ตอนที่ 483 : เหมือนความฝัน
หวังเย่าไม่รู้ว่าจะอธิบายความรู้สึกนี้ยังไง มันคล้ายกับการไถลลงมาจากกระดานลื่น แต่ตอนนั้นหวังเย่าและชาโรน่าไถลลงมาโดยไม่มีท่าทีว่าจะหยุด
เพราะความเร็วที่มากขึ้นเรื่อย ๆ จึงทำให้ทั้งสองกอดกันแน่น จนกระทั่งพวกเขาประคองตัวเองได้ หวังเย่าก็พบว่ามือข้างหนึ่งของเขาโอบไว้ที่เอวของชาโรน่าอยู่
นี่มัน…
หวังเย่าอายอย่างมากและรีบปล่อยมือทันที เขามองไปที่ชาโรน่าแต่ก็ไม่รู้ว่าจะอธิบายยังไง
“หวังเย่า เราอยู่ที่ไหนกัน ? ” ชาโรน่าถามขึ้นมา
ตอนแรกเธออยากจะฟื้นฟูแรงกายอยู่ที่โพรง แต่สุดท้ายเธอกลับตกลงมาแบบนี้ ดังนั้นสภาพร่างกายของเธอจึงย่ำแย่ลงกว่าเดิม
“เราน่าจะอยู่ใต้ดิน” หวังเย่ามองไปรอบ ๆ แล้วพูดขึ้นมาช้า ๆ
แต่ไม่นานหวังเย่าก็พบว่าโลกใต้ดินนี้ต่างจากที่เขาคิดเอาไว้
เท่าที่หวังเย่ารู้มา โลกใต้ดินควรจะมืด มันไม่น่าจะมีอะไร แต่ตอนนี้มันไม่ใช่แค่มีแสงสว่างเท่านั้น แต่ยังมีดอกไม้และต้นหญ้าขึ้นมาอีกด้วย
ที่นี่มันไม่เหมือนกับโลกใต้ดินเลย !
แต่หวังเย่ารู้ว่าเขากับชาโรน่าน่ะตกลงมาจากบนดินอย่างแน่นอน
พวกเขาใช้เวลาในการตกลงมานานกว่า 3 นาที
เท่าที่รู้ โดยทั่วไปแล้วในตอนที่ตกมานั้น หากไม่ฝืนหยุดตัวเองเอาไว้ งั้นการตกลงมา 3 นาทีก็น่าจะเป็นระยะทางที่ยาวอย่างมาก
“เย่า ฉันกลัว !” ชาโรน่าพูดขึ้น ตอนนี้เธอดูราวกับเป็นสาวน้อยอย่างไรอย่างนั้น
ตอนแรกเธอยังเรียก หวังเย่าว่าคุณอยู่แต่ตอนนี้คำพูดของเธอเหมือนจะเป็นกันเองมากขึ้น แต่ถ้าเรียกเขาว่าหวังเย่าก็น่าจะพอแล้ว มันดูเป็นกันเองดีแล้ว แต่การที่เธอเรียกเขาว่า “เย่า” นั้นทำให้หวังเย่ารู้สึกแปลก ๆ
“ไม่เป็นไร ฉันอยู่นี่ ! ” หวังเย่าพูดปลอบออกมา
ไม่ว่ายังไงก็ตามชาโรน่าก็เป็นเพื่อนคนเดียวของหวังเย่าในตอนนี้ หวังเย่าไม่มีทางทิ้งเธอได้ ไม่งั้นแล้วเขาคงไม่มีใครคุยด้วย
การที่ไม่มีเรื่องให้คุยกันนี่แหละที่น่ากระอักกระอ่วนที่สุด !
“คุณจับฉันไว้ได้ไหม ? ” ชาโรน่าพูดขึ้นมา
คำขอของเธอนี่…มันดูจะมากเกินไปหน่อย !
“ฉันกลัว จับฉันไว้หน่อย ! ” เสียงของชาโรน่าเริ่มที่จะลนลานมากยิ่งขึ้น
“พระเจ้า ผมไม่อยากตกนรก ผมไม่อยากตกนรก” หวังเย่าได้แต่บ่นอยู่ในใจ
“ก็ได้ ! ” สุดท้ายหวังเย่าก็ได้แต่ต้องปล่อยวางและจับเธอเอาไว้
ต้องบอกว่าชาโรน่า เธอน่ะมีรูปร่างที่ดี ในฐานะที่เป็นคนตะวันตกไม่ใช่แค่ผิวที่ขาวเท่านั้น แต่ตัวก็ยังมีน้ำมีนวล มันทำให้หวังเย่าชอบความรู้สึกแบบนี้มาก
“คุณไม่ชอบฉันรึไง ? ” ชาโรน่าถามขึ้นมา
หวังเย่าถามกลับ “ทำไมถึงถามแบบนั้น ? ”
“คุณกลัวที่จะแตะเนื้อต้องตัวฉันนี่ ฉันสวยไม่พอรึไง ? ” ชาโรน่าถามขึ้นต่อ
หวังเย่าไม่อาจจะทนได้ไหวอีกต่อไปแล้ว
เพราะอาการบาดเจ็บทำให้จิตใจของเขาอ่อนแอไปด้วย ด้วยรูปร่างที่สมบูรณ์แบบของเธอแล้ว หวังเย่าก็ไม่อาจจะห้ามใจไหว
หลังจากที่คิดทบทวนดูแล้ว หวังเย่าก็เริ่มที่จะนัวเนียทันที
เมื่อเครื่องเริ่มติด ก็ไม่มีท่าทีว่าจะหยุดลงง่าย ๆ
ผ่านไปสักพัก หวังเย่าก็พบว่าเขาไม่น่าทำแบบนี้ลงไปเลย แม้ว่าชาโรน่าจะไม่ได้ปฏิเสธ แต่ตอนนี้เรื่องสำคัญที่สุดคือเขาต้องหาทางออกจากที่นี่ก่อน พวกเขาสนใจแต่เรื่องความสนุกจนลืมเรื่องอื่นไป
“ฉันขอโทษ ชาโรน่า เธอน่ะทั้งเป็นคนดีและก็สวย แต่ฉันทำไม่ได้ ! ” สุดท้ายหวังเย่าก็ไม่คิดที่จะทำต่อ
แต่ตอนนั้นเอง หวังเย่าก็รู้สึกเหมือนได้ยินเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด เมื่อลืมตาขึ้นเขาก็พบว่าเขานอนอยู่ที่พื้นโดยมี ชาโรน่าอยู่ข้าง ๆ
ชาโรน่าน่าจะได้รับบาดเจ็บ
ตอนนั้นเสื้อผ้าของเธอกระจัดกระจายไปทั่ว แต่ทำไมชาโรน่าถึงได้มีอาการแบบนี้ได้ ?
หวังเย่าจำได้ว่าตะกี้ ชาโรน่าเป็นคนเร่งเร้ายิ่งกว่าเขาเสียอีกไม่ใช่หรือไง แต่ตอนนี้ทำไมเธอกลับหลับไป !
นี่…เรื่องตะกี้เขาคิดไปเองรึไง ?
ไม่นาน หวังเย่าก็พยายามคิดถึงความเป็นไปได้ทุกอย่าง
ถ้ามันเป็นการคิดไปเอง มันจะต้องอธิบายทุกอย่างได้ ไม่งั้นแล้วทำไมหวังเย่าถึงได้รู้สึกสนใจเธอแบบนี้ เขาเจอเธอไม่นานเรื่องแบบนี้มันแปลกอย่างมาก !
ยังไงซะตามที่หวังเย่าสังเกตชาโรน่ามา เขามั่นใจว่าชาโรน่าต้องไม่ใช่คนทั่วไปอย่างแน่นอน เพราะเธออายุยังน้อย แต่กลับขึ้นมาถึงระดับ SSS แล้ว อสูรของเธอก็เป็นถึงภูติ ไม่จำเป็นต้องเดาเลยว่าเธอต้องมีฐานะที่สูงส่งอย่างแน่นอน
เธอเป็นคนแบบไหนกัน ?
คนที่พร้อมยอมมอบร่างกายให้กับคนที่เพิ่งเจอกันได้ไม่นานนั้น ยิ่งคิดเท่าไหร่ก็ยิ่งน่าสงสัยไปหมด
เมื่อมองชาโรน่าอีกครั้ง หวังเย่าก็พบว่าแม้ว่าชาโรน่าจะหลับอยู่ แต่สิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างทั้งคู่ดูเหมือนจะเป็นความจริง
เพราะเสื้อผ้าที่ยุ่งเหยิงและกระโปรงที่ขาดออกของเธอนั้นมันบ่งบอกชัดเจน
นี่มัน…
เมื่อคิดแบบนั้น หวังเย่าก็พบว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดคือการทำลายฉากตรงหน้าก่อน ไม่งั้นแล้วหากชาโรน่าตื่นขึ้นมาและพบกับสภาพของเธอเป็นแบบนี้ เธอคงคิดว่าเขาเป็นคนร้ายที่ขมขืนเธอ เพราะยังไงชาโรน่าและหวังเย่าก็ไม่ได้คบกันไม่ใช่รึไง ?
แต่ตอนที่หวังเย่ากำลังจะจัดเสื้อผ้าให้กับชาโรน่าอยู่นั้น เขาก็เห็นว่าชาโรน่ากำลังขยับตัวแล้ว
หวังเย่ากลัวจนถอยกลับไป เพราะเขากลัวว่าเธอจะตื่น
ปากของเธอขยับไปมาพร้อมกับขนตาที่กระพือ แก้มของเธอแดงราวกับอยู่ในสถานการณ์ที่น่าอึดอัด
นี่…
หวังเย่าคิดว่าชาโรน่าคงจะยังเคลื่อนไหวเองไม่ได้ ตอนนี้เขาคงจะต้องดูแลเธอไปก่อน !
ยิ่งชาโรน่าแสดงท่าทีเย้ายวนแบบนี้เท่าไหร่ หวังเย่าก็ยิ่งทนไม่ได้เท่านั้น !
“เธอตื่นรึยัง ? ” หวังเย่าอดไม่ได้ที่จะถามกับตัวเอง
เขาไม่อาจจะถามออกมาได้ เพราะเขากลัวว่าถ้าเธอจะตื่นขึ้นมาจริง ๆ ถ้าถึงเวลานั้นเขาคงไม่รู้จะเอาเหตุผลอะไรมาอธิบายกับเธอ !
ตะกี้มันเหมือนกับฝันจริง ๆ !
หลังจากนั้นสักพักชาโรน่าก็ลืมตาขึ้น มันทำให้หวังเย่าสะดุ้งจนเกือบจะล้มตัวแกล้งหลับ
ไม่ว่าพวกเขาจะทำอะไรกันรึไม่ แต่หวังเย่าก็รู้ว่ายังไงเขาก็ต้องรับผิดชอบ !
