ตอนที่ 461 : วิกฤตของอีกทีม
คลื่นทะเลซัดสูงจนถึงท้องฟ้า ซือคงเป่าทำการควบคุมเครื่องบินเพื่อบินหลบไปข้าง ๆ อย่างรวดเร็ว
สัตว์อสูรได้กลับไปในทะเลอีกครั้ง
ในท้องฟ้านั้นหวังเย่าและคนอื่น ๆ ต่างก็พากันมองลงไปที่ทะเล มันคือหนวดปลาหมึกขนาดใหญ่ที่มีรูตามหนวด และมีแรงสูบอันน่ากลัว
ซือคงเป่ารีบคุมเครื่องบินออกไปจากที่อันตรายแห่งนี้ ทุกคนต่างก็รู้สึกว่ามันไม่เหมาะที่จะอยู่ที่นี่และสู้กับสัตว์อสูรในที่ที่พวกเขาเสียเปรียบ
ทะเลด้านล่างเริ่มปั่นป่วนขึ้นมา มีคลื่นขนาดใหญ่ก่อตัวขึ้นพร้อมกับไล่ตามเครื่องบินมา
ดูเหมือนว่าสัตว์อสูรนี่ไม่คิดจะปล่อยพวกเขาไปง่าย ๆ
มันจึงเป็นธรรดาที่ทุกคนจะรับรู้ได้
เฉี่ยนเจินเฉียนมองออกไปนอกหน้าต่างพร้อมคิ้วที่ขมวดแน่นขึ้นกว่าเดิม
แม้ว่าสัตว์อสูรจะไม่เปิดเผยร่างทั้งหมดของตัวมันออกมา แต่ด้วยการที่เห็นมันไล่ตามแบบนี้ก็ทำให้พวกเขารู้สึกว่าความแข็งแกร่งขั้นต่ำของมันนั้นคงจะอยู่ที่ระดับศักดิ์สิทธิ์
และทะเลคืออาณาเขตของมัน เมื่ออยู่ที่นี่ เฉี่ยนเจินเฉียนและคนอื่น ๆ อาจจะแสดงความสามารถได้ไม่เต็มที่
หากต้องสู้กันจริง ๆ แล้ว งั้นพวกเขาก็คงเสียเปรียบอย่างมาก พวกเขาไม่อยากที่จะรับกับความเสี่ยงนี้
“เร่งความเร็วขึ้น ดูสิว่ามันจะตามมาทันรึเปล่า ? ” เฉี่ยนเจินเฉียนพูดขึ้นมา
“ตราบใดที่ไปถึงพื้นดินได้ ถ้ามันไม่ถอย เราก็จะจัดการกับมัน ! ” จางจื้อเฉียงพูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม
หวังเย่ามองไปที่ทะเลด้านล่างแต่ไม่พูดอะไรออกมา เขามีวิธีการมากมายในการจัดการกับสัตว์อสูรที่ไล่ตามมาเช่นนี้ เพียงแค่ว่ามันอันตรายเล็กน้อย ตอนนี้เขาแค่นั่งรออยู่เงียบ ๆ โดยไม่แสดงความคิดเห็นอะไรออกมา เขาจะใช้วิธีที่เขาคิดก็ต่อเมื่อสถานกาณ์มันบีบบังคับจริง ๆ
วิ้ววว !
ไม่กี่นาทีต่อมา ก็มีเสียงร้องของสัตว์อสูรร้องดังขึ้น จากนั้นเงาของมันก็พุ่งตามพวกเขามาอย่างรวดเร็ว
เฉี่ยนเจินเฉียนและคนอื่น ๆ ได้ยินเสียงร้องของมันก็พากันสีหน้าหม่นลง เมื่อมองออกมานอกหน้าต่างก็พบกับนกขนาดใหญ่พุ่งเข้าหาเครื่องบินพวกเขา
ด้วยระยะห่างที่ยังมากอยู่ เฉี่ยนเจินเฉียนและคนอื่น ๆ จึงไม่อาจจะเห็นรูปร่างที่ชัดเจนของนกนี่ได้ แต่พวกเขารู้สึกได้ว่านกนี่เล็งเป้าหมายมาที่เครื่องบินของพวกเขา
เฉี่ยนเจินเฉียนไม่จำเป็นต้องบอกอะไร ซือคงเป่าก็ได้ทำการเร่งความเร็วสูงสุดเท่าที่เครื่องบินลำนี้จะเร็วได้
เมื่อเครื่องบินใช้ความเร็วสูงสุดแล้ว มันจึงทำให้พวกเขาสามารถรักษาระยะห่างกับนกนี่ได้ ซึ่งทำให้มันไล่ตามพวกเขาไม่ทัน ซึ่งก็ใช่ว่ามันจะหยุดไล่ล่าแต่อย่างใด
สัตว์อสูรที่ทะเลด้านล่างก็ไม่รู้ว่าถอยกลับไปตอนไหน ดูเหมือนว่ามันจะล้มเลิกความคิดที่จะฆ่ากลุ่มของหวังเย่าแล้ว แต่พวกเขาก็ไม่ได้ลดความระวังลงเลย ทะเลนี้กว้างใหญ่ บางทีอาจจะมีสัตว์อสูรแบบนี้มากกว่าหนึ่งตัว
นี่ไม่ต้องพูดถึงนกที่ยังไล่ตามพวกเขามาโดยไม่มีท่าทีว่าจะยอมแพ้เลย
หลังจากนั้นสักพักก็มีพื้นดินปรากฏขึ้นมาตรงหน้าพวกเขา ซือคงเป่าไม่ลังเลและทำการลงจอดทันที
นกนั่นไม่ได้ถอยกลับไป แม้แต่ตอนที่ทุกคนลงจอดได้สำเร็จและลงจากเครื่อง
นกนี่ยังคงพุ่งมาหาพวกเขาแม้ว่าเป้าหมายเดิมของมันจะหายไปแล้วก็ตาม
ซือคงเป่าเก็บเครื่องบินเข้าไปในถุงมิติ ทุกคนพากันมองที่นกนั่นด้วยสายตาที่หงุดหงิด
หลังจากโดนไล่ตามมานาน พวกเขาก็ไม่พอใจมันมานานแล้ว
ทั้งเจ็ดคนร่วมมือกันโจมตี การโจมตีของพวกเขาพุ่งเข้าหานกตัวนั้นทันที
ไม่นานหลังจากนั้นนกที่เหมือนกับอินทรีย์ก็มีเลือดสาดกระจายออกมาก่อนจะร่วงลงมาที่พื้น มันนอนแน่นิ่งไม่ขยับตัวอีก
“ดูเหมือนว่าเรารังแกมันสินะ ? ” จางจื้อเฉียงเดินเข้าไปเตะซากนกแล้วพูดขึ้นมา
พวกเขาไม่คิดที่จะอยู่ที่นั่นและเลือกที่จะเดินทางต่อ
ยังไงซะกลิ่นคาวเลือดที่นี่มันก็แรงและอาจจะทำให้สัตว์อสูรตัวอื่น ๆ มาที่นี่ด้วย เพื่อที่จะหลีกเลี่ยงปัญหา พวกเขาจึงเลือกออกจากที่นี่ไป
เมื่อเดินทางผ่านพื้นที่ป่ามา กลุ่มของหวังเย่าก็พบกับทะเลทรายขนาดใหญ่
“นี่…นี่มัน..”
ที่เส้นขอบฟ้านั้นมีเส้นสีดำยาวลากผ่าน เส้นสีดำนี้ราวกับไม่มีจุดสิ้นสุด มันเหมือนกับการแตกร้าวของมิติที่แบ่งโลกนี้ออกเป็นสองส่วน
เมื่อเห็นเส้นสีดำนั้น หวังเย่าก็แสดงสีหน้าเคร่งเครียดออกมา
ฉากแบบนี้พวกเขาไม่เคยเห็นมันมาก่อน แม้แต่ในมิติขั้นสูงพวกเขาก็ไม่เคยพบ
นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้เห็นฉากแบบนี้
พวกเขารู้สึกว่าสถานการณ์นี้อาจจะเกี่ยวข้องกับสิ่งที่หัวหน้าผู้ตรวจสอบเรียกว่าการเปลี่ยนแปลง แต่เรื่องราวที่แท้จริงจะเป็นยังไงนั้นพวกเขาก็ต้องสำรวจต่อไป
ทุกคนได้ปรึกษากันก่อนจะตัดสินใจเข้าไปตรวจสอบการแตกร้าวของมิติ
เมื่อมีรอยแตกมิติอยู่ที่นี่ ไม่รู้เลยว่ามันจะส่งผลต่อโลกมนุษย์ยังไงบ้าง พวกเขาต้องหาคำตอบให้ได้
หลังจากที่ปรึกษากันแล้ว ทั้งเจ็ดคนก็เลือกที่จะเดินหน้ากันต่อ
….
ในอีกที่ เหนือแผ่นน้ำแข็ง สายตาของทั้งเจ็ดคนมองไปยังสิ่งของตรงหน้าด้วยสายตาเคร่งเครียด
ทั้งเจ็ดคนนี้คืออีกทีมจากประเทศหัวเซี่ย ตอนนี้สภาพพวกเขาไม่ค่อยดีนัก พวกเขาบาดเจ็บหนัก อสูรของพวกเขานอนกองเลือดอาบอยู่กับพื้น ไม่รู้ว่าตายรึยัง ตรงหน้าพวกเขามีเงาสีขาวอันน่ากลัวยืนอยู่…
