ยอดหญิงแห่งวังหลัง - ตอนที่ 25.1

ตอนที่ 25-1คุณหนูรองงดงามที่สุด

อีกสามวันต่อมา หลี่ฉางหลูผู้ซึ่งเป็นบุตรสาวของฮูหยินรอง มิสามารถทนรอได้อีกต่อไป จึงสวมชุดใหม่ของนางทันที

ชุดนี้ทำจากผ้าไหมจินเฉียว เป็นชุดสีเหลืองอมเขียว ซึ่งเปล่งประกายสว่างไสวเป็นอย่างมาก

มีการปักรูปนกหงส์บนชุด และมีการปักลวดลายทิวทัศน์เพิ่มเติมเข้าไปด้วย

เมื่อเทียบกับวันอื่น ๆ แล้วในวันนี้

หลี่ฉางหลูดูมีความสง่างามกว่ามากนัก

เมื่อนางปรากฏกายขึ้นที่ตำหนัก

เหอเซียงหยวน จึงสามารถดึงดูดความสนใจของผู้คนเอาไว้ได้

จากนั้นมินาน หลี่จางเล่อก็ได้ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับอุ้มแมวนำโชคมาด้วย

ทันทีที่สังเกตเห็นชุดที่เปล่งประกายและมีความสง่างามของหลี่ฉางหลู สีหน้าของคุณหนูใหญ่ก็เปลี่ยนไปในทันที

หลี่เว่ยหยางมาถึงตำหนักของท่านย่าก่อนที่ทั้งสองคนจะมาถึงนานแล้ว

และเมื่อได้เห็นภาพที่แสดงถึงการชิงดีชิงเด่นของพี่สาวทั้งสองตรงหน้า จึงยิ้มกว้างอย่างมีความสุข

คุณหนูใหญ่ ผู้ซึ่งครอบครองตำแหน่งสาวงามประจำบ้านตระกูลหลี่มาเป็นเวลานาน

และมีความเชื่อว่า ตนเองเป็นผู้ที่มีความงดงามมากที่สุดในโลก

และด้วยเหตุนี้ หลี่จางเล่อจึงเชื่อว่าสิ่งที่ดีที่สุดควรจะเป็นของนาง

แต่เมื่อจางเล่อได้เห็นชุดที่งดงามของหลี่ฉางหลูที่ทำจากผ้าไหม ซึ่งควรจะเป็นของตนเอง

ใบหน้าของนางจึงเปลี่ยนเป็นสีเขียวด้วยความโกรธแค้น

และในตอนนี้ นางดูมิเหมือนกับผู้ที่มีเมตตาและมีจิตใจดีงามเช่นที่ทุกคนเข้าใจเลย

หลี่เว่ยหยางเดินเข้าไปในห้องโถง และได้เห็นนกแก้ว ซึ่งเป็นสัตว์เลี้ยงของท่านย่าใหญ่

มันที่เป็นนกแก้วที่มีสีแดง และกรงของมันถูกแขวนเอาไว้บริเวณทางเข้าห้องโถงแห่งนี้

ครั้งหนึ่งเคยมีคนร้ายเข้ามาขโมยทรัพย์สินของท่านอำมาตย์

และนกแก้วพูดได้ตัวนี้ได้ช่วยชีวิตของท่านย่าใหญ่เอาไว้

ซึ่งเป็นสาเหตุที่นกแก้วตัวนี้มีความสำคัญเป็นอย่างยิ่งต่อท่านย่าเมิงชิ

นกแก้วอาศัยอยู่ในกรงที่ทำจากไม้เนื้อแข็ง และเมื่อมันเห็นหลี่เว่ยหยางปรากฏตัวบริเวณใกล้กรง นกแก้วจึงโก่งขึ้น และร้องส่งเสียงดัง

หลี่เว่ยหยางยิ้มให้กับสาวใช้ที่ชื่อว่า

ลู่จื่อ ผู้ซึ่งรับหน้าที่ดูแลนกแก้วตัวนี้

เว่ยหยางนำชามอาหารและชามน้ำวางเอาไว้ในกรง และกล่าวว่า

“คุณหนูรองงดงามมาก! คุณหนูรองงดงามที่สุด!”

ลู่จื่อมองไปยังคุณหนูรองจากระยะไกล และพยักหน้าแสดงอาการเห็นด้วย

“ชุดใหม่ของคุณหนูรองมีความงดงามมากจริง ๆ ”

นกแก้วกระพือปีกอย่างร่าเริง

“งดงามจริง ๆ ! คุณหนูรอง! งดงามจริง ๆ !”

หลี่เว่ยหยางแสยะยิ้ม พร้อมกับเปิดผ้าม่านและเดินเข้าไปด้านใน

หลังจากนั้นมินาน หลี่จางเล่อและ

หลี่ฉางหลูก็ได้เดินตามเข้ามา

ขณะนี้สาวใช้กำลังจะเปิดผ้าม่านให้ทั้งสองคนเข้าไป

แต่ทันใดนั้นหลี่จางเล่อก็ได้ยินเสียงดังมาจากบริเวณใกล้ศีรษะของนาง

“คุณหนูรองงดงามมาก! คุณหนูรองงดงามที่สุด!”

เสียงนั้นสูงมาก และมีน้ำเสียงเหมือนเด็กน้อย ในที่เงียบเช่นนี้ เสียงนั้นจึงชัดเจนมากยิ่งขึ้น

เสียงของนกแก้วนั้น ช่างเหมือนกับคมมีดที่กรีดผ่านความสงบของหลี่จางเล่อ และนางต้องต่อสู้อย่างหนักเพื่อรักษามันเอาไว้

นกแก้วเป็นเพียงสัตว์เลี้ยง มันมิเข้าใจในสิ่งต่าง ๆ จึงกล่าวซ้ำเช่นนั้นอีกหลายต่อหลายครั้ง

เมื่อได้ยินเสียงปีกกระพือนั้น เจ้าแมวแห่งโชคลาภในอ้อมแขนของหลี่จางเล่อจึงร้องออกมาในทันที

ลู่จื่อส่งเสียงร้องดังขึ้น แล้วรีบใช้ไม้เกี่ยวกรงนกแก้วลงมา และปกป้องกรงนกเอาไว้ในอ้อมแขนของตนเอง

เจ้าแมวนำโชคตัวนั้นกระโดดไปที่ขาของลู่จื่อ มันส่งเสียงคำรามขู่และมิยอมจากไปไหน

ขณะที่จ้องมองไปยังนกแก้วด้วยสายตาที่ต้องการจะสังหาร

นกแก้วยังคงกล่าวเจื้อยแจ้วต่อไป

“คุณหนูรองงดงามที่สุด!”

ลู่จื่อสามารถปกป้องนกแก้วอย่างรวดเร็ว และกล่าวกับสัตว์เลี้ยงที่อยู่ในกรงว่า

“หากยังคงส่งเสียงดังอีก แมวจะกัดลิ้นของเจ้า!”

นกแก้วตัวนี้ค่อนข้างฉลาด เมื่อได้ยินคำขู่ของลู่จื่อมันจึงกลัว และมิกล้าที่จะกล่าวอันใดอีก

อีกทั้งมันยังมีอาการสั่นเทาอยู่ในอ้อมแขนของลู่จื่อ

หลี่จางเล่อพยายามระงับความโกรธแค้นของตนเอง และรีบอุ้มแมวแห่งโชคของนาง

“เด็กดี หยุดขู่…หยุดขู่”

เมื่อกล่าวเช่นนั้นแล้ว ใบหน้าของนางก็สดใสขึ้นด้วยรอยยิ้ม และเดินเข้าไปด้านใน ราวกับว่ามิมีอันใดเกิดขึ้นเลย

เมื่อแสดงความเคารพท่านย่าเรียบร้อยแล้ว

แม้ว่าสีหน้าของท่านย่าใหญ่จะยังคงเป็นปกติดี

แต่หลี่เว่ยหยางก็รู้ดีว่า ท่านย่ารู้เรื่องที่เกิดขึ้นกับสัตว์เลี้ยงแล้ว

หลังจากกลับมาจากการไปเยี่ยมท่านย่าที่ตำหนักเหอเซียงหยวน

เว่ยหยางจึงเดินตรงไปยังห้องนั่งเล่นของนาง จากนั้นจึงจ้องมองไปยังจื่อหยาน และกล่าวว่า

“เกิดอันใดขึ้นหรือ”