ตอนที่ 485 : ได้สติ
ในตอนที่จัดการกับผีเสื้ออยู่นั้น หวังเย่าก็รู้เป้าหมายของผีเสื้อทันที
ตอนแรกผีเสื้อได้ใช้สกิลความฝันให้เขาได้นอนกับชาโรน่า เพื่อสร้างความเชื่อใจกัน จากนั้นก็ให้ชาโรน่าช่วยเขาเพื่อพัฒนาความเชื่อใจขึ้นไปอีก แต่ระบบน่ะมองออก ระบบไม่มีทางโดนหลอกเพราะเรื่องนี้
ยิ่งไปกว่านั้น หวังเย่าก็มั่นใจในระบบอย่างมาก เพราะถ้าเป็นแค่ตัวเขาแล้ว เขาคงมองไม่ออกอย่างแน่นอน
หวังเย่าพบว่ามันเป็นแค่ผีเสื้อความฝัน ในสถานการณ์แบบนี้แล้ว หวังเย่าแค่ต้องหาร่างของผีเสื้อความฝันให้เจอ
ที่นี่นอกจากหวังเย่าแล้วก็มีแค่ชาโรน่า ดังนั้นหวังเย่าจึงเริ่มสงสัยในตัวชาโรน่าเพียงคนเดียว
และไม่นานสิ่งที่เขาสงสัยก็เป็นความจริง
ตอนแรกหวังเย่าคิดแค่จะทดสอบ แต่ชาโรน่าน่ะกลับทำตัวเหมือนกับคนบ้า…ซึ่งนั่นไม่ใช่เธออย่างแน่นอน
เขาจึงไม่อาจจะทดสอบได้อีกต่อไป !
เมื่อเป็นเช่นนั้นแล้ว หวังเย่าก็ตัดสินใจได้ง่ายกว่าเดิม เขาจะฆ่าชาโรน่า ซึ่งตัวจริงของร่างนี้คือผีเสื้อความฝัน
ด้วยการที่มีระบบอยู่กับตัว ทำให้หวังเย่ารู้ว่าผีเสื้อความฝันเก่งในการสร้างความฝันและภาพลวงตา แต่มันก็มีดีแค่นั้น การป้องกันและการโจมตีของมันไม่ได้โดดเด่นอะไรเลย
มันไม่อาจจะต้านทานเขาได้แม้แต่น้อย ยิ่งมันใช้สกิลรวมกัน ร่างกายของมันก็จะยิ่งอ่อนแอ
หวังเย่ามั่นใจกับความคิดนี้อย่างมาก
ในโลกนี้สัตว์อสูรเวทย์น่ะแข็งแกร่งเกินไปสำหรับเขา ถ้าไม่มีระบบอยู่ งั้นเขาอาจจะตกอยู่ภายใต้เงื้อมมือของมันจริง ๆ
หลังจากที่จัดการผีเสื้อแล้ว หวังเย่าพบว่าตัวเองอยู่ในโพรงเล็ก ๆ ที่เขาอยู่ตั้งแต่แรก ในอ้อมกอดเขามีชาโรน่านอนหลับอยู่
เขาลองตรวจสอบดูก็พบว่าชาโรน่าแค่หลับไป
สักพักชาโรน่าก็ตื่นขึ้นมา
“หวังเย่าเป็นคุณจริง ๆ หรือ ? ฉันไม่ได้ฝันไปหรอกนะ ? ” ชาโรน่ามองไปที่หวังเย่าด้วยสีหน้าแปลกใจ
หวังเย่าพูดขึ้น “ฉันเอง เธอเป็นอะไรไป ? ”
ชาโรน่าไม่ได้ตอบกลับแต่หันกลับไปมองรอบ ๆ ก่อนจะพูดขึ้น “ เรากลับมาที่นี่ได้ยังไง ? ”
หวังเย่าคิดสักพักก็เข้าใจขึ้นมา ตะกี้นี้ผีเสื้อความฝันไม่ได้ลงมือกับเขาแค่คนเดียว แต่กลับลงมือกับชาโรน่าด้วย
“ ที่นี่น่าจะมีผีเสื้อความฝันอยู่ตั้งแต่แรก มันเก่งในการสร้างความฝันและภาพลวงตา เธอน่าจะตกอยู่ในความฝันของมัน แต่มันโดนฉันฆ่าไปแล้ว ดังนั้นเธอจึงตื่นขึ้นมาได้” หวังเย่าอธิบายออกมา
เมื่อได้ยินแบบนั้น ชาโรน่าก็ยิ้มออกมาและพูดขึ้น “คุณคืออัศวินที่คอยช่วยชีวิตฉันตลอดเลย”
“เธอหมายถึงอะไร ? ” หวังเย่าสับสน
ชาโรน่ายิ้มออกมาและพูดขึ้น “ ฉันฝันว่าฉันเจอเรื่องยากลำบากมากับคุณ สุดท้ายคุณก็หักหลังฉันและต้องการจะฆ่าฉัน ฉันหนีมาเรื่อย ๆ จนสลบไป สุดท้ายฉันก็ตื่นขึ้นมา”
“นี่..” หวังเย่าไม่รู้ว่าจะคิดยังไงกับความฝันของเธอดี
“แม้ว่าฝันมันจะน่าเศร้าแต่ฉันคงไม่มีทางลืมความฝันนี้ไปแน่ สุดท้ายคนที่ช่วยฉันเอาไว้ก็คือคุณ ดังนั้นฉัน…” ชาโรน่า ไม่รู้ว่าจะพูดยังไงต่อ
แม้ว่าจะเป็นแค่ความฝัน แต่เรื่องในความฝันก็เหมือนจริงอย่างมาก
“ตอนนี้เธอเป็นยังไงบ้าง ? ” หวังเย่าถามขึ้นมา
ต้องรู้ก่อนว่าพวกเขามาอยู่ในโพรงนี้ก็เพื่อพักฟื้น ไม่คิดเลยว่าจะเจอกับสัตว์อสูรที่ยุ่งยากเข้าให้
ชาโรน่าพยักหน้าและมองไปที่หวังเย่า “หวังเย่า คุณช่วยกอดฉันไปแบบนี้นาน ๆ ได้รึเปล่า ?”
“เธอว่ายังไงนะ ?” หวังเย่าพูดขึ้นด้วยสีหน้าแปลกใจ
ถ้าไม่ใช่เพราะอยู่ในโพรง หวังเย่าคงสงสัยว่าผีเสื้อความฝันยังมีชีวิตอยู่
“ตอนที่ฝันคุณก็อุ้มฉันอยู่ ฉันก็เลยชินแบบนี้ไปแล้ว” ชาโรน่าอธิบาย
หวังเย่าลังเลชั่วครู่ก่อนจะพยักหน้าตอบรับ
เพราะแบบนั้นทั้งสองจึงกอดกันแน่นในโพรงไปกว่าครึ่งวัน
แม้ว่าพลังจะฟื้นฟูมาไม่เต็มที่ แต่ร่างกายของเขาก็ฟื้นฟูขึ้นมาเกือบพร้อมแล้ว
“หวังเย่า คุณรู้ไหมว่าในฝันน่ะคุณเป็นคนดุร้ายมากเลยนะ ? ” ชาโรน่านึกบางอย่างออกและพูดขึ้นมา
หวังเย่าเองก็แปลกใจและพูดขึ้น “เธอหมายถึงอะไร ? ”
“ ในฝันน่ะเราทำทุกอย่างด้วยกัน..แต่ในฝันคุณไม่ใช่คนดีแบบนี้ คุณทำกับฉันวันละ 3-4 ครั้ง ฉันก็ตามใจคุณ ในทางกลับกันแล้ว คุณตัวจริงน่ะดีกว่าเยอะ แม้ว่าคุณจะกอดฉันไว้ แต่คุณก็ไม่คิดจะเอาเปรียบฉัน ในฝันน่ะคุณมีแต่อยากทำเรื่องแย่ ๆ กับฉัน ! ” ชาโรน่านึกถึงเรื่องในความฝันแล้วหัวเราะออกมา
แม้ว่าจะกลับมาในโลกความจริงแล้ว แต่ความทรงจำในฝันนั้นก็สุดโต่ง เธอจะลืมได้ยังไง ?
หวังเย่ายิ้มอาย ๆ ออกมา “เธอแค่ยังไม่รู้จักฉันดี ถ้าเธอรู้จักฉันดีแล้ว ฉันอาจจะเป็นคนที่ดีก็ได้”
“ไม่เป็นไรหรอก” ชาโรน่าคิดสักพักแล้วพูดขึ้นมา “ถึงคุณจะทำตัวแย่กับฉัน แต่ฉันก็ไม่คิดต่อต้านคุณหรอกนะ” ยังไงซะในฝันพวกเขาก็ทำกันมาหลายรอบแล้ว
“เลิกพูดแบบนี้เถอะ ฉันกลัวว่าฉันจะทำมันจริง ๆ ! ” หวังเย่ายิ้มแห้ง ๆ ออกมา
แม้ว่าชาโรน่าจะพูดแบบนั้น แต่หวังเย่าก็ไม่คิดที่จะทำอะไรกับเธอ
ไม่ว่าจะเป็นใคร แต่หวังเย่าก็ต้องทำจากความรู้สึก เขาไม่อยากให้ตัวเองกลายเป็นทาสของความต้องการทางอารมณ์
เพราะหวังเย่ารู้ว่าเขาจะเป็นฝ่ายเอาเปรียบอีกฝ่าย เดาว่าเรื่องแบบนี้คงรับมือได้ยาก ยังไงซะเขาก็ไม่อยากมีปัญหาเพิ่ม
ในเรื่องนี้หวังเย่าต้องห้ามใจตัวเองเอาไว้
“ไม่พูดก็ได้ เรากลับมาในความเป็นจริงแล้ว เราควรทำเรื่องที่ควรทำ ! ” ชาโรน่าพยักหน้าตอบรับ
ตอนนั้นเองก็ได้ยินเสียงทหารกลุ่มของเธอดังขึ้นมา
พวกนั้นมากัน 7 คน มันเหมือนคนจะหายไป 1 คน..
