ตอนที่ 452 : ความวุ่นวายภายนอก
ตั้งแต่มีหายนะเกิดขึ้นมานั้นประเทศอื่น ๆ ก็ขาดการติดต่อกัน
นี่คือช่วงเวลาที่มืดมนที่สุดสำหรับมนุษย์
หลังจากที่พยายามกันอย่างมาก แม้ว่าสถานการณ์จะดีขึ้นมาบ้างแต่พวกเขาก็ไม่ได้ติดต่อกันเลย
การปรากฏตัวของสัตว์อสูรที่แข็งแกร่งขึ้นรวมถึงมิติลับต่าง ๆ นั้นทำให้ทุกประเทศเข้าสู่ยุคมืดอย่างถาวรเลยก็ว่าได้ พวกเขาต้องทนอยู่กับยุคนี้มาหลายปีก่อนที่สุดท้ายจะประคับประคองตัวเองขึ้นมาได้บ้าง
พวกเขาได้ก่อตั้งเมืองขึ้นมาเพื่อที่จะต้านทานสัตว์อสูร และพยายามพัฒนาตัวเองขึ้นมาอย่างรวดเร็ว จนเริ่มรักษาความสงบสุขเอาไว้ได้
จนถึงตอนนั้น อำนาจและความต้องการก็เริ่มก่อตัวขึ้นในใจผู้คนจนเกิดสงครามและความขัดแย้งขึ้นมา
ตอนนี้ประเทศเหล่านี้ไม่ได้เผชิญหน้าแค่กับสัตว์อสูรเท่านั้น แต่ยังต้องแก้ปัญหาความขัดแย้งภายใน เพราะทุกฝ่ายต่างก็อยากได้อำนาจมาครอง นี่จึงทำให้ต่างประเทศนั้นมีความขัดแย้งกันมากกว่าในหัวเซี่ย
หัวเซี่ยนั้นมีความเป็นหนึ่งเดียวกัน พวกเขาต่างก็รักษาความเป็นระเบียบของประเทศเอาไว้ แต่ทว่าต่างประเทศนั้นไม่เหมือนกัน แม้ว่าจะมีกฏระเบียบแต่ก็ยังมีความขัดแย้งกันเกิดขึ้นอยู่เสมอ
ส่วนที่น่าหดหู่ที่สุดคือ มีคนบางกลุ่มถึงกับออกจากเมืองไปเพราะทนต่อกฎระเบียบไม่ได้ เพราะมันทำให้พวกเขาอึดอัด
พวกเขาสบายใจกับการอยู่ด้านนอกมากกว่า แม้จะมีอันตรายมากมายรออยู่ก็ตาม
เผ่านี้เองก็เช่นกัน พวกเขาไม่อาจจะทนกับกฎระเบียบในเมืองได้ จึงเลือกมิติลับนี้และก่อตั้งรกรากที่นี่หลังจากที่เสียคนไปจำนวนมาก
นี่คือที่มาของชนเผ่าของสตีฟ
หวังเย่าและคนอื่น ๆ ไม่คิดว่าต่างประเทศจะมีเรื่องวุ่นวายแบบนี้เกิดขึ้น ซึ่งมันแย่กว่าประเทศหัวเซี่ยของพวกเขาเสียอีก
“ประเทศของนายมีกี่เมือง ?” เฉี่ยนเจินเฉียนถามขึ้นมา
“ตอนเราแยกตัวออกมามีแค่ 20-30 เมือง แต่ตอนนี้ไม่รู้ว่ามีเท่าไหร่ แต่ไม่ต้องเดาเลยว่ามันมีมนุษย์ที่แข็งแกร่งที่สุดอยู่ในหมู่พวกนั้นด้วย” สตีฟพูดขึ้นมา
“นายบอกตำแหน่งเมืองพวกนั้นให้ฉันได้รึเปล่า ? ” เฉี่ยนเจินเฉียนถามขึ้นมา
หวังเย่าและคนอื่น ๆ ได้แต่นั่งเงียบและตั้งใจฟัง
“พวกนายคิดจะไปที่ไหน ?” สตีฟถามกลับ
“ไม่ใช่ว่าเราจะไปที่ไหน เราแค่อยากรู้ข้อมูลบางอย่าง เราเดินทางออกมาครั้งนี้ก็เพื่อตรวจสอบเรื่องการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นข้างนอกนี่” เฉี่ยนเจินเฉียนตอบกลับ
“การเปลี่ยนแปลงงั้นหรือ การเปลี่ยนแปลงอะไร ? ” สตีฟแสดงสีหน้าสับสนออกมา
“เราก็ยังไม่รู้ เราถึงต้องออกมาตรวจสอบนี่ไง” เฉี่ยนเจินเฉียนถอนหายใจออกมา
“นี่มัน…” สตีฟเงียบไปสักพักแล้วพูดขึ้น “ตอนนี้เมืองที่ใหญ่ที่สุดของยุโรปคืออเมริกาและสหภาพโซเวียต”
“เข้าใจแล้ว” เฉี่ยนเจินเฉียนและคนอื่น ๆ พอเข้าใจสถานการณ์คร่าว ๆ ขึ้นมาบ้าง
“นายบอกฉันเรื่องประเทศหัวเซี่ยได้รึเปล่า ? ” สตีฟมองไปที่เฉี่ยนเจินเฉียนแล้วถามขึ้นมา
เมื่อสตีฟบอกข้อมูลฝั่งตัวเองให้พวกเขารู้ เฉี่ยนเจินเฉียนก็เลือกที่จะบอกถึงสถานการณ์ของหัวเซี่ยในตอนนี้ให้อีกฝ่ายรู้เช่นกัน
เมื่อได้ยินที่เฉี่ยนเจินเฉียนบอกมา สตีฟก็แสดงสายตาอิจฉาขึ้นมาทันที
หากเทียบกับประเทศฝั่งยุโรปแล้ว หัวเซี่ยน่ะเหนือกว่าพวกเขาจริง ๆ
อย่างน้อยก็เรื่องความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันก็เป็นสิ่งหนึ่งที่ฝั่งยุโรปไม่อาจจะเทียบได้
เขาถึงกับอยากจะเป็นคนหัวเซี่ยด้วยซ้ำ
“พวกนายมาจากชายแดน งั้นมันก็หมายความว่าพวกนายได้เจอกับสัตว์อสูรเทพที่ทุ่งหญ้านั้นแล้วสินะ ? ” สตีฟได้สติกลับมาแล้วถามขึ้น
“สัตว์อสูรเทพ ? ” ทุกคนพากันแสดงสีหน้าสงสัยออกมาก่อนจะฉุกคิดถึงเต่ายักษ์
“เต่านั่นปกติจะซ่อนตัวอยู่ใต้พื้น” สตีฟอธิบาย
“ใช่ เราเจอมันแล้ว”
แน่นอนว่ามันคือเต่าลึกลับ แต่ตามที่ทุกคนคิดแล้ว ความแข็งแกร่งของเต่านั่นคงอยู่ไม่ถึงระดับเทพ ไม่งั้นแล้วพวกเขาคงไม่อาจจะหนีกันมาได้ง่ายแบบนี้
“สัตว์อสูรเทพก็แค่ชื่อเรียกของมัน มันอาจจะอยู่ที่ระดับศักดิ์สิทธิ์ขั้นสูง พวกนายเจอมันและหนีออกมาได้ มันพิสูจน์แล้วว่าพวกนายน่ะแข็งแกร่ง” สตีฟพูดขึ้น
“อาจจะเป็นแบบนั้น” หวังเย่าและคนอื่น ๆ ตอบกลับ
“ถ้าพวกนายไม่รีบไปไหนก็อยู่ที่นี่สักพัก ฉันจะเป็นเจ้าบ้านดูแลพวกนายอย่างดี” สตีฟออกปากเชิญชวนทุกคน
“ครั้งนี้เรามีเวลาไม่มากนัก มันยังมีอีกหลายทีมที่ออกมาทำภารกิจลับสำรวจที่อื่น เราไม่อาจจะเสียเวลาได้ เราขอรับน้ำใจของนายเอาไว้ หากมีโอกาสในอนาคตเราคงจะได้พบกันอีก” เฉี่ยนเจินเฉียนตอบกลับ
“ฉันหวังว่าพวกนายจะหาสาเหตุของการเปลี่ยนแปลงได้ ขอให้เดินทางปลอดภัย”
“ใช่สิ ถ้าพวกนายไปที่เมือง อย่าเชื่อใจพวกนั้นมากนัก” สตีฟพูดขึ้นด้วยสีหน้าหม่น
“เข้าใจแล้ว ขอบคุณมาก” เฉี่ยนเจินเฉียนพยักหน้าตอบรับ
เขารู้สึกว่าสตีฟนั้นหวังดีต่อพวกเขา สรุปแล้วคือถึงแม้ว่าที่นี่จะมีคนที่ชั่วร้ายอยู่ แต่ยังไงซะมันก็ต้องมีคนดีอยู่ด้วย อย่างสตีฟที่อยู่ตรงหน้าพวกเขาตอนนี้…
หลังจากนั้นพวกเขาก็ไม่เสียเวลาที่นี่ต่อ พวกเขาได้ออกจากมิติลับนั้นทันที
“เป็นยังไงบ้าง ? พวกนายเจออะไรบ้างรึเปล่า ?” ไป๋พั่วหล้างถามขึ้นมา
เฉี่ยนเจินเฉียนได้บอกถึงเรื่องการพบกับชาวต่างชาติรวมถึงรายละเอียดที่พูดคุยกับสตีฟให้ทั้งสองฟัง
“เป็นอย่างนั้นหรอกหรือ ? ” ฮวงเทียนเจวี๋ยนแสดงท่าทีแปลกใจ
“งั้นเราจะทำตามแผนเดิมรึเปล่า ? ” ไป๋พั่วหล้างถามขึ้นมาอีกครั้ง
“เราจำเป็นต้องทำตามแผนเดิม ถ้ามีโอกาสในอนาคต เราอาจจะได้พบกับชาวต่างชาติกลุ่มอื่น ๆ ” เฉี่ยนเจินเฉียนลูบคางแล้วตอบกลับ
