ตอนที่ 488 : คนพื้นเมือง
ที่นี่เป็นบึงที่กว้างสุดลูกหูลูกตา แต่มันกลับไม่มีต้นไม้เลยสักต้น
“เธอมั่นใจหรือ ว่ามีสัตว์อสูรอยู่ที่นี่ ? ” หวังเย่าถามขึ้นมา
ชาโรน่าพูดขึ้น “มันต้องมีแน่ แต่ฉันไม่รู้ว่าควรจะเรียกมันว่าสัตว์อสูรดีรึเปล่า เพราะพวกมันน่ะอยู่กันเป็นกลุ่ม ขนาดและรูปร่างของมันก็คล้ายกับมนุษย์…”
“นี่..” เมื่อได้ยินที่ชาโรน่าบอกมา หวังเย่าก็สับสนขึ้นมาทันที
ตอนนั้นสัตว์อสูรที่เหมือนกับคนตัวหนึ่งก็กระโดดขึ้นมาจากบึง มันราวกับปลาที่พุ่งโผล่พ้นน้ำขึ้นมาอย่างไรอย่างนั้น
“มันต้องขึ้นมาหายใจ” ชาโรน่าอธิบายออกมา แต่ตอนนั้นชาโรน่ากลับนึกบางอย่างออกและยิ้มออกมา “ นั่นคือสิ่งที่เราคาดเดากัน สำหรับว่าเหตุผลที่แท้จริงเป็นยังไงนั้น เราก็ไม่มั่นใจ”
“มีใครอยู่รึเปล่า ? ” ตอนนั้นเอง หวังเย่าก็กระโดดขึ้นแล้วตะโกนออกมาเสียงดัง
ในบึงขนาดใหญ่นี้หากจะต้องตามหาทั่วทุกที่ หวังเย่าก็ไม่รู้ว่าจะหาเจอตอนไหน ทางที่ง่ายที่สุดคือตะโกนเรียกทุกคน
ถ้ามีคนได้ยินพวกเขาก็จะออกมาเอง
หากไม่ยอมออกมา งั้นก็ต้องหาทางบังคับให้พวกนั้นออกมา
“มีใครอยู่ไหม ? ” หลังจากที่เข้าใจความคิดของหวังเย่า ชาโรน่าก็ได้ตะโกนออกมาเช่นกัน
ในมิตินี้ชาวตะวันตกน่าจะมากกว่าคนหัวเซี่ย ดังนั้นโอกาสที่คนจะตอบรับคำพูดของชาโรน่านั้นน่าจะมีมากกว่า
“แค่ตะโกนบอก แล้วเราจะไปหาทันที” หวังเย่าตะโกนขึ้นมาอีกรอบ
ไม่นานก็มีชายแก่พร้อมกับกลุ่มสัตว์อสูรรูปร่างคล้ายมนุษย์โผล่ออกมา
“ไม่ต้องกลัว ชาโรน่าไม่ต้องกลัว พวกเขาเป็นมิตร” ชายแก่รีบบอกกับชาโรน่า
หวังเย่าและชาโรน่า ต่างก็พากันแปลกใจที่อีกฝ่ายรู้จักชื่อของชาโรน่า
“คุณเป็นใคร ? ” ชาโรน่ามองไปที่ชายแก่แล้วถามขึ้นมา
เพราะเธอพบว่าชายแก่คนนี้เป็นคนธรรมดา
“สวัสดีคุณชาโรน่า ฉันเป็นอาจารย์ของมหาลัยของราชวงศ์ ฉันออกมาตรวจสอบที่นี่และติดอยู่ที่นี่ สุดท้ายก็ได้พบกับพวกเขา” ชายแก่รีบอธิบายออกมา
“คนที่มาที่นี่ควรจะแข็งแกร่ง แม้ว่าฉันจะฆ่าสัตว์อสูรไม่ได้ แต่ก็ยังพอผูกมิตรกับสัตว์อสูรได้ พวกนี้คือคนพื้นเมืองของโลกนี้ ! ” ชายแก่พูดต่อ
ชาโรน่ามองไปที่ชายแก่ด้วยความสับสนและพูดขึ้น “คุณช่วยอธิบายให้ชัดเจนได้รึเปล่า”
“โลกนี้ก็เหมือนกับโลกของเรา แต่ไม่กี่ปีก่อนมันถูกสัตว์อสูรรุกราน หากเทียบกับโลกเราแล้ว ความแข็งแกร่งของพวกเขาด้อยกว่าและไม่อาจจะต้านทานได้ สุดท้ายพวกเขาก็พ่ายแพ้ บึงแห่งนี้เป็นที่ที่เหมาะสมที่พวกเขาจะซ่อนตัวจนกลายเป็นฐานของพวกเขา”
“โลกนี้เองก็ถูกบุกรุกด้วยงั้นหรือ ? ” หวังเย่าถามขึ้นมาด้วยความแปลกใจ
เขามาที่นี่เพื่อตรวจสอบโลกนี้ แต่เมื่อได้ยินคำพูดนี้แล้ว หวังเย่าก็เกิดความสงสัยขึ้นมาอย่างมาก
“นี่คือเพื่อนของฉัน เขามาจากหัวเซี่ย เขาช่วยชีวิตฉันไว้” ชาโรน่ารีบพูดขึ้นมา
“กลับเป็นคนช่วยชีวิตคุณชาโรน่าเอาไว้” ชายแก่พูดขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น “ฉันเสียมารยาทไป ฉันขอโทษด้วย อย่างที่ฉันบอกไป โลกนี้โดนบุกรุกจริง ๆ ! ”
“คุณรู้ได้ยังไง ? ” หวังเย่าถามขึ้นมา
“ฮ่าฮ่า” ชายแก่ยิ้มออกมา “ ฉันเก่งเรื่องภาษา แล้วคนพวกนี้ก็ยังเป็นคนดีด้วย ฉันได้รับความเชื่อใจจากพวกเขาและเรียนรู้ภาษาถิ่นของพวกเขา ดังนั้นฉันจึงสื่อสารกับเขาได้ พวกเขาบอกฉันเรื่องนี้ ! ”
“แบบนี้นี่เอง คุณเองก็เก่งดีจริง ๆ ” หวังเย่ากล่าวชมออกมา
หลังจากที่โลกมนุษย์เปลี่ยนแปลงไป ตัวละครหลักในโลกก็กลายเป็นผู้ใช้อสูร พวกอาจารย์และนักวิจัยกลายเป็นรองทันที แต่อันที่จริงแล้วตราบใดที่ยังมีตัวตนอยู่ ทุกคนในโลกก็ยังให้ค่า มันก็เหมือนกับสิ่งที่ชายแก่ทำอยู่ตอนนี้ นี่คือสิ่งที่ผู้ใช้อสูรไม่อาจจะทำได้
“ฉันเองก็ว่าง ฉันก็อยากจะช่วยโลกบ้าง” ชายแก่ถอนหายใจออกมา
เมื่อนึกถึงคำถามสำคัญ หวังเย่าก็ถามขึ้นมา “ใช่สิ มันไม่มีคนอื่นอยู่ที่นี่เลยหรือ ? ”
“หือ ? ” เมื่อได้ยินคำถามนั้นชายแก่ก็ไม่รู้ว่าจะตอบยังไงดี
เมื่อเห็นท่าทีของชายแก่ หวังเย่าก็รู้ว่าเรื่องมันคงไม่ธรรมดา “คุณพูดมาได้เลย”
หลังจากที่มองไปยังทั้งสองอีกครั้งชายแก่ก็ถอนหายใจออกมา “จะพูดยังไงดี ตอนแรกก็มีคนอยู่ที่นี่มากกว่า 10 คน แต่พวกเขาฆ่าคนพื้นเมืองที่นี่ จึงโดนถูกจับตัวขังเอาไว้ แม้ว่าฉันจะคอยช่วยพูดแทน แต่คนที่นี่ก็ไม่คิดจะปล่อยพวกนั้น ฉันช่วยอะไรไม่ได้จริง ๆ ”
หวังเย่าได้ยินแบบนั้นก็คิดตาม
สักพัก หวังเย่าก็บอกกับชายแก่ “คุณบอกกับหัวหน้าเผ่าก่อนว่าผมขอยืมคนสัก 3 คนก่อน ผมใช้งานเสร็จแล้วจะเอาพวกเขากลับมาคืน”
แม้ว่าเรื่องที่นี่จะเร่งด่วน แต่หวังเย่าก็คิดจะทำตามเดิมพันให้เสร็จก่อน เพราะเขาไม่คิดที่จะแพ้ เขาน่ะมีหลายอย่างที่อยากจะถามชายหนุ่ม
“ผมจะให้ชาโรน่าคอยอยู่ที่นี่เป็นประกัน” ตอนนี้หวังเย่าคงได้แต่หวังพึ่งชาโรน่า
หลังจากที่มองไปที่ชายแก่ หวังเย่าก็พูดขึ้นต่อ “ ผมรู้ว่าพวกคุณอาจจะสงสัย แต่เรื่องนี้มันเร่งด่วนจริง ๆ ผมได้แต่ต้องขอร้องพวกคุณ…ผมจะช่วยพวกเขาหลังจากนี้ คุณเก่งเรื่องภาษา คุณช่วยพูดแทนผมที”
ตอนนั้นหวังเย่าได้แต่ฝากความหวังไว้กับชายแก่
ชาโรน่าไม่ได้คัดค้านอะไร เธอเองก็ตกลง นี่ถือว่าเป็นข้อตกลงที่ดี ชายแก่ก็ไม่ทำให้หวังเย่าต้องรอนาน เขารีบไปหาหัวหน้าเผ่าทันที
หวังเย่าปล่อยให้ชายแก่ไปเจรจากับหัวหน้าเผ่า ก่อนที่พวกนั้นจะส่งนักโทษ 3 คนออกมา
ทันทีที่นักโทษ 3 คนถูกนำตัวออกมา หวังเย่าก็ต้องแปลกใจ
เพราะ 3 คนนี้ นอกจาก 2 คนที่เป็นชาวตะวันตกแล้ว มันยังมีอีกคนที่เป็นคนตะวันออก
ชายคนนี้ไม่ใช่ใครอื่นแต่เป็นคนที่เข้ามาในโลกนี้พร้อมกันกับหวังเย่า นั้นก็คือเฉี่ยนเจินเฉียน !
แต่ตอนนี้ เฉี่ยนเจินเฉียนอยู่ในสภาพย่ำแย่อย่างมาก เขาเหมือนจะได้รับบาดเจ็บอย่างหนัก ถ้าไม่รีบทำการรักษาก็อาจจะตายได้ !
