตื่นเต้นและยินดี “พ่อขอตัวไปโทรศัพท์ก่อน!”
เมื่อพ่อของหลี่ปิงคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายโทร ก่อนจะเอ่ย “นี่เหล่าหลี่เองนะ แผนของพวกเราเริ่มต้นแล้ว ตระกูลเกิ่งถึงเวลาจบสิ้น!”
หลี่ปิงมองพ่อของตนเองที่กำลังโทรศัพท์พูดคุยด้วยอารมณ์ดีเปี่ยมล้น
หลี่ปิงก็เป็นอีกคนหนึ่งที่เกลียดชังอู๋ฝานขึ้นใจ ทันทีที่อีกฝ่ายปรากฏตัวที่มหาวิทยาลัยและเริ่มเข้าใกล้เกิ่งหย่าเฟย เขาก็คอยจับตามองมาโดยตลอด หญิงสาวคือคนที่เขาหมายปองมานาน ทว่าอู๋ฝานกลับเมินเฉยคำเตือนของเขา แม้ออกปากแล้วอีกฝ่ายก็ยังไม่ไว้หน้า ดังนั้นเขาจะเกลียดชังก็ไม่ใช่เรื่องแปลก
หลังพ่ายแพ้แก่อู๋ฝานที่ยิมต่อหน้าผู้คนมากมาย ทั้งยังเป็นความพ่ายแพ้อย่างสะอาดหมดจด อย่างที่ไม่มีทางเทียบอีกฝ่ายได้ทำให้เขาต้องอับอาย จนถึงขนาดต้องเลือกหลบหน้าอยู่โรงพยาบาลอยู่นาน ความเกลียดชังในใจของหลี่ปิงยิ่งทวีคูณมากขึ้น แต่ก็หวาดกลัวความสามารถอู๋ฝานที่เข้าไปตอแยได้ไม่ง่ายเช่นเดียวกัน
และที่งานวันเกิดของถังอวี่เฟย หลี่ปิงก็คิดอยากหาโอกาสทำให้อีกฝ่ายต้องอับอาย แต่สุดท้ายกลับกลายเป็นการทำให้ตนเองต้องอับอายแทน กระทั่งเป็นการแสดงตลกให้อีกฝ่ายดู จนทำให้ทุกคนในเจียงโจวทั้งเคารพและหวาดเกรงอู๋ฝาน ส่วนทางด้านหลี่ปิงแทบไม่กล้าเสนอหน้ามาแสดงตัวอีก ทั้งที่ใจนั้นปรารถนาที่จะล้างแค้นแทบตาย
เมื่อเดินทางไปภูเขาเทียนเหลียง อู๋ฝานช่วยเขาเอาไว้ก็จริง ปกติเขาควรรู้สึกนึกขอบคุณอีกฝ่าย แต่แทนที่จะขอบคุณกลับกลายเป็นการกล่าวโทษและเกลียดชัง เพราะเขามองว่าตนเองถูกอีกฝ่ายทำให้อับอาย ลับหลังอีกฝ่ายอย่างไรก็ต้องหัวเราะเยาะ หากให้เลือกเขายอมถูกอัดจนน่วมดีกว่าให้อีกฝ่ายได้เห็นเรื่องชวนให้อับอาย ถ้าเป็นไปได้เขาปรารถนาให้อู๋ฝานไม่อยู่ที่บาร์แห่งนั้นตั้งแต่แรกซะยังจะดีกว่า
เห็นได้ว่าความเกลียดชังที่หลี่ปิงมีต่ออู๋ฝานไม่ได้ด้อยไปกว่าเจียงอวี่ หรืออาจจะมากล้นกว่าด้วยซ้ำ แต่เขาไม่ได้มากอำนาจเหมือนเจียงอวี่ ทว่าเจียงอวี่เองก็ยังไม่กล้าทำอะไรกับอีกฝ่าย นับประสาอะไรกับคนอย่างเขาที่จะกล้าลงมือทำอะไร
ดังนั้นช่วงที่ผ่านมาหลี่ปิงจึงมีอาการเป็นคนหงุดหงิดที่ไม่มีหนทางให้ระบาย นับเป็นโชคดีที่อู๋ฝานแทบไม่ได้แสดงตัวที่มหาวิทยาลัย ไม่เช่นนั้นเขาก็คงไม่อยากไปทำหน้าที่อาจารย์ต่อเช่นกัน
สามวันก่อนตอนที่หลี่ปิงได้ทราบว่าวังเมฆาสีชาดออกหน้าคิดจัดการกับอู๋ฝาน ตอนนั้นเขาแทบจะโห่ร้องตะโกนหัวเราะด้วยความยินดีออกมา เนื่องจากคิดว่าในที่สุดอีกฝ่ายก็เจอตออันใหญ่เข้าสักที
และเรื่องที่ทำให้หลี่ปิงยิ่งยินดี คือการที่วังเมฆาสีชาดติดต่อทางตระกูลเขา กล่าวว่าจะช่วยเหลือยึดหุ้นของตระกูลเกิ่งมาให้ ตอนแรกหลี่ปิงและพ่อของเขาแทบไม่เชื่อว่าจะมีเรื่องที่ดีแบบนี้เกิดขึ้น แต่หลังพอได้ทราบว่าเกิ่งหย่าเฟยใกล้ชิดกับอู๋ฝานแม้ในช่วงเวลาเช่นนี้ คนทั้งสองจึงเชื่อว่าวังเมฆาสีชาดคิดทำจริง ๆ
เห็นได้ชัดว่าวังเมฆาสีชาดต้องการเชือดไก่ให้ลิงดู โดยการทำลายตระกูลเกิ่งเพื่อให้ตระกูลอื่นในเจียงโจวได้ทราบ ว่าหากขัดขืนพวกเขาแล้วจะมีผลลัพธ์เป็นเช่นไร
พ่อลูกตระกูลหลี่แทบไม่ได้สนใจว่าวังเมฆาสีชาดจะคิดทำอะไร ทราบเพียงว่ามีโอกาสจึงรอคอยผลลัพธ์ที่ใกล้จะเกิดขึ้น ด้วยฐานะหุ้นส่วนลำดับที่สองของบริษัทตระกูลเกิ่ง พ่อของหลี่ปิงคิดอยากยึดกิจการจากอีกฝ่ายและเข้าควบคุมบริษัทจนแทบจะขาดใจ เพื่อที่จะขึ้นมาแทนที่ตระกูลเกิ่ง ก่อนหน้านี้ทั้งหมดเป็นเพราะตระกูลเกิ่งทำกิจการมานาน สร้างชื่อเสียงให้บริษัทเอาไว้อย่างใหญ่หลวง ดังนั้นการคิดขึ้นแทนที่พวกเขาจึงไม่ใช่เรื่องง่าย พ่อของหลี่ปิงไม่เคยทำสำเร็จ จนทำให้เขาต้องปล่อยลูกชายตัวเองไปตามจีบเกิ่งหย่าเฟย เพื่อเตรียมรวบหัวรวบหางอย่างเบ็ดเสร็จ
แต่หลี่ปิงเคยยุ่งเกี่ยวผู้หญิงมากมายจนเกินไป ทำให้ไม่อาจเอาชนะใจเกิ่งหย่าเฟยได้ จนกระทั่งผ่านมานานถึงขนาดนี้ก็ยังทำไม่สำเร็จ เรียกได้ว่าทำให้ผู้เป็นพ่อต้องผิดหวัง
……………………………
