ตอนที่ 486 : เสือขาว
ชาโรน่าและหวังเย่าค่อย ๆ เดินออกจากโพรงไป ตอนนั้นทั้งสองได้ตกลงกันแล้ว ก่อนอื่นอย่าคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในอดีต เพราะตอนนี้พวกเขาควรจะสนใจสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้ามากว่า
ตอนนี้สิ่งที่ต้องทำคือ ต้องหาตัวคนอื่น ๆ ก่อน
หวังเย่ามีเพื่อนอีก 6 คน
ชาโรน่าเองก็ต้องตามหาเพื่อนอีกหลายคนเช่นกัน
มันไม่มีสวรรค์ที่ไหนให้สองคนได้พักอีกต่อไป เพราะที่นี่คืออีกมิติที่อาจจะทำให้ทุกคนตายได้ทุกเมื่อ
ทั้งสองได้เห็นการสูญเสียและความอันตรายมานับไม่ถ้วนแล้ว
“ฉันรู้จักที่ที่ปลอดภัย ไปที่นั่นกันก่อนเผื่อว่าพวกเขาจะซ่อนตัวอยู่ที่นั่น ถ้าไม่มีก็คงต้องไปที่ที่อันตราย ! ” ชาโรน่า เสนอขึ้นมา
ด้วยความแข็งแกร่งของทั้งสองแล้ว แม้ว่าจะไปยังที่ที่อันตรายแต่พวกเขาก็ไม่กลัว แต่ถึงอย่างนั้นพวกเขาก็ยังเลือกที่จะเดินทางไปยังที่ที่ปลอดภัย
เป็นธรรมดาที่หวังเย่าจะไม่ได้คัดค้านเรื่องนี้ เขาพยักหน้าตอบรับและปล่อยให้ชาโรน่านำทางไป
ชาโรน่าอยู่ที่นี่มานานกว่า 1 เดือนแล้ว จึงเป็นธรรมดาที่เธอจะรู้จักที่นี่ดีกว่าหวังเย่าที่เพิ่งจะมาถึง
ไม่นานภายใต้การนำทางของชาโรน่า ทั้งสองคนก็มาถึงโอเอซิส
สภาพแวดล้อมที่นี่เหมาะกับการพักอาศัยเป็นอย่างมาก
“ เราเคยมาอยู่ที่นี่ 1 อาทิตย์ แต่ก็ถูกอินทรีย์สายฟ้าไล่ออกมาก่อน แต่พวกมันน่าจะแค่ผ่านมา ดังนั้นที่นี่น่าจะปลอดภัย ไม่รู้ว่าพวกเขาจะมาซ่อนตัวกันที่นี่รึเปล่า…”
ชาโรน่ากำลังจะพูดบางอย่างแต่จู่ ๆ ก็เงียบไป เพราะตอนนี้เธอเห็นชายผมบลอนด์ แต่ชายคนนั้นกลับตายไปแล้ว
“โซโล…” เมื่อเห็นชายคนนั้น ชาโรน่าก็แสดงสีหน้าเศร้าออกมา
เขาไม่เหมือนกับคนอื่น เขาเป็นเพื่อนแท้ของเธอ เขามาจากที่เดียวกับเธอ อยู่ทีมเดียวกับเธอและสู้ด้วยกันมานานแล้ว แต่เขากลับต้องมาตายที่นี่
“ชาโรน่า เลือดของเขายังอุ่นอยู่ คนที่ฆ่าน่าจะอยู่ไม่ไกลจากที่นี่นัก” หวังเย่ารีบพูดขึ้นมา
ชาโรน่าลองจับเลือดดูก่อนจะปรับสภาพจิตใจทันที
สำหรับเธอแล้ว การตายของคนสำคัญนั้นแน่นอนว่าเป็นเรื่องที่น่าเศร้า แต่เธอไม่อาจจะจมกับความเศร้าได้นานนัก ไม่งั้นแล้วคนที่ต้องตายต่อไปก็คงจะเป็นเธอ
“เขาตายได้ยังไง ? ” ตอนนั้นชาโรน่าก็หันไปหาหวังเย่าแล้วถามขึ้นมา
แม้ว่าโซโลจะกระอักเลือดอกมาแต่มันก็ไม่มีบาดแผลบนตัว
“ฝีมือคนงั้นหรือ ? ” หวังเย่าเองก็แปลกใจ
แม้ว่าในโลกนี้จะมีการต่อสู้ระหว่างคนกับสัตว์อสูรอยู่ตลอด แต่มันไม่ได้หมายความว่าคนจะเป็นมิตรกัน
“เขาตายเพราะพิษ” หวังเย่าเจอบางอย่าง
แต่เมื่อมันเป็นเรื่องของพิษแล้ว หวังเย่าก็ไม่อาจจะบอกได้ว่าคนร้ายเป็นคนรึว่าสัตว์อสูรกันแน่ ในทางกลับกันแล้ว หวังเย่าได้พบกับสัตว์อสูรจำนวนมาก แต่ส่วนมากมันจะฆ่าคนโดยใช้พลังมากกว่า
หวังเย่ายังไม่เคยเห็นสัตว์อสูรที่ใช้พิษฆ่าคนมาก่อน
“พิษงั้นหรือ เป็นฝีมือของคนรึสัตว์อสูรกันแน่ ? ” ชาโรน่าถามขึ้นมา เธอเองก็เหมือนกับหวังเย่า เธอไม่มั่นใจว่าเป็นคนรึสัตว์อสูรที่เป็นคนฆ่าโซโลกันแน่
หลังจากที่เดินสำรวจรอบ ๆ แล้ว พวกเขาก็ไม่พบกับอะไรที่เป็นเบาะแสแม้แต่น้อย
สุดท้ายทั้งสองก็ได้แต่ต้องเดินทางไปยังเป้าหมายต่อไป
“มันมีการต่อสู้ที่นี่ ! ” ประสาทการได้ยินเสียงของหวังเย่านั้นดีอย่างมาก หลังจากที่เขาพูดจบ ทั้งสองก็ได้มุ่งหน้าไปยังจุดนั้นทันที
ไม่นานทั้งสองก็พบกับคนและอสูรแมงมุมกำลังสู้กันอยู่
ชายคนนั้นดูก็รู้ว่าเป็นชาวตะวันออก แต่หวังเย่าไม่รู้จักอีกฝ่าย
ถึงตำแหน่งของหวังเย่าในหัวเซี่ยจะสูง แต่หวังเย่าก็ไม่ได้รู้จักทุกคน
“เพื่อนคุณงั้นหรือ ? ” ชาโรน่าถามขึ้นมา
หวังเย่าส่ายหน้าและพูดขึ้น “ไม่ ฉันไม่เคยเจอเขามาก่อน แต่เมื่อเขาเป็นคนก็ไปช่วยกันเถอะ ! ”
ชาโรน่าพยักหน้าตอบรับ
สถานการณ์ของตอนนี้คนไม่จำเป็นจะต้องสู้กันเอง ตอนนี้สัตว์อสูรน่ะเป็นภัยต่อชีวิตคน ถ้าไม่ร่วมมือกัน งั้นมนุษย์ก็คงไม่อาจจะรอดจากที่นี่ไปได้
ชนิด : แมงมุมสายฟ้าเลเวล : 89
ระดับ : ศักดิ์สิทธิ์ขั้นสูงสกิล : ใยแห่งความตาย สามารถลดประสาทสัมผัสของศัตรูได้จุดอ่อน : เคลื่อนไหวได้ช้าเมื่อใช้ระบบตรวจสอบ หวังเย่าก็ได้ข้อมูลของสัตว์อสูรตัวนี้ทันที
ตอนนี้หวังเย่าไม่อยากพุ่งตรงเข้าไปสู้ เผื่อว่าจะเจอกับสกิลพิเศษเหมือนกับที่เขาเจอผีเสื้อความฝัน ไม่งั้นแล้วมันอาจจะเป็นภัยต่อพวกเขาเอง
“เสี่ยวซวีเตรียมพร้อม !” หวังเย่าเรียกเสี่ยวซวีออกมา
“ ไปให้พ้น ฉันไม่ต้องการให้พวกนายมาช่วย ! ” ตอนนั้นเองก็มีเสียงตะโกนดังขึ้น
หลังจากที่ได้ยินแบบนั้นชาโรน่าและหวังเย่าก็มองหน้ากันด้วยความแปลกใจ
คนแบบนี้พวกเขาเพิ่งจะเคยเจอเป็นครั้งแรก
ที่นี่มนุษย์น่ะอ่อนแอ ต่อหน้าสัตว์อสูรระดับศักดิ์สิทธิ์ขั้นสูงแล้ว แม้ว่าหวังเย่าจะอยากฆ่ามันเพียงลำพังแต่ก็ต้องเจ็บตัวอยู่บ้าง แต่ชายคนนี้กลับเลือกที่จะเผชิญหน้ากับมันเพียงลำพัง
มันอันตรายจริง ๆ !
ตอนนี้ชัดแล้วว่าแมงมุมสายฟ้าไม่ใช่สัตว์อสูรทั่วไป
มันสามารถจำกัดการเคลื่อนไหวของศัตรูได้ด้วยใยของมัน มันยังมีพลังสายฟ้า มันเป็นสัตว์อสูรที่จัดการได้ยากแต่ตอนนี้อีกฝ่ายกลับไม่ต้องการความช่วยเหลือ
“ในเมื่อเขาไม่อยากให้เราช่วย งั้นก็รอดูกันดีกว่า ! ” หวังเย่าพูดขึ้นมา
เขาไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร เมื่อคนไม่ต้องการความช่วยเหลือ งั้นเขาก็จะไม่ช่วย
แต่มันไม่จำเป็นที่หวังเย่าจะต้องเดินทางออกไปตอนนี้
เขาอยากเห็นว่าการต่อสู้จะจบลงยังไง
ถ้าชายคนนี้ชนะ งั้นเขาก็อยากรู้ว่าอีกฝ่ายจะใช้วิธีไหน ถ้าชายคนนี้ตกอยู่ในอันตราย งั้นหวังเย่าก็จะลงมือ
ยังไงซะก็เพื่อช่วยเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน
“อสูรของเขามันแปลกอย่างมาก” ชาโรน่าพูดขึ้น
หวังเย่าพยักหน้าตอบรับ
อสูรของเขาคล้ายกับเสือแต่มันมีปีก
ไม่นานก็มีสัตว์เทพในตำนานโผล่เข้ามาในหัวของเขา
เสือขาว !
ตำนานบอกว่าสัตว์เทพจะมีรูปร่างเป็นเสือขาวแต่มีปีก
ไม่ใช่ว่านี่มันเหมือนกับสัตว์เทพรึไง ?
ตอนแรกหวังเย่าไม่ค่อยเข้าใจนักแต่เมื่อนึกถึงชาโรน่า อสูรของเธอเองก็เป็นภูติเหมือนกัน
ไม่ใช่ว่าภูติก็เป็นตำนานของฝั่งตะวันตกไม่ใช่หรือ ?
ทำไมสัตว์เทพในตำนานถึงกลายเป็นอสูรของพวกนี้ไปได้ ?
เมื่อเห็นแบบนี้ หวังเย่าก็เริ่มสงสัยมากขึ้นเรื่อย ๆ
