ตอนที่ 918 ล้างแค้นถึงถิ่น
การรวมสิ่งต่างๆเหล่านี้เข้าด้วยกันค่อนข้างซับซ้อนพอสมควรเพราะองค์กรใหญ่ๆของประเทศญี่ปุ่นต่างก็สั่นคลอนอย่างมากจนสามารถรวมตัวกันและโจมตีแก๊งฝูชิงและหน่วยกรงเล็บหมาป่าได้ในทันที ซึ่งถ้าหากเย่เชียนไม่ได้พบกับหยานตงจากลัทธิมารล่ะก็เขาคงจะสงสัยจริงๆว่าทั้งหมดนี้เป็นแผนสมรู้ร่วมคิดของลัทธิมารกับองค์กรญี่ปุ่น
เมื่อเย่เชียนมาถึงบ้านของหวงฟู่ชิงเตี๋ยนเขาก็จอดรถและเมื่อเขาเห็นหยานตงที่นั่นเย่เชียนก็อดไม่ได้ที่จะตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงเดินเข้าไปหาเขา ซึ่งข้างหลังของหยานตงเป็นชายหนุ่มและไม่ใช่ใครอื่นนอกจากชายหนุ่มที่เดิมพันกับเย่เชียนในวันนั้นฉินเยว่
เมื่อหยานตงเห็นเย่เชียนเขาก็ยิ้มให้ “อาจารย์หยานสวัสดีครับ!” เย่เชียนทักทายด้วยรอยยิ้ม
หยานตงก็พูดด้วยรอยยิ้มว่า “เย่เชียนเองงั้นเหรอ..เวลาหนึ่งเดือนกำลังจะหมดลงแล้วเอ็งเตรียมพร้อมหรือยัง?”
เย่เชียนก็ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งและรีบพูดว่า “ไม่ต้องกังวลไปครับอาจารย์หยาน..ผมรู้ว่าต้องทำอะไร” ในขณะที่เขาพูดเขาขยิบตาให้หยานตงและเมื่อเห็นเช่นนั้นเขาก็เข้าใจเพราะที่ด้านหลังของเย่เชียนมีเฟิงหลานและหลี่เหว่ยอยู่ จากนั้นหยานจงก็พูดด้วยรอยยิ้มว่า “มาเถอะฉันจะแนะนำให้รู้จักนี่คือฉินเยว่ลูกศิษย์ของฉัน..ส่วนนี่คือราชาหมาป่าแห่งองค์กรทหารรับจ้างเขี้ยวหมาป่า!”
“เราเคยเจอกันมาก่อนแล้วไม่ใช่ว่าเราไม่เคยรู้จักกัน” เย่เชียนพูด
หยานตงถึงกับผงะเล็กน้อยและมองไปที่ฉินเยว่จากนั้นก็หันไปถามเย่เชียนว่า “เกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอ?”
“ไม่มีอะไรหรอคกรับแค่ศิษย์ผู้สูงศักดิ์เคยต้องการจะฆ่าผมเท่านั้นเอง” เย่เชียนพูดด้วยรอยยิ้มจาง ๆ
หยานตงก็หันไปมองที่ฉินเยว่แล้วพูดว่า “เอ็งยังหุนหันพลันแล่นในการทำสิ่งต่างๆไม่เปลี่ยนเลยนะ..อย่างเอ็งจะไปเป็นคู่ต่อสู้ของเย่เชียนได้ยังไง..โชคดีที่เอ็งไม่ได้ทำอะไรไม่งั้นป่านนี้เอ็งคงตายไปแล้ว”
เห็นได้ชัดว่าฉินเยว่นั้นไม่ค่อยมั่นใจแต่เขาก็ไม่กล้าคัดค้านสิ่งที่หยานตงพูดเลยแม้แต่น้อย
“ไปกันเถอะเข้าไปพร้อมๆกันนี่แหละ” เย่เชียนพูด “เชิญครับอาจารย์หยาน!”
“ปัง!” จู่ๆทันใดนั้นหลี่เหว่ยก็เตะฉินเยว่อย่างดุเดือดและถึงแม้ว่าฉินเยว่จะป้องกันด้วยมือทั้งสองข้างเอาไว้ทันเวลาแต่เขาก็ยังกระเด็นออกไปสองสามก้าวอยู่ดี ซึ่งความตกใจอย่างกะทันหันนี้ทำให้ทั้งเย่เชียนและหยานตงประหลาดใจและหันกลับมามองอย่างเร่งรีบ
“หลี่เหว่ยเกิดอะไรขึ้น?” เย่เชียนถาม
“บอสดวงตาของไอ้หมอนี่มันเต็มไปด้วยเจตนาฆ่า..เมื่อกี้เหมือนมันจะทำอะไรสักอย่าง..หืม!” หลี่เหว่ยพูด
เย่เชียนก็ตกตะลึงไปครู่หนึ่งและหันไปหาฉินเยว่โดยไม่สมัครใจ ซึ่งแน่นอนว่าฉินเยว่ต้องถูกหยานตงสั่งห้ามเอาไว้อย่างแน่นอนและเขาเชื่อว่าหยานตงจะไม่ทำกับเขาในเวลานี้ไม่เช่นนั้นก็ไม่จำเป็นต้องเดิมพันการประลองดังกล่างให้เสียเวลาอย่างแน่นอน
หยานตงหันกลับมามองและจ้องไปที่ฉินเยว่อย่างดุเดือดและพูดว่า “เอ็งคิดจะทำอะไร”
“ท่านอาจารย์คือผม…” ฉินเยว่ถูกจ้องมองด้วยสายตาเคร่งขรึมของหยานตงจนเขาพูดไม่ออก
“ฉันบอกเอ็งไปแล้วไม่ใช่เหรอว่าห้ามใครแตะต้องเย่เชียนโดยไม่ได้รับอนุญาตจากฉัน..เอ็งลืมไปแล้วหรือเปล่า?” หยานตงสูดหายใจอย่างเย็นชาและพูดว่า “เสี่ยวเยว่เอ็งชัดเจนมากเกี่ยวกับสิ่งที่เอ็งคิดเกี่ยวกับการเป็นปรมาจารย์เพราะงั้นห้ามละเมิดกฏไม่งั้นก็อย่ามาโทษฉันที่หยาบคายกับเอ็งก็แล้วกัน”
ฉินเยว่ก็รู้สึกขุ่นเคืองในใจแต่เมื่อเผชิญหน้ากับหยานตงแล้วเขาก็ต้องปล่อยวางอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ “เย่เชียนฉันต้องขอโทษแทนเอ็งแทนเขาด้วย..อย่าใช้ความผิดของความไม่รู้มาทำให้เรื่องมันแย่ลงล่ะ” หยานตงพูด
เย่เชียนก็พูดด้วยรอยยิ้มว่า “เอาเถอะถึงยังไงก็ขอโทษแล้ว..แต่อย่าทำอะไรที่มันหุนหันพลันแล่นแบบนี้อีก..เอาล่ะรีบเข้าไปกันเถอะ”
เมื่อพวกเขาเข้าไปข้างในก็เห็นหวงฟู่ชิงเตี๋ยนนั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่นด้วยใบหน้าที่เศร้าโศกอย่างมาก ซึ่งหวงฟู่ชิงเตี๋ยนที่ไม่เคยสูบบุหรี่มาก่อนแต่เขากำลังสูบบุหรี่อยู่และเมื่อเห็นหยานตงเข้ามาการแสดงออกของหวงฟู่ชิงเตี๋ยนก็ดูตกตะลึงอย่างเห็นได้ชัดจากนั้นเขาก็เขี่ยก้นบุหรี่ในมือแล้วลุกขึ้นยืน
“ซินเอ๋อร์อยู่ที่ไหนเธอสบายดีมั้ย?” หยานตงรีบเดินเข้าไปแล้วถาม
หวงฟู่ชิงเตี๋ยนก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยและพูดว่า “หยานตงแกทำแบบนี้ทำไม?..ฉันรู้ว่าแกต้องการรวมโลกศิลปะการต่อสู้จีนโบราณเข้าด้วยกันแต่แกจะจับมือเป็นพันธมิตรกับพวกนินจาญี่ปุ่นไปเพื่ออะไร?”
“หืม!” หยานตงพูดอย่างไม่สบอารมณ์ “ฉันเป็นผู้นำที่สง่าผ่าเผยของลัทธิมารเพราะงั้นถ้าฉันทำแบบนั้นจะไม่ละอายใจต่อบรรพบุรุษของฉันงั้นเหรอ?..ฉันจะบอกให้นะว่าถ้าฉันจะทำอะไรสักอย่างฉันก็จะทำมันด้วยตัวเองอย่างแน่นอนและจะไม่มีวันใช้พลังของพวกญี่ปุ่นเป็นอันขาด”
“ไม่ใช่แกหรอกเหรอ..หืม..เท่าที่ฉันรู้แกไม่ได้ติดต่อกับซงเจิ้งหยวนอยู่บ่อยๆเหรอ?” หวงฟู่ชิงเตี๋ยนพูด
“ใช่!..ฉันติดต่อซงเจิ้งหยวนและเขาก็ทำงานให้ฉันแต่สิ่งนี้เกี่ยวอะไรกับพวกนินจาญี่ปุ่นกัน?..ฉันต้องการใช้ซงเจิ้งหยวนเพื่อช่วยฉันจัดการกับสำนักหยุนหยานเหมิน..แต่ฉันจะไปรู้ได้ยังไงว่าเขาจะไปสมรู้ร่วมคิดกับพวกนินจาญี่ปุ่น?” หยานตงพูด “นอกจากนี้ถึงแม้ว่าฉันจะจัดการกับสำนักหยุนหยานเหมินแต่ฉันจะไม่มีวันทำร้ายสาวกและลูกศิษย์ของสำนักหยุนหยานเหมินอย่างแน่นอน..ฉันจะไปกล้าทำร้ายซินเอ๋อร์ได้ยังไงกัน?”
“ไม่กล้าทำร้ายอย่างงั้นเหรอ?” หวงฟู่ชิงเตี๋ยนพูด “ถ้าแกไม่ได้เข้ามาแทรกแซงในเรื่องนี้ซินเอ๋อร์จะเป็นแบบนี้มั้ย?..ทุกอย่างจะเป็นเหมือนในวันนี้หรือเปล่า?”
“น่าตลกจริงๆที่แกโทษฉันเกี่ยวกับทุกอย่างที่เกิดขึ้น!” หยานตงพูด “ซินเอ๋อร์กับฉันเห็นพ้องต้องกันเสมอมีแต่แกเท่านั้นแหละที่ไม่เชื่อพวกเราและไม่ฟังสิ่งที่ซินเอ๋อร์พูดเลยเพราะงั้นสิ่งต่างๆมันก็เลยเป็นแบบนี้..แกไม่สามารถตำหนิคนอื่นสำหรับสิ่งที่แกทำในอดีตได้..แกควรหาเหตุผลจากตัวแกเอง”
“หึ!” หวงฟู่ชิงเตี๋ยนถอนหายใจด้วยความโกรธและหยุดพูด อันที่จริงแล้วในใจของเขาก็ยังชัดเจนมากว่าหยานตงยังคงมีจรรยาบรรณในการทำสิ่งต่างๆเพราะท้ายที่สุดถึงแม้ว่าเขาจะเป็นผู้นำของลัทธิมารแต่เขาก็เป็นถึงผู้บัญชาการทหารสูงสุดของเขตปกครองตนเองซินเจียง
เมื่อเห็นว่าทั้งสองคนเริ่มตึงเครียดใส่กันเย่เชียนก็ฉีกยิ้มและพูดว่า “อาจารย์ฮัวอยู่ไหน?..เราเข้าไปข้างในและไปเยี่ยมท่านกันเถอะท่านไม่เป็นอะไรใช่มั้ย?”
“เธออยู่ข้างในและเค่อเอ๋อร์กำลังดูแลเธออยู่เธอไม่ได้เป็นอะไรมากเธอแค่บาดเจ็บภายในเล็กน้อย” หวงฟู่ชิงเตี๋ยนพูด เมื่อเห็นว่าหยานตงกำลังเดินเข้าไปในบ้านหวงฟู่ชิงเตี๋ยนก็รีบตามไปด้วยเพราะเขาไม่ต้องการให้หยานตงกับฮัวหยาซินอยู่ด้วยกันตามลำพัง หลังจากหลายปีผ่านไปเขาก็เข้าใจหลายๆและเขาไม่สามารถลืมเธอได้และรักเธออย่างสุดซึ้ง ดังนั้นเขาจึงต้องกอดเธอเอาไว้แน่นๆและไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นอีกเขาจะไม่มีวันปล่อยให้ฮัวหยาซินทิ้งเขาไปอีก
เมื่อเห็นหยานตงเข้ามาฮัวหยาซินก็ตกตะลึงอย่างเห็นได้ชัดจากนั้นก็ยิ้มจางๆและพูดว่า “ตอนนี้ความปรารถนาของคุณสำเร็จแล้วเพราะในที่สุดสำนักหยุนหยานเหมินก็ถูกทำลายอย่างสมบูรณ์แบบ”
หยานตงก็ถึงกับตกตะลึงไปครู่หนึ่งแล้วยิ้มอย่างละอายใจแล้วพูดว่า “ซินเอ๋อร์ฉันไม่ได้คาดหวังว่าสิ่งเหล่านี้จะเกิดขึ้นจริงๆ..ฉันรู้ว่ามันเป็นความผิดของฉันเพราะฉันไม่ควรใช้ซงเจิ้งหยวนทำเรื่องแบบนี้..เธอเองก็น่าจะชัดเจนเกี่ยวกับความทะเยอทะยานของฉันด้วยไม่ใช่เหรอ”
“แน่นอนว่าฉันรู้” ฮัวหยาซินพูด “ฉันแค่ไม่คิดว่าลูกศิษย์ที่ฉันสอนมากับมือจะทรยศฉัน” หลังจากหยุดไปชั่วขณะฮัวหยาซินก็พูดต่อ “หยานตงฉันคิดว่าคุณคงรู้เรื่องนี้แล้วสินะ..ช่างมันเถอะเนื่องจากเรื่องนี้ได้เกิดขึ้นแล้วนั่นก็หมายความว่าเรื่องนี้ไม่ง่ายและฉันหวังว่าคุณสามารถละทิ้งสิ่งที่เรียกว่าความเกลียดชังได้ชั่วคราวและร่วมแรงร่วมใจกันขับไล่พวกนินจาญี่ปุ่นพวกนั้นออกไปจากดินแดนของเราก่อน”
หยานตงพยักหน้าอย่างหนักหน่วง “ได้สิ!”
ในเวลานี้รอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นบนปากของฮัวหยาซินเมื่อเธอเห็นหวงฟู่ชิงเตี๋ยนจ้องมองหยานตงอย่างดุเดือดด้วยความหมายที่อธิบายไม่ได้ในนั้น อย่างไรก็ตามเห็นได้ชัดว่าไม่ใช่ความรังเกียจแต่เป็นความแค้นจากความรักนั่นเอง
เย่เชียนก็หันไปมองที่หวงฟู่ชิงเตี๋ยนและถามว่า “แล้วซงเจิ้งหยวนกับนินจาเหล่าญี่ปุ่นเหล่านั้นล่ะ..พวกนั้นยังอยู่ในสำนักหยุนหยานเหมินหรือเปล่า”
“พวกกมันหายไปแล้ว..ไม่ว่าพวกเขาจะกล้าแค่ไหนแต่พวกมันก็ไม่กล้าที่จะอยู่ในสำนักหยุนหยานเหมินต่อไปหรอก” หวงฟู่ชิงเตี๋ยนพูด
เย่เชียนก็พยักหน้าเล็กน้อยและพูดว่า “เค่อเอ๋อร์เธออยู่ที่นี่เพื่อดูแลของเธอไปก่อน..ที่เหลือเป็นหน้าที่ของผมเองก่อนอื่นผมต้องรีบไปที่บริษัททะเลสี่ทิศก่อนและจัดการเรื่องต่างๆที่นั่น”
จากนั้นเย่เชียนก็หันไปมองหวงฟู่ชิงเตี๋ยนอีกครั้งแล้วพูดว่า “เป็นยังไงบ้าง?..คุณคงจะไม่หยุดผมตอนนี้หรอกใช่มั้ย?”
หวงฟู่ชิงเตี๋ยนถอนหายใจเฮือกใหญ่ๆและพูดว่า “สิ่งต่างๆได้พัฒนามาถึงขึ้นนี้แล้วเอ็งจะทำอะไรก็ทำเถอะ..ตอนนี้ชางกวนเจ้อได้สมรู้ร่วมคิดกับพวกญี่ปุ่นเพราะงั้นมันต้องมีคนที่เกี่ยวข้องมากมายรอบๆตัวเขา..เพราะงั้นพวกนายสามคนคงจะลำบากใช่มั้ย?..ฉันจะสั่งให้คนจากสำนักงานความมั่นคงแห่งชาติช่วยจัดการเรื่องของชางกวนเจ้อเองเพราะงั้นปล่อยให้ที่เหลือเป็นหน้าที่ของเราเอง”
เย่เชียนก็พูดด้วยรอยยิ้มว่า “แบบนี้แหละที่ผมต้องการ..ในเมื่อพวกมันกล้าท้าทายเราเพราะงั้นเราจะตอบโต้พวกมันกลับอย่างโหดเหี้ยม..มากวาดล้างพวกญี่ปุ่นให้หมดกันเถอะ!”
“เฟิงหลาน..หลี่เหว่ย..ไปกันเถอะ!” เย่เชียนหันกลับไปชำเลืองมองทั้งสองคนแล้วเดินออกไปข้างนอก ทันใดนั้นคิ้วของเย่เชียนก็ขมวดขึ้นและความรู้สึกไม่สบายใจที่อธิบายไม่ได้ก็ผุดขึ้นในหัวใจของเขา “ทุกคนระวัง!..มีคนนอกอยู่ที่นี่!” ทันทีที่เสียงของเย่เชียนจบลงก็มีคนมากกว่า 20 คนกรูเข้ามาจากประตูและหน้าต่างและทุกคนดูเหมือนนินจาประเทศญี่ปุ่น
เย่เชียนก็ขมวดคิ้วแล้วพูดว่า “เหอะๆพวกแกกล้ามาเหยียบที่นี่จริงๆงั้นเหรอ?..นี่พวกแกโง่หรือพวกแกไม่กลัวความตายกันแน่+”
“แกคือเย่เชียนใช่มั้ย?..หึ!..แกทำหลายสิ่งหลายอย่างในประเทศญี่ปุ่นของเราเพราะงั้นแกคิดว่าพวกเราจะปล่อยแกไปง่ายๆอย่างงั้นเหรอ..วันนี้แกจะไม่สามารถรอดชีวิตออกไปจากที่นี่ได้!” ผู้นำนินจาพูด
