ตอนที่ 484 : ผีเสื้อความฝัน
เมื่อชาโรน่าตื่นขึ้นมา ใบหน้าของเธอแดงขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นสภาพของเธอตอนนี้
แม้ว่าชาวตะวันตกจะเปิดกว้างในเรื่องแบบนี้ แต่ก็ไม่ได้อิสระมากขนาดนั้น ! ชาโรน่ารีบจัดเสื้อผ้าตัวเองทันที
ตอนนั้นเองที่เธอเห็นหวังเย่าอยู่ข้าง ๆ เธอ
“ คุณหวังเย่า ? คุณหวังเย่างั้นหรือ ? คุณยังไม่ได้สติหรือ ? ”
เมื่อเห็นว่าหวังที่ยังหลับอยู่ ชาโรน่าก็แสดงสีหน้าโล่งใจออกมา
หวังเย่า ตอนนี้ไม่ได้หลับอยู่แต่เขาแค่ต้องแกล้งหลับก็เท่านั้น
“หือ !” แต่ตอนนั้นชาโรน่า กลับรู้สึกมีบางอย่างผิดปกติ
เป็นธรรมดาที่หวังเย่าจะรู้ว่าชาโรน่าสงสัยอะไร มันกลับให้เขาอายขึ้นมา
“เขาฝันเหมือนกันกับฉันรึเปล่านะ” ชาโรน่าอดไม่ได้ที่จะถามตัวเอง
ตอนนั้นหวังเย่าเองก็กังวลอย่างมาก แน่นอนว่าเขาไม่ได้ฝันเพราะเขาจำฉากนั้นได้อย่างชัดเจน
ตอนนั้นหวังเย่าไม่รู้ว่าต้องทำยังไง เขาได้แต่ต้องพยายามนอนนิ่งเข้าไว้
แต่เขาไม่คิดเลยว่าชาโรน่าจะเห็นท่าทีผิดปกติของเขาได้
หลังจากที่อดทนมากว่า 5 นาที สุดท้ายหวังเย่าก็ลืมตาขึ้นมา
ทันทีที่เขาลืมตาขึ้นมานั้น เขาก็คิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้
หวังเย่าขยี้ตาตัวเองและถามขึ้นมา “ฉันตื่นแล้ว เราอยู่ที่ไหนกัน ? ”
ชาโรน่าส่ายหน้า เพราะเธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามาอยู่ที่ไหน แต่เธอเหมือนจะสนใจฝันที่เหมือนกับความจริงมากกว่า
“คุณหวังเย่า คุณฝันรึเปล่า ? ” ชาโรน่าถามขึ้นมาด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ
“ฝันงั้นหรือ ? ” หลังจากที่ลังเลสักพัก หวังเย่าก็พยักหน้าและพูดขึ้น “ฉันเองก็ฝัน ! ”
“ฝันแบบไหน ? ” สุดท้ายชาโรน่าก็ถามออกมาอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ
หวังเย่าไม่รู้ว่าจะตอบเธอยังไงดี
ชาโรน่าลังเลสักพักและถามขึ้นมา “คุณฝันว่าทำอะไรกับฉันรึเปล่า ? ”
“ไม่ มันไม่ใช่ฝันดีเท่าไหร่ เราควรมาคุยกันดีกว่าว่าเราจะออกจากที่นี่ยังไง ! ” หวังเย่าเปลี่ยนเรื่องทันที
แต่เดิมแล้วหวังเย่าอยากบอกว่าสิ่งที่เกิดขึ้นตะกี้เป็นภาพลวงตา แต่เมื่อคิดว่ามันอาจจะทำให้เธอกลัว เขาก็ไม่กล้าจะพูดมันออกมา
“ดูเหมือนว่าที่นี่จะเป็นโลกใต้ดินสินะ ? ” ชาโรน่าถามขึ้นมา
หวังเย่าพยักหน้าและพูดขึ้น “ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาดก็น่าจะเป็นแบบนั้น เราเดินทางออกจากที่นี่กันเถอะ ! ”
หลังจากที่พูดจบ หวังเย่าก็ลุกขึ้นและมองไปรอบ ๆ แต่ตอนนั้นเองเขาก็พบว่าฉากรอบข้างนั้นต่างไปจากเดิมแล้ว
ทะเลทราย…….
เมื่อเห็นทะเลทรายที่กว้างใหญ่นี้ หวังเย่าก็ไม่รู้ว่าจะต้องแสดงสีหน้ายังไง
“ระวังตัวด้วย !”
ตอนนั้นเองชาโรน่าก็ได้ตะโกนออกมา เธอได้ยื่นมือออกไปปัดลูกธนูที่พุ่งเข้าใส่ทางด้านหลังของหวังเย่าทันที
มันมีลูกธนูอยู่ที่นี่ได้ยังไง ?
หวังเย่าเมื่อเห็นแบบนั้นก็แปลกใจอย่างมาก เขาไม่คิดว่าจะมีลูกธนูอยู่ที่นี่ได้
ถ้าไม่ใช่เพราะชาโรน่า ตอนนี้เขาก็คง…..
เมื่อคิดแบบนั้น หวังเย่าก็รู้สึกขอบคุณชาโรน่าอย่างมาก
“ขอบคุณ” หวังเย่าพูดขึ้นมา
ชาโรน่ายิ้มรับและพูดขึ้น “ไม่เป็นไร คุณเองก็ช่วยฉันมาหลายครั้งแล้ว”
ตอนนั้นเองก็มีเสียงคำรามดังขึ้นมา จากนั้นก็มีสัตว์อสูรขนาดใหญ่จำนวนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นมาตรงหน้าทั้งคู่
มันคือสิงโต, แมงมุมและมดตัวขนาดมหึมา
นี่…
เมื่อเห็นแบบนั้น หวังเย่าก็ต้องยอมรับว่าเขากลัวขึ้นมานิด ๆ
ถ้ามันมาแค่ตัวเดียว เขาอาจจะพอจัดการกับมันได้ แต่ตอนนี้มันกลับโผล่มาถึง 4-5 ตัว มันทำให้หวังเย่ากังวลขึ้นมาไม่น้อย
“ระบบ ฉันหวังพึ่งแก หวังว่าพวกมันคงจะไม่แข็งแกร่งเกินไปนะ !”
หวังเย่าได้ใช้ระบบตรวจสอบสัตว์อสูรทันที
หวังเย่าต้องการผลลัพธ์แค่เพียงอย่างเดียวคือสัตว์อสูรเหล่านี้จะไม่แข็งแกร่งแบบที่เขากลัว มากสุดที่เขาจะยอมรับได้คือระดับสวรรค์
หากมันอยู่ระดับศักดิ์สิทธิ์ หวังเย่าคงต้องร้องไห้ออกมาแน่ !
แต่เมื่อเห็นข้อมูลที่ได้จากระบบแล้ว หวังเย่าก็ต้องตกตะลึง
หวังเย่าแสดงสีหน้าเหลือเชื่อออกมา เพราะสัตว์อสูรที่อยู่ตรงหน้าของเขา 4-5 ตัวนี้มันกลับไม่มีตัวตนอยู่จริง ๆ เลย แต่มันมีแค่สัตว์อสูรตัวเดียวเท่านั้นที่ระบบสามารถตรวจสอบได้
“เป็นไปได้ยังไงกัน ! ” หวังเย่าแปลกใจ เหตุผลสำหรับการแปลกใจของเขาก็ง่าย ๆ ในหมู่สัตว์อสูร 5 ตัวนี้มีสัตว์อสูรตัวหนึ่งที่ทำให้เขาต้องตะลึง…และมันคือ
ชนิด : ผีเสื้อความฝันเลเวล : 88 ระดับ : ศักดิ์สิทธิ์สกิล : สร้างความฝันและภาพลวงตา เตือน : มันสามารถใช้สกิลสามอันพร้อมกันได้จุดอ่อน : เมื่อใช้สกิลโจมตีและป้องกันจะทำให้มันอยู่ในภาวะอ่อนแออย่างมาก —
นี่มัน…
เมื่อเห็นข้อมูลนี้ หวังเย่าก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรออกมาดี !
เพราะถึงยังไงเหตุการณ์เมื่อสักครู่นี้เขาก็คิดว่าเขาทำมันไปจริง ๆ แต่เมื่อพบกับสัตว์อสูรตรงหน้า มันก็ทำให้เขาโล่งอกขึ้นมา
สัตว์อสูรนี่สามารถใช้ความฝันและภาพลวงตาพร้อมกันได้ !
ผีเสื้อความฝันนี้ หวังเย่าไม่รู้ว่ามันจะแข็งแกร่งรึไม่
“ระวังตัวไว้ด้วย ! ” ชาโรน่าเตือนหวังเย่าอีกครั้ง
ตอนนั้นสัตว์อสูรทั้งห้าตัวกลับโจมตีหวังเย่าและชาโรน่าพร้อมกันทันที
หวังเย่ากลับยืนนิ่งก่อนจะสะบัดมือเข้าใส่ชาโรน่า
“คุณหวังเย่า ทำไมคุณถึงโจมตีฉัน เราเป็นพวกเดียวกันไม่ใช่รึไง ? เราเคยสู้มาด้วยกัน…” ชาโรน่ามองไปที่หวังเย่า ด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ
หวังเย่าฮึดฮัดออกมา “ฉันกลัวว่าเธอจะทวงความรับผิดชอบจากฉัน ดังนั้นฉันจะฆ่าเธอซะ”
“หวังเย่า คุณทำแบบนี้ไม่ได้ ฉันไม่ได้อยากให้คุณมารับผิดชอบฉัน ”
ในตอนที่พูดนั้น ชาโรน่าก็ถอดเสื้อผ้าออกและใช้ร่างกายของตัวเองเพื่อยั่วยวนหวังเย่า แต่ตอนนั้นหวังเย่ากลับใช้หมัดของเขาต่อเข้าใส่ชาโรน่า
“ตายไปซะ ! ” ตอนนี้หวังเย่าราวกับคนบ้า แม้ว่าชาโรน่าจะมายั่วเขาแต่เขาก็ยังคิดจะฆ่าเธอ
ชาโรน่ารับมือกับหมัดของหวังเย่าเอาไว้ แต่สุดท้ายก็รับมือไม่ไหวก่อนที่หวังเย่าจะโจมตีได้สำเร็จ
สุดท้ายเธอก็นอนจมกองเลือด
ถึงจะตายแต่เธอก็ยังไม่รู้ว่าทำไมหวังเย่าถึงได้โจมตีเธอ
นี่คือธาตุแท้ของหวังเย่ารึไง ?
หลังจากที่ชาโรน่าตายไปได้ไม่นาน สุดท้ายร่างของเธอก็เปลี่ยนเป็นผีเสื้อ
“เป็นแกสินะ ผีเสื้อความฝัน ? ” หวังเย่าถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก
แม้ว่าเขาจะมั่นใจว่าชาโรน่าคนนี้คือผีเสื้อความฝัน แต่หากเขาคิดผิดงั้นมันอาจจะเกิดปัญหาใหญ่ขึ้น แต่แค่เขาคิดถูกก็พอแล้ว
ผีเสื้อความฝันเปลี่ยนร่างเป็นชาโรน่าได้สมบูรณ์แบบ แต่เพราะระบบที่แยกแยะตัวตนได้จึงทำให้หวังเย่ามองทะลุภาพลวงตาออกและมองร่างของผีเสื้อความฝันออก
