ตอนที่ 453 : การค้นพบ
พวกเขาเดินหน้ากันอย่างรวดเร็ว สำหรับภูเขาลูกนี้ถือว่าเป็นอันตรายอย่างมากสำหรับคนทั่วไป แต่สำหรับพวกเขาทั้งเจ็ดคนแล้วที่นี่ไม่ได้อันตายมากนัก ยังไงซะพวกเขาก็มีความแข็งแกร่งระดับ SSS
เมื่อได้รู้ข้อมูลใหม่ ๆ มา พวกเขาก็ไม่คิดจะเดินหน้าต่อแบบเดิม แต่กลับมุ่งหน้าไปยังประเทศยุโรปทันทีโดยไม่รีรออีกต่อไป
ทั้งห้าทีมได้ออกไปสำรวจในทิศทางที่แตกต่างกันไป ทีมของหวังเย่ามุ่งหน้ามาทางยุโรปตามที่สตีฟบอกมา ทางทิศตะวันออกดูเหมือนว่าจะเป็นพื้นที่ของอเมริกา สำหรับตำแหน่งที่แน่นอนนั้นพวกเขายังไม่รู้ แต่ตราบใดที่เดินหน้าสำรวจทางตะวันออกต่อไป ไม่นานพวกเขาก็จะพบกับที่นั่นเอง
ในป่านั้นมีสัตว์อสูรที่แข็งแกร่งอยู่บ้าง พวกเขาไม่รู้เลยว่าฆ่าสัตว์อสูรไปแล้วกี่ตัว แต่โชคดีที่พวกเขาไม่ได้เจอกับสัตว์อสูรที่แข็งแกร่งนัก
สัตว์อสูรพวกนี้ต่ำกว่าระดับสวรรค์ ซึ่งแค่พวกเขาตบทีเดียวก็สามารถจัดการมันได้แล้ว แต่จำนวนของมันนั้นมีมากจนฮวงเทียนเจวี๋ยนและคนอื่น ๆ ถึงกับเริ่มหงุดหงิด
นี่คือการฆ่าที่ไม่รู้จักจบจักสิ้น มันทำให้ตัวของพวกเขาเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด
สุดท้ายพวกสัตว์อสูรก็รู้แล้วว่าใครกันที่เป็นสัตว์ประหลาดจริง ๆ จนไม่กล้าจะเข้าใกล้พวกเขาอีก มีแค่สัตว์อสูรที่คลั่งเท่านั้นที่ยังเดินหน้าโจมตีใส่พวกเขาต่อ
3 วันต่อมาทั้งเจ็ดคนก็เดินทางออกจากภูเขามาได้
การเดินทางตลอด 3 วันนี้เต็มไปด้วยการฆ่าฟันจนพวกเขาเฉยชากับมันไปแล้ว แม้ว่าพวกเขาจะอยู่ระดับ SSS แต่การที่ไม่ได้พักตลอดทั้ง 3 วันนี้ ก็ทำให้จิตใจเหนื่อยล้าได้อยู่ดี
เมื่อออกมาจากภูเขาได้และพบแสงสว่างด้านบนหัว จางจื้อเฉียงและคนอื่น ๆ ถึงได้ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก
“การต่อสู้ในมิติลับของประเทศเรายังไม่เหนื่อยแบบนี้เลย สัตว์อสูรด้านนอกนี่มีเยอะจริง ๆ ที่สำคัญคือพวกมันไม่กลัวตาย แม้ว่าจะตายก็อยากจะโจมตีเรา มันยุ่งยากซะมัด”
ฮวงเทียนเจวี๋ยนเบื่อกับการฆ่าตลอด 3 วันมานี้ สีหน้าของเขาบ่งบอกได้ถึงความเหนื่อยล้าทางใจอย่างมาก
ไป๋พั่วหล้างและคนอื่น ๆ ได้แต่เห็นด้วยกับคำพูดนี้
แม้แต่หวังเย่าเองก็เช่นกัน
“ตอนนี้ไปหาที่พักฟื้นกันก่อนดีกว่า แม้ว่าเวลาเราจะมีน้อยแต่เราก็ต้องให้ความสำคัญกับร่างกายตัวเอง ไม่งั้นแล้วหากเจอกับสัตว์อสูรที่แข็งแกร่ง มันอาจจะเป็นปัญหาก็ได้ ความปลอดภัยของเรานั้นสำคัญที่สุด” เฉี่ยนเจินเฉียนพูดจบก็มองไปข้างหน้าก่อนจะพบกับแม่น้ำ ข้าง ๆ แม่น้ำมีก้อนหินให้พอนั่งพักกันได้
หวังเย่าได้เอายาและอาหารออกมาจากถุงมิติแล้วกินทันที คนอื่น ๆ เองก็เช่นกัน เมื่อคิดถึงภัยที่อาจจะต้องเจอ พวกเขาก็ไม่ได้เรียกอสูรของตัวเองออกมา พวกเราพึ่งแต่ร่างกายตัวเองในการเดินทาง
หวังเย่าเองก็คิดแบบเดียวกับคนอื่น ๆ จึงไม่ได้เรียกเสี่ยวซวีออกมา แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ได้ตัวคนเดียว ยังไงซะก็ยังมี เฉี่ยนเจินเฉียนกับคนอื่น ๆ อยู่กับเขาด้วย
“เย็นดีจริง ๆ ! ” ตอนที่ได้ล้างหน้า จางจื้อเฉียงก็พูดขึ้นมา
หวังเย่าเองก็ไปล้างหน้าล้างตัวที่แม่น้ำด้วยเช่นกันเพื่อเรียกสติตัวเอง
หลังจากที่พักได้ไม่นานทั้งเจ็ดคนก็พากันเดินหน้ากันต่ออีกครั้ง
ต้นไม้เริ่มน้อยลงเรื่อย ๆ พร้อมกับคลื่นความร้อนที่แผ่มาถึงตัวมากขึ้นเรื่อย ๆ
ตรงหน้าของพวกเขามันคือทะเลทราย เมื่อเห็นทะเลทรายตรงหน้า เฉี่ยนเจินเฉียนก็ลังเล เขาไม่รู้ว่าควรจะเข้าไปในทะเลทรายนี้ดีรึไม่ เพราะในทะเลทรายนั้นมักจะมีปัญหามากกว่าที่อื่น
“เหล่าซือ เอารถออกมา เราต้องเดินทางข้ามทะเลทรายนี้ให้ได้โดยเร็วที่สุด” สุดท้ายเฉี่ยนเจินเฉียนก็ตัดสินใจ
ซือคงเป่าเอารถเกาะออกมาจากถุงมิติทันที
จากนั้นทั้งเจ็ดคนก็ขึ้นไปในรถโดยมีซือคงเป่าเป็นคนขับ
เมื่อมองออกไปนอกหน้าต่างก็พบแต่ทะเลทรายที่กว้างสุดลูกหูลูกตา รถยังคงแล่นต่อไปเรื่อย ๆ โดยไม่พบกับอุปสรรคใดๆ
ที่นี่พวกเขาอาจจะหลงกันได้ง่าย ๆ โชคดีที่ซือคงเป่าไม่ใช่คนทั่วไป เขาน่ะมีวิธีบอกทิศของตัวเองอยู่ เมื่อรวมกับทักษะในการขับรถของเขาแล้ว ปัญหาเรื่องการหลงทางก็มองข้ามไปได้เลย ในเรื่องนี้ซือคงเป่ามั่นใจอย่างมากแต่ถ้าหากมีอุปสรรคโผล่ขึ้นมาระหว่างทาง เขาคงไม่อาจจะรับมือได้ไหว อย่างแมงป่องที่มุดออกมาจากทรายในตอนนี้ แมงป่องนั้นได้ใช้หางแทงใส่รถของพวกเขาทันทีโดยที่ไม่ทันจะตั้งตัว
ปัง !
เสียงระเบิดดังขึ้นพร้อมกับรถที่สั่นไหวขึ้นมา แต่หางของแมงป่องนั้นไม่ได้สร้างความเสียหายอะไรมากนัก มันแค่ทำให้เกิดรอยข่วนทิ้งเอาไว้ก็เท่านั้น
มันเพียงพอที่จะแสดงให้เห็นแล้วว่ารถนี้แข็งแรงทนทานแค่ไหน
เมื่อเห็นว่าการโจมตีแรกใช้ไม่ได้ผล แมงป่องระดับสวรรค์ก็ได้ทำการโจมตีครั้งที่สองออกมา แต่ตอนนั้นประตูรถกลับถูกเปิดออกพร้อมกับไป๋พั่วหล้างที่พุ่งออกไป
ทันทีที่ไป๋พั่วหล้างปรากฏตัวขึ้นมานั้นก็มีดาบโผล่มาในมือของเขาด้วย เขาได้ฟันมันออกไปด้วยความเร็วสูง
เขาโจมตีออกไปได้หลายร้อยครั้งตอนที่แมงป่องจะทำการโจมตี
ตอนนั้นเองร่างของแมงป่องกลับหยุดนิ่งไปก่อนที่ตัวมันจะขาดออกเป็นชิ้น ๆ ร่วงลงไปบนพื้นทราย
ไป๋พั่วหล้างเก็บดาบก่อนจะกลับเข้าไปในรถอีกครั้ง
“เหล่าไป๋ ทักษะดาบของนายยังดีเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะ” เมื่อเห็นไป๋พั่วหล้างกลับมา จางจื้อเฉียงก็อดไม่ได้ที่จะพูดขึ้น
“เรื่องเล็กน้อย” ไป๋พั่วหล้างโบกมือรับ
“เดี๋ยว มันมีอะไรอยู่ข้างหน้า ! ? ”
