ตอนที่ 915 ฆ่ากันเอง
เจิ้งหยาซื่อนั้นเดิมทีเป็นเพียงแม่บ้านของตระกูลชางกวนแต่เธอนั้นวางยาพิษใส่แม่ของชางกวนเจ้อจนตายจากนั้นเธอก็ใช้วิธีการบางอย่างและใช้ร่างกายของเธอเพื่อให้บรรลุเป้าหมายจนมีทุกวันนี้
หลังจากเข้าไปอยู่ในบ้านของตระกูลชางกวนสิ่งแรกที่เจิ้งหยาซื่ออยากทำก็คือการทำให้ชางกวนเจ้อออกไปจากตระกูลชางกวนและวางรากฐานที่มั่นคงสำหรับลูกหลานของเธอในอนาคต กล่าวอีกนัยหนึ่งคือแม่เลี้ยงคนนี้ไม่ธรรมดาเลยเพราะเธอไม่โง่พอที่จะเป็นแม่เลี้ยงของชางกวนเจ้อ ดังนั้นเธอจึงคิดวิธีที่ดีที่สุดในการขับไล่ชางกวนเจ้อออกไปคือการมีลูกกับตระกูลชางกวนนั่นเอง ในกรณีนี้ความโปรดปรานทั้งหมดของชางกวนซินหยางและชางกวนอู๋เต๋อก็จะตกไปอยู่กับลูกชายของเธอและทำให้ชางกวนเจ้อถูกละเลย จากนั้นมันจะเป็นเรื่องง่ายที่จะขับไล่เขาออกไป
อย่างไรก็ตามเจิ้งหยาซื่อก็ได้ทำงานหนักในทุกวิถีทางแต่ชางกวนอู๋เต๋อก็ไม่เอาไหนเพราะไม่ว่าเธอจะพยายามอย่างไรเธอก็ไม่สามารถตั้งครรภ์ได้เลย ดังนั้นเจิ้งหยาซื่อจะไม่ยอมให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นเด็ดขาดเพราะถ้าเธอตั้งครรภ์ไม่ได้เธอก็จะถูกขับไล่ออกจากบ้านของชางกวนในไม่ช้าก็เร็ว ด้วยเหตุนี้เจิ้งหยาซื่อจึงเข้าหาชางกวนซินหยางแทน
ภรรยาของชางกวนซินหยางนั้นเสียชีวิตก่อนวัยอันควรตั้งนานแล้วและเขาก็ไม่ได้แต่งงานใหม่เลย ยิ่งไปกว่านั้นเขายังไม่มีเมียน้อยอีกด้วยเพราะเขาระมัดระวังในการรับมือกับผู้หญิงและตั้งแต่วัยหนุ่มเขาก็อุทิศตัวเองให้กับการพัฒนาบริษัททะเลสี่ทิศมาโดยตลอดและทำงานอย่างหนักเพื่อขยายธุรกิจของครอบครัว ดังนั้นเขาจึงไม่มีเวลาคิดเรื่องอื่นเลยแต่หลังจากที่สิ่งต่างๆ ถูกส่งมอบให้กับชางกวนอู๋เต๋อแล้วชางกวนซินหยางจึงสามารถสนุกกับชีวิตที่เหลือได้ ซึ่งหลังจากนั้นมาชางกวนซินหยางก็ว่างจนไม่มีอะไรทำและอยู่แต่บ้านกับเจิ้งหยาซื่อจนสนิทสนมกันเป็นอย่างดี นอกจากนี้เจิ้งหยาซื่อก็จงใจยั่วยวนเขามาโดยตลอดและเจิ้งหยาซื่อก็มักจะสวมชุดนอนอย่างวับๆ แวมๆ ต่อหน้าเขาและนั่นเป็นผลทำให้ชางกวนซินหยางมีความคิดที่บ้าคลั่งและผิดศีลธรรมอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้และในท้ายที่สุดทั้งสองก็มีความสัมพันธ์กันอย่างลึกซึ้ง
มีครั้งแรกก็ต้องมีครั้งที่สองอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้และเป็นไปอย่างราบรื่น อย่างไรก็ตามชางกวนซินหยางก็แก่แล้วดังนั้นเจิ้งหยาซื่อจึงไม่สามารถตั้งครรภ์ได้และเนื่องจากความแก่ชราของชางกวนซินหยางจึงไม่สามารถทำให้เจิ้งหยาซื่อพึงพอใจได้ดังนั้นความปรารถนาในใจของเธอก็ยังถูกกระตุ้นอย่างมากอีกด้วยดังนั้นเธอจึงโหยหาผู้ชายอีกคนจากข้างนอก
ชางกวนหยานยู่นั้นคือลูกของเธอและชายคนนั้นแต่เจิ้งหยาซื่อก็ใช้มารยาของผู้หญิงทำให้ชางกวนอู๋เต๋อเชื่อว่าชางกวนหยานยู่นั้นเป็นลูกของเขาและเป็นหลานชายของชางกวนซินหยาง ท้ายที่สุดแล้วชางกวนซินหยางก็ผิดศีลธรรมและมีมารผจญอยู่ในใจดังนั้นเขาจะบอกกับชางกวนอู๋เต๋อให้ชัดเจนได้อย่างไรและเป็นธรรมชาติที่เขาจะไม่ถามและเรื่องนี้และปกปิดเอาไว้มานานหลายปี เนื่องจากชางกวนซินหยางคิดมาเสมอว่าชางกวนหยานยู่เป็นลูกหลานของเขาเองเขาจึงถูกเจิ้งหยาซื่อหลอกลวงให้รักและเอ็นดูชางกวนหยานยู่ตั้งแต่นั้นมา
เมื่อได้ยินคำถามของชางกวนอู๋เต๋อแล้วชางกวนซินหยางก็ไม่ได้รู้สึกผิดใกๆ และพูดอย่างเย็นชาว่า “เกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอ..ให้ฉันพูดตรงๆ กับแกเลยนะไอ้ลูกชาย..ฉันอยากจะบอกให้แกเข้าใจมาตั้งนานแล้วว่าคนอย่างแกมันไม่คู่ควรกับหยาซื่อเลย..เธอควรจะเป็นของฉันตั้งแต่แรก!”
ชางกวนอู๋เต๋อก็ถึงกับตกตะลึงเพราะเขาไม่เคยคิดเลยว่าพ่อของเขาซึ่งเขาชื่นชมและเคารพมาโดยตลอดจะพูดเรื่องแบบนี้ออกมา “พ่อครับ..พ่อพูดแบบนี้ได้ยังไงกัน..พ่อบ้าไปแล้วเหรอ” ชางกวนอู๋เต๋อพูดอย่างงุนงง
“ฉันไม่ได้บ้าฉันพูดความจริง..หย่าซื่ออยู่กับแกเธอไม่เคยมีความสุขเลย” ชางกวนซินหยางพูด จากนั้นเขาก็หันความสนใจไปที่เจิ้งหยาซื่อและถามว่า “หยาซื่อบอกความจริงกับฉันทีว่าหยานยู่เป็นลูกของฉันหรือเปล่า”
“ฉันก็จะบอกความจริงให้ว่าหยานยู่เป็นลูกของฉันกับผู้ชายที่ฉันรักและเขาไม่ใช่เลือดเนื้อเชื้อไขของตระกูลชางกวนเลย..ซึ่งถ้าฉันบอกกับทุกคนว่าเขาคือทายาทของตระกูลชางกวนทุกคนก็จะรักและเอ็นดูเขา..หืม..คุณคิดว่าฉันรักคุณงั้นเหรอบอกเลยว่าคุณก็เป็นแค่เบี้ยของฉันเท่านั้น” เจิ้งหยาซื่อพูด
“ยัยบ้า..เธอกล้าดียังไงมาโกหกฉัน..ฉันจะฆ่าเธอ” ชางกวนซินหยางตะโกนด้วยความโกรธเกรี้ยว อย่างไรก็ตามเขาไม่สามารถยืนขึ้นได้เลยและเขาก็ไม่สามารถขยับไปไหนได้แล้วเขาจะฆ่าเจิ้งหยาซื่อได้อย่างไร?
“ฆ่าฉันงั้นเหรอ? ..ดูสารรูปของคุณในปัจจุบันสิตอนนี้คุณเป็นอัมพาตทั้งตัวแล้วคุณจะฆ่าฉันได้ยังไง” เจิ้งหยาซื่อพูดอย่างภาคภูมิใจ จากนั้นเธอก็เดินเข้ามาหาชางกวนเจ้ออย่างอวดดีและพูดว่า “นายน้อยคะรีบไปฆ่าตาแก่นี่สักทีเถอะ..ถ้าคุณฆ่าเขาฉันจะรับใช้คุณเหมือนวัวและม้าไปตลอดชีวิต”
“อีตัว..เธอมันนังตัวแสบ!” ชางกวนซินหยางตะโกนอย่างโกรธเกรี้ยว
ชางกวนเจ้อก็เยาะเย้ยอย่างเหยียดหยามและเตะเจิ้งหยาซื่อออกไปและพูดว่า “เธอคิดว่าเธอมีเสน่ห์มากขนาดนั้นเลยเหรอนังตัวแสบ..เธอพยายามจะล่อลวงฉันงั้นเหรอฉันไม่ใช่คนโง่อย่างสองคนนั้นนะ..บอกแล้วไงว่าอย่าคิดอะไรโง่ๆ ไม่งั้นฉันจะฆ่าเธอเอง”
เจิ้งหยาซื่อก็รีบปิดปากของเธอและไม่กล้าพูดอะไรอีกต่อไป
“ไม่ใช่เรื่องของฉันมันไม่เกี่ยวอะไรกับฉันเลย..ตอนนี้ทุกอย่างก็ชัดเจนแล้วและฉันก็ไม่ใช่คนตระกูลชางกวน..นายน้อยช่วยปล่อยฉันไปได้มั้ย?” ชางกวนหยานยู่อ้อนวอนขอร้องอย่างน่าสมเพช
ชางกวนเจ้อก็ยิ้มอย่างดูถูกและพูดว่า “แกน่ะเหรอ? ..ได้ฉันจะพิจารณาดูถ้างั้นแกก็คุกเข่าลงอย่างเชื่อฟังซะและถ้ามีอะไรเกิดขึ้นฉันจะบอกแกเอง” ชางกวนหยานยู่ก็ไม่กล้าที่จะคัดค้านใดๆ และก้าวถอยออกไปคุกเข่าลงอย่างเงียบๆ
ชางกวนอู๋เต๋อมองไปที่ชางกวนซินหยางและพูดอย่างโกรธเกรี้ยวว่า “พ่อเคยเป็นพ่อที่ดีจริงๆ แต่พ่อกลับหักหลังผมแบบนี้..พ่อรู้ไหมว่าตั้งแต่เด็กจนโตผมชื่นชมและเคารพพ่อมาโดยตลอดแต่พ่อกลับทำกับผมแบบนี้..ผมมันโง่จริงๆ”
“ไอ้ลูกเนรคุณแกพูดกับพ่อของแกว่ายังไงนะ?” ชางกวนซินหยางพูด “ถ้าแกจะโทษใครในเรื่องนี้ก็โทษนังผู้หญิงคนนั้นเถอะ..ถ้าเธอไม่ยั่วยวนฉันล่ะก็ฉันจะทำเรื่องแบบนั้นได้ยังไง..ฆ่านังผู้หญิงสารเลวนั่นซะ!..เธอทำให้ตระกูลชางกวนของเรากลายเป็นอย่างที่เป็นอยู่ตอนนี้!”
“ตบมือข้างเดียวมันไม่ดังหรอก..ถ้าพ่อไม่สนใจและไม่คล้อยตามไปกับเธอมันจะเป็นแบบนี้มั้ย?” ชางกวนอู๋เต๋อพูดอย่างเย้ยหยัน “แกยังกล้ามาพูดแบบนี้อยู่อีกเหรอ..คนอย่างแกไม่สมควรที่จะเป็นพ่อคน..แกกับนังนั่นสมควรตายจริงๆ ฉันจะฆ่าพวกแกเดี๋ยวนี้” เมื่อเสียงนั้นจบลงชางกวนอู๋เต๋อก็กระโดดขึ้นและนั่งทับอยู่บนร่างของชางกวนซินหยางทันที
ชางกวนซินหยางที่ถูกชางกวนเจ้อทรมานมาก่อนหน้านี้เขาจึงไม่มีความสามารถในการตอบโต้ใดๆ ได้เลย ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงดูและทนกับความเจ็บปวดเท่านั้นและชางกวนซินหยางก็กรีดร้อง ซึ่งชางกวนอู๋เต๋อก็ใช้ข้อศอกกดไปที่คอของชางกวนซินหยางอย่างแรงจนเขาหายใจไม่ออก ซึ่งโชคร้ายมากที่เขาขยับแขนและขาไม่ได้เลยและดวงตาของเขาก็เบิกกว้างและในไม่ช้าชางกวนซินหยางก็กระอักเลือดออกมา
ชางกวนเจ้อก็ไม่แคร์อะไรใดๆ ทั้งสิ้นและถ้าเขาเข้าไปแทรกแซงนั่นก็เท่ากับเขาพลาดการแสดงดีๆ ไม่ใช่เหรอ? เขาแค่ต้องการดูคนเหล่านี้ฆ่าฟันกันเองและมันวิธีเดียวที่จะบรรเทาความเกลียดชังในใจของเขาได้ ซึ่งเขาไม่เคยคิดที่จะปล่อยคนพวกนี้ไปเพราะเขาสาปแช่งคนเหล่านี้มานานตั้งแต่เด็กและถ้าคนเหล่านี้ไม่ตายเขาจะลบล้างและบรรเทาความเกลียดชังในใจไปได้อย่างไร
ในไม่ช้าการหายใจของชางกวนซินหยางก็ค่อยๆ หยุดลงและหมดลมหายใจไปในไม่ช้า ซึ่งไม่มีใครคาดคิดเลยว่าผู้นำตระกูลชางกวนจะตายด้วยน้ำมือของลูกชายตัวเองจริงๆ นี่มันเป็นเรื่องตลกอย่างมาก จากนั้นชางกวนอู๋เต๋อก็หันกลับมาและดวงตาของเขาเต็มไปด้วยเจตนาฆ่าอย่างนองเลือดและเขาก็จ้องไปที่เจิ้งหยาซื่ออย่างโหดเหี้ยมและเจิ้งหยาซื่อก็ตัวสั่นโดยไม่ได้ตั้งใจและได้แต่ถอยหลังไปสองสามก้าว
“เธอเป็นภรรยาของแกนะและแกก็รักเธอมาโดยตลอดจนลืมแม้กระทั่งฉันแต่ตอนนี้แกต้องการจะฆ่าเธองั้นเหรอ” ซางกวนเจ้อพูด
“ในตอนนั้นเป็นความผิดของพ่อเองและพ่อก็เสียใจมากกับสิ่งที่ทำลงไป..หลังจากพ่อฆ่าสุนัขตัวเมียนี้แล้วพ่อจะชดใช้ให้เอง” ชางกวนอู๋เต๋อพูด เมื่อสายตาของเขาจับจ้องไปที่ชางกวนหยานยู่แล้วเขาก็ตัวสั่นโดยไม่ได้ตั้งใจและตัวสั่นอย่างควบคุมไม่ได้
“อย่ากังวลไปถึงยังไงพวกแกก็ต้องตายกันทุกคนอยู่แล้ว” ชางกวนเจ้อพูด “เพราะงั้นทรัพย์สินของตระกูลชางกวนทั้งหมดจะต้องตกเป็นของใครสักคนและแกเองก็มีหุ้น10%อยู่ในมือใช่มั้ย? ..ถ้างั้นก็เอามันมาให้ฉันซะ!”
ชางกวนอู๋เต๋อก็ถึงกับตกตะลึงไปครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “หุ้น10%ของพ่อถูกส่งมอบให้กับไอ้เด็กนอกคอกนี่ไปแล้วตอนที่อยู่ในมาเก๊า..เพราะงั้นถ้าแกต้องการก็ไปคุยกับมันซะ”
ชางกวนเจ้อก็ก้มหน้าลงและเหลือบมองไปที่ชางกวนหยานยู่จากนั้นก็หันไปมองชางกวนอู๋เต๋อแล้วหยิบมีดออกมาจากเอวของเขาแล้วโยนทิ้งพร้อมกับพูดว่า “ปลดเชือกเอาเอง..ฉันอยากเห็นว่าแกจะทำยังไง..ฆ่าผู้หญิงที่แกรักซะ!”
“ไม่..นายน้อยจะทำแบบนี้ไม่ได้..นายน้อยสัญญาแล้วว่าจะไม่ฆ่าฉันไม่ใช่เหรอ” เจิ้งหยาซื่อเริ่มประหม่าและมองไปที่ชางกวนเจ้อแล้วอ้อนวอน
“ฉันสัญญาแล้วเหรอ ฉันขอโทษ ฉันลืม” ซ่างกวนเจ๋อยักไหล่เล็กน้อยแล้วพูด
“ที่รักอย่านะ” เมื่อเห็นว่าไม่มีความหวังที่จะอ้อนวอนชางกวนเจ้ออีกต่อไปเธอจึงเปลี่ยนไปอ้อนวอนชางกวนอู๋เต๋อแทน จากนั้นเธอก็วิ่งเข้าไปกอดชางกวนอู๋เต๋อและอ้อนวอนว่า “ลองคิดดูว่าเมื่อก่อนเราเคยรักกันมากแค่ไหนแล้วคุณทำอย่างงั้นลงเหรอ..คุณเต็มใจที่จะฆ่าฉันงั้นเหรอ? ..ฉันสัญญาว่าจะรักคุณด้วยหัวใจและซื่อสัตย์กับคุณในอนาคต”
อย่างไรก็ตามคำอ้อนวอนของเธอก็ไร้ประโยชน์เพราะชางกวนอู๋เต๋อก็ถอนหายใจอย่างเย็นชาและพูดว่า “เธอคิดว่าฉันจะเชื่อเธองั้นเหรอนังบ้า..เธอทำสิ่งที่น่าละอายใจลับหลังฉันมานานเพราะงั้นเธอคิดว่าฉันยังจะรักเธออยู่งั้นเหรอ”
.
