ตอนที่ 448 : ชายแดน
เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะของเฉี่ยนเจินเฉียน หวังเย่าก็หัวเราะตามไปด้วย “กลัวอะไร นี่ไม่ต้องพูดถึงการไปยุโรปเลย แม้ว่าจะต้องออกไปนอกจักรวาลแต่ผมก็ไม่กลัว”
“ฮ่าฮ่า หวังเย่านายนี่โม้เก่งกว่าเหล่าจาง อีก” คนอื่น ๆ ต่างก็พากันหัวเราะกับคำพูดของหวังเย่า
“โม้เก่งกว่าฉันนี่หมายถึงอะไร เหล่าเฉียน นายก็โม้เก่งไม่ต่างจากฉันไม่ใช่รึไง” จางจื้อเฉียงมองไปที่เฉี่ยนเจินเฉียนและพูดขึ้นมา
“จักรวาล ฉันไม่รู้ว่ามนุษย์จะทำแบบนั้นได้ตอนไหน เราต้องทวงโลกของเรากลับมาก่อนถึงจะไปจักรวาลได้” ไป๋พั่วหล้างพูดขึ้นมา
“ใช่” เมื่อได้ยินแบบนั้นทุกคนก็พากันสลดขึ้นมาอีกครั้ง
ปีศาจที่หมายตาโลกนี้น่ากลัวกว่าภัยจากยุโรปเสียอีก หากมันลงมือกับโลกแล้ว งั้นโลกก็อาจจะพบกับจุดจบ
เมื่อคิดได้แบบนั้นพวกเขาจึงไม่ได้หนักใจกับการเดินทางครั้งนี้เหมือนกับตอนแรก
วิกฤตที่แท้จริงยังมาไม่ถึง ตอนนี้เป็นแค่ของหวานเรียกน้ำย่อยเท่านั้น
“พูดไปแล้ว หวังเย่า ความแข็งแกร่งของนายพัฒนามาเร็วจนน่าทึ่ง” ฮวงเทียนเจวี๋ยนหันไปหาหวังเย่าและถอนหายใจออกมา
คนที่เหลือต่างก็พากันมองไปที่หวังเย่า มันจริงที่ว่าความแข็งแกร่งของหวังเย่านั้นพัฒนาขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
ตอนแรก หวังเย่ายังด้อยกว่าพวกเขาอย่างมาก แต่ตอนนี้กลับเทียบเท่ากับพวกเขาได้แล้ว บางทีอาจจะเหนือกว่าพวกเขาด้วยซ้ำ พวกเขายังไม่อาจจะทำลายกลุ่มโจรระดับ SSS ด้วยตัวคนเดียวได้ แม้ว่าจะมีเสี่ยวซวีอยู่กับตัวด้วยแต่ก็ไม่อาจจะทำได้ การทำลายกลุ่มนรกทมิฬได้นั้นไม่ใช่ผลงานเล็ก ๆ ในการทำลายล้างรังโจรนี้ หวังเย่าน่ะถือว่ามีส่วนร่วมไม่ใช่น้อย ยังไงซะก็ไม่มีใครฆ่าคนที่อยู่ระดับกึ่งเทพได้แบบนี้
แม้ว่าจะไม่รู้สถานการณ์แน่ชัด แต่พวกเขาก็ไม่คิดสงสัยว่าความแข็งแกร่งของหวังเย่าตอนนี้อยู่ระดับ SSS แล้ว แค่ไม่รู้ว่าอยู่ขั้นไหนก็เท่านั้น
“อย่าเพิ่งวางใจไป การพัฒนานี้อาจจะไม่เพียงพอสำหรับอนาคต” หวังเย่าพูดขึ้นแล้วมองออกไปนอกหน้าต่าง
“ก็จริง…” เฉี่ยนเจินเฉียนถอนหายใจออกมา
เครื่องบินเดินทางมาได้อย่างปลอดภัยและเข้าใกล้ชายแดนมากขึ้นเรื่อย ๆ
30 นาทีต่อมาก็มีเสียงดังขึ้นมาจากห้องนักบิน
“ อีก 10 นาทีเราจะถึงชายแดน การเดินทางต่ออาจจะไม่ปลอดภัย เราจึงจำเป็นต้องลงจอดที่พื้นแล้วเดินหน้ากันต่อ”
เมื่อได้ยินคำพูดของ ซือคงเป่า หวังเย่า และคนอื่น ๆ ต่างก็พากันพยักหน้า จากนั้นพวกเขาก็ได้ดึงเอาแผนที่ออกมา นี่คือแผนที่ของโลกก่อนที่จะเกิดหายนะ
10 นาทีต่อมาท้องฟ้าก็มีหมอกหนาปกคลุมไปทั่ว
ชายแดนแห่งนี้คือดินแดนที่พวกเขาไม่รู้จัก
เครื่องบินค่อย ๆ ลงจอดที่ทุ่งหญ้าด้านล่าง
ที่นี่คือชายแดน ด้านหลังคือดินแดนที่ยังไม่ได้รับการสำรวจ
หวังเย่า, เฉี่ยนเจินเฉียน, ฮวงเทียนเจวี๋ยน , จางจื้อเฉียง, ไป๋พั่วหล้าง , หลี่ว่านเฟิง และซือคงเป่าต่างก็พาลงจากเครื่องลงมาที่ทุ่งหญ้าด้านล่าง
ซือคงเป่าทำการเก็บเครื่องบินก่อนจะมองไปรอบ ๆ อย่างระมัดระวัง
ที่นี่คือชายแดน ที่ที่เหล่าชาวหัวเซี่ยต่างก็พากันกลัวที่จะก้าวเท้าเข้าไปในเขตหวงห้าม มันคือดินแดนที่ผู้คนไม่รู้จัก
หวังเย่าและคนอื่น ๆ ปรับลมหายใจก่อนจะมองไปข้างหน้าที่ปกคลุมไปด้วยหมอกหนาทึบ
ภายใต้การนำทางของเฉี่ยนเจินเฉียน ทั้งเจ็ดคนก็เดินหน้าเข้าไปในหมอกหนา
“อย่าห่างกันเกินไป เราต้องระวังตัวกันด้วย” เฉี่ยนเจินเฉียนพูดขึ้นด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
แม้ว่าทุกคนจะมีความแข็งแกร่งระดับ SSS แต่ที่นี่ก็อาจจะเป็นอันตรายสำหรับพวกเขาอยู่
ถึงยังไงที่นี่ก็เป็นที่ที่พวกเขาไม่รู้จัก ไม่งั้นแล้วมันอาจจะเกิดปัญหากับพวกเขาก็ได้
ทุกที่มีอันตรายแฝงอยู่ นี่คือความเป็นจริงที่ทุกคนรู้ดีแก่ใจ ไม่งั้นแล้วพวกเขาคงไม่อาจจะพัฒนามาถึงระดับนี้ได้
กรร !
ตอนนั้นเองก็มีเสียงคำรามดังขึ้นมา
สายตาที่แดงก่ำปรากฏขึ้นในหมอกหนา จนทำให้ทุกคนมองเห็นสายตานี้อย่างชัดเจน
กรร !
สัตว์อสูรนี่เหมือนกับจะเห็นหวังเย่าและคนอื่น ๆ
มันกระทืบเท้าก่อนจะพุ่งเข้าใส่พวกเขาทันที
ปัง !
ทันใดนั้นก็มีเสียงปะทะดังก้องขึ้นมาพร้อมกับร่างของมันที่กระเด็นล้มลงไปที่พื้น สายตาของมันหม่นลง ชัดแล้วว่ามันได้ตายไปแล้ว
หลี่ว่านเฟิงดึงมือกลับมาแต่สีหน้าของพวกเขาไม่ได้สบายใจขึ้นเลย พวกเขากลับดูหนักใจกันยิ่งกว่าเดิมเสียอีก
กรร !
ตอนนั้นกลับมีเสียงคำรามดังขึ้นอีกครั้ง
ตอนนี้มีสัตว์อสูรที่รูปร่างเหมือนกับวัวจำนวนมากเข้ามาล้อมพวกเขาเอาไว้
“เราจะทำยังไงกันต่อ ? เราจะฝ่าออกไปดีรึเปล่า ? ” ซือคงเป่ามองไปที่เฉี่ยนเจินเฉียนแล้วถามขึ้นมา
ในด้านความแข็งแกร่งที่พวกเขามีแล้ว มันง่ายที่จะกำจัดสัตว์อสูรพวกนี้แต่พวกเขากังวลว่าจะเกิดปัญหาเกิดขึ้นมาหลังจากนั้นต่างหาก มันอาจจะทำให้สัตว์อสูรที่แกร่งกว่านี้ปรากฏตัวขึ้นมา
ที่สำคัญคือพวกเขาอาจจะเสียเวลาที่นี่ได้
“ เราอยู่ที่นี่นานไม่ได้ เราต้องรีบออกจากที่นี่” ตอนนั้นเฉี่ยนเจินเฉียนก็ได้ตัดสินใจขึ้นมา
จากนั้นทั้งเจ็ดคนก็พากันพุ่งออกไปในทิศทางหนึ่ง
ระหว่างทางสัตว์อสูรที่ขวางหน้าพวกเขาเอาไว้ต่างก็ถูกกำจัด
พวกเขาไม่สนใจอะไร เรื่องสำคัญตอนนี้คือต้องออกไปจากที่นี่ให้ได้เท่านั้น
10 นาทีต่อมาทั้งเจ็ดคนก็ออกมาจากพื้นที่ที่ปกคลุมไปด้วยหมอกหนาได้ …
