บทที่ 344 ช่างไร้เดียงสาเสียจริง
……….
บทที่ 344 ช่างไร้เดียงสาเสียจริง
คำถามของโม่จวินเจ๋อมิได้รบกวนหลิงเยว่นานนัก ทว่ากลับเป็นปลาสองตัวตรงหน้าที่ทำให้หลิงเยว่ครุ่นคิดอยู่นาน
“สิ่งที่มนุษย์หลงใหลมากที่สุดคืออำนาจและพลัง พรรคพวกของเจ้าได้ครอบครองหัวใจมังกร ย่อมได้ทั้งสองสิ่ง เจ้าเหตุใดจึงมั่นใจว่าเขาจะไม่หันมาแทงข้างหลังเล่า?”
“เพราะเขาเป็นเพียงตัวปลอมยังไงเล่า แถมยังเป็นบุรุษเสียด้วย” หลิงเยว่ตอบอย่างจนปัญญา
ให้โม่จวินเจ๋อปลอมเป็นสนมปีศาจที่สี่ แล้วยังต้องปรนนิบัติราชาปีศาจเมื่อตื่นขึ้น แค่คิดหลิงเยว่ก็รับไม่ได้แล้ว ไหนเลยโม่จวินเจ๋อ จะทนได้?
โชคดีที่ราชาปีศาจยังไม่ตื่น ไม่เช่นนั้นคงต้องสวมบทบาทเป็นชายาที่รักราชาปีศาจอีก
ยิ่งคิด หลิงเยว่ยิ่งนึกไปไกล จู่ ๆ ก็นึกอยากเห็นโม่จวินเจ๋อในคราบสนมปีศาจที่สี่อยู่กับราชาปีศาจ คงน่าสนุกไม่น้อยกระมัง
หรือบางทีอาจจะถูกจับได้ตั้งแต่แรกพบ แล้วถูกตัดหัว…
แบบนั้นน่าจะเป็นไปได้มากกว่า!
“เป็นบุรุษแล้วอย่างไร?” ผู้นำเผ่าปลาหมัวอินยังคงคาดคั้น ดูท่าจะกลัวว่าอีกไม่นานพรรคพวกของหลิงเยว่จะพาเหล่าอสรพิษเก้าเศียรบุกป่ามายึดครองเป็นแน่
“พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่าราชาปีศาจอยู่ที่ใด?”
“อยู่ที่เหวปีศาจ ทำไม? เจ้าอยากไปลอบสังหารเหรอ?”
มหาปุโรหิตเหลือบตามองหลิงเยว่ราวกับกำลังมองคนโง่งม
“!!!”
พวกมันรู้จริง ๆ หรือ!
หลิงเยว่ตกตะลึงยิ่งนัก เรื่องเช่นนี้ไม่ควรยิ่งคนรู้น้อยยิ่งดีหรือ?
หรือว่าสัตว์ในแดนปีศาจทั้งหมด ล้วนรู้ว่าราชาปีศาจอยู่ที่ใด?
“ใช่แล้ว” จ้าวปลาผู้นำยืนยันความคิดของหลิงเยว่ “เผ่ามนุษย์ที่ซ่อนตัวอยู่ในแดนปีศาจเคยพยายามเข้าไปลอบสังหารราชาปีศาจในเหวปีศาจ ทว่าน่าเสียดาย พวกเขาบุกทะลุผ่านไปได้เพียงชั้นแรกเท่านั้น สุดท้ายก็จบชีวิตลงที่นั่น!”
“ข้าขอแนะนำให้เจ้าล้มเลิกความคิดที่จะลอบสังหารเสียเถอะ เหวปีศาจมีทั้งหมดสิบแปดชั้น แต่ละชั้นล้วนมีทหารองครักษ์ที่มีฝีมือทั้งสิ้น ยิ่งสูงขึ้นไประดับพลังก็ยิ่งสูงขึ้น และผู้ที่คอยคุ้มกันราชาปีศาจล้วนเป็นอสูรรับใช้ที่มีระดับพลังระดับเทพ แม้จะเป็นเพียงร่างแยกก็ตาม…”
แม้ว่าทั้งหมดจะเป็นเพียงร่างแยก แต่พวกที่อยู่ในโลกมนุษย์ที่เรียกตัวเองว่าขอบเขตฝ่าทัณฑ์สวรรค์ขั้นปลายก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของร่างแยกใด ๆ ของปีศาจแห่งห้วงลึกได้เลย!
สิ่งสำคัญที่สุดในตอนนี้สำหรับโลกมนุษย์ที่ต้องการกำจัดราชาปีศาจ คือการทำลายบ่อที่ถูกผนึกและถูกบังคับให้มาอยู่ในโลกมนุษย์
มีเพียงการทำลายผนึกเท่านั้น จะทำให้ฝ่าขอบเขตพ้นโลกีย์และเข้าสู่โลกผู้บำเพ็ญเซียนได้สำเร็จ เมื่อถึงตอนนั้นพวกเขาถึงจะสามารถส่งร่างแยกเข้าสู่โลกผู้บำเพ็ญได้ มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่จะหาผู้มีคุณสมบัติเป็นคู่ต่อสู้ของเขตแดนปีศาจ!
มิฉะนั้น… เมื่อประตูเขตแดนปีศาจเปิดออก ก็จะเป็นเวลาที่ราชาปีศาจรวมสองโลกเข้าด้วยกัน!
แต่สิ่งที่มหาปุโรหิตไม่เข้าใจคือ เหตุใดราชาปีศาจถึงยึดติดกับโลกผู้บำเพ็ญเล็ก ๆ นี่?
ถึงกับนำร่างแท้ของตนเองมาไว้ในเขตแดนปีศาจเล็ก ๆ นี้ด้วย เพื่ออะไรกัน?
ข้อมูลมากมายเหลือเกิน ทำเอาหลิงเยว่งงไปหมด นางต้องจัดระเบียบความคิดดี ๆ
โลกผู้บำเพ็ญเซียนแบ่งออกเป็นสามโลกใหญ่ คือ โลกผู้บำเพ็ญ โลกผู้บำเพ็ญเซียน และแดนสวรรค์
ตอนนี้พวกเขาอยู่ในโลกผู้บำเพ็ญ หลังจากฝ่าด่านขอบเขตพ้นโลกีย์แล้วจะเข้าสู่โลกผู้บำเพ็ญเซียน
โลกผู้บำเพ็ญเซียนแบ่งระดับออกเป็น ระดับมนุษย์เซียนปีศาจ ระดับเซียนปีศาจแท้ ระดับเซียนปีศาจทอง และระดับเซียนปีศาจลึกลับ
เมื่อผู้ฝึกตนขอบเขตฝ่าทัณฑ์สวรรค์จะสามารถก้าวข้ามขอบเขตพ้นโลกีย์ เข้าสู่แดนสวรรค์ได้…
แต่บัดนี้แดนสวรรค์ยังคงห่างไกล หลิงเยว่จึงตัดสินใจไม่ใส่ใจเรื่องนี้
ภายในเหวปีศาจ เหล่าผู้พิทักษ์ที่คอยคุ้มครองราชาปีศาจ ล้วนแต่เป็นผู้ที่ก้าวข้ามขอบเขตพ้นโลกีย์! แล้วยังมีร่างแยกของสัตว์เทพสองตนที่ก้าวข้ามเข้าสู่แดนสวรรค์แล้ว!
แม้ขอบเขตพลังของพวกมันจะถูกจำกัดไว้ที่ขอบเขตพ้นโลกีย์ แต่ความแข็งแกร่งของร่างกายและจิตวิญญาณกลับเหนือกว่าผู้บำเพ็ญขอบเขตพ้นโลกีย์ในโลกมนุษย์ พวกมันสามารถเล่นงานท่านบรรพจารย์เล่อเหอได้อย่างง่ายดาย
หลิงเยว่รู้สึกแข้งขาอ่อน นางจึงเข้าใจแล้วว่าเหตุใดท่านมหาปุโรหิตและท่านผู้นำเผ่าปลาหมัวอินจึงมองนางราวกับคนโง่เขลา
ระดับการบำเพ็ญของนางเพิ่งจะถึงขอบเขตทะยานเซียน คิดจะไปลอบสังหารราชาปีศาจหรือ?
ฮึ่ม! นางทำไม่ได้หรอก แต่ในโลกมนุษย์ยังมียอดฝีมือขอบเขตพ้นโลกีย์อีกนับร้อย หากพวกเขาสามารถก้าวข้ามขอบเขตพ้นโลกีย์ได้สำเร็จ ก็ยังมีโอกาสลอบสังหารสำเร็จ!
“ประตูสวรรค์ที่ถูกผนึกอยู่ที่ใด?”
“อยู่ในเหวปีศาจ”
คำตอบของมหาปุโรหิตทำให้หลิงเยว่ทรุดลงกับพื้นทันที
“ไร้น้ำยา เห็นทีเจ้าจะกลัวเหวปีศาจถึงเพียงนี้เชียวหรือ?”
“หลิงเยว่…”
“ตราบใดที่เจ้ายังปลอมแปลงตนได้อย่างแนบเนียน เหวปีศาจก็มิอาจทำอันใดเจ้าได้”
“ใช้แหวนเร้นกายหรือ?”
ในวิชาหมื่นชีวางอกเงย มีวิชาพรางตัวขั้นสูง!
หลิงเยว่มองวิชาพรางตัวขั้นต้นที่นางเพิ่งเรียนรู้แล้วเงียบงัน ความเงียบของนางดังก้องอยู่ในโสตประสาท ทำให้ท่านมหาปุโรหิตและหัวหน้าเผ่าอดเป็นกังวลมิได้
หรือว่าพวกข้าไม่น่าทำลายความฝันของนางเช่นนี้?
ปลาสองตัวมองหน้ากัน มหาปุโรหิตตัดสินใจแก้ต่างให้ แดนสวรรค์ของแดนมนุษย์ยังมิได้รวมเข้ากับเหวปีศาจ ผู้ที่เฝ้าอยู่ที่นั่นก็มีเพียงจอมปีศาจสิบสองตนและม่านพลังร้อยแปดชั้นเท่านั้น เจ้ายังคงมีโอกาสอยู่”
หลิงเยว่พูดไม่ออก หากมีเพียงม่านพลังคงมิใช่เรื่องใหญ่ ทว่ายังมีจอมปีศาจสิบสองตน แค่คิดก็รู้แล้วว่าฝีมือของพวกมันต้องอยู่ในขอบเขตฝ่าทัณฑ์สวรรค์ขั้นปลายอย่างแน่นอน!
การเผชิญหน้าโดยตรงย่อมเป็นไปมิได้ ดังนั้นนางจึงต้องใช้วิชาพรางตัวลอบเข้าไป และหลังจากเข้าไปได้แล้วยังต้องหาวิธีเปิดม่านพลังร้อยแปดชั้น จึงจะถือว่าประสบความสำเร็จในการปลดผนึกแดนสวรรค์!
ประเด็นคือ แล้วม่านพลังนั่นจะเปิดอย่างไร?
[ยันต์เปิดผนึกขั้นเทพสามารถทำลายม่านพลังของราชาปีศาจได้ ราคาเป็นอายุขัยหนึ่งแสนวัน เก้าล้านล้านล้านค่าพลังวิญญาณ]
“…”
หนึ่งแสนวัน? นางที่เก็บสะสมมาหลายปีบวกกับที่ใช้ไปแล้วยังมิได้ถึงหนึ่งแสนด้วยซ้ำ แล้วยังมีเก้าล้านล้านล้านค่าพลังวิญญาณนั่นอีก…
ดวงตาของหลิงเยว่มืดมัว อยากจะปลิดชีพตัวเองเสียตรงนั้น!
แค่มีชีวิตอยู่ทำไมถึงได้ยากเย็นเช่นนี้!
[วางใจเถิด ราชาปีศาจยังคงมิได้ฟื้นคืนชีพโดยเร็ว ประตูเขตแดนปีศาจคาดว่าอีกประมาณแปดร้อยปีจึงจะเปิดออก เจ้ายังพอมีเวลา]
หลิงเยว่ไม่รู้สึกสบายใจขึ้นเลย แต่ก็เป็นจริงดังที่ระบบกล่าวไว้ ตอนนี้นางต้องพยายามเรียนรู้วิชาพรางตัว หาค่าพลังวิญญาณและเก็บอายุให้มากที่สุด
พยายามรวบรวมเงินและชีวิตให้เพียงพอสำหรับซื้อเครื่องรางทำลายคำสาประดับเทพภายในสามร้อยปี!
เมื่อถึงเวลานั้น นางจะบุกเข้าไปในเหวปีศาจ! เพื่อตัวนาง และเพื่อทุกคนที่นางรู้จัก นางจะสู้!
หลิงเยว่กำหมัดแน่น ลุกขึ้นจากพื้น ทั้งร่างราวกับถูกฉีดยากระตุ้น แล้ววิ่งออกไปหาช้างวัวปีศาจที่ถูกเหล่าปลาล้อมไว้
ประโยคแรกที่นางเอ่ยออกมาคือ “ท่านพี่ท่านนี้ ข้าขอซื้อเนื้อบนตัวท่านสักชิ้นได้หรือไม่?”
ดวงตาใหญ่เท่าระฆังทองแดงของวัวปีศาจเบิกกว้างขึ้น
เหล่าปลาและนกที่ถูกจับอยู่ในที่นั้น “…”
“แค่ชิ้นเล็ก ๆ เท่านั้น ไม่ถึงกับเอาชีวิตท่านหรอก!”
หลิงเยว่พยายามยิ้มอย่างอ่อนโยน แต่รอยยิ้มของนางในสายตาของนักรบช้างวัวปีศาจกลับดูน่ากลัวราวกับปีศาจ ทั้งน่าเกลียดและน่าสะพรึงกลัว!
“ปล่อยข้าไป!”
ช้างวัวปีศาจกลัวตายที่นี่จริง ๆ มันพุ่งชนปลาที่ทำผิดรอบข้างอย่างบ้าคลั่ง
ผู้นำเผ่าปลาหมัวอินด้วยความรู้สึกว่าของดีต้องแบ่งปันกัน จึงคว้าช้างวัวปีศาจกลับมา สุดท้ายยังชี้ไปที่เหล่าสมาชิกในเผ่าที่สมัครใจเชือดเนื้อตัวเอง “เจ้าดูพวกมันสิ ขาดเนื้อไปก้อนหนึ่งยังกระโดดโลดเต้นได้ เจ้าจะตื่นตระหนกไปทำไม?”
ปลาหมัวอินบางส่วนยังอวดแผลอย่างภาคภูมิใจ ราวกับว่าการถูกเฉือนเนื้อเป็นเรื่องน่าโอ้อวดมาก
จนกระทั่งช้างวัวปีศาจเห็นสายตาอิจฉาของพวกที่ไม่ได้ถูกเชือดเนื้อ มันก็ตกตะลึง
“เผ่าของพวกเจ้าชอบอะไร? ข้ามีอะไรก็จะนำมาแลกให้!”
เมื่อเผชิญกับสายตาจริงใจและซื่อตรงของหลิงเยว่ ช้างวัวปีศาจก็ระเบิดอารมณ์ ดิ้นรนสุดชีวิต!
หลิงเยว่ “…”
เมื่อเป็นเช่นนี้ก็ต้องไปพูดดี ๆ กับหัวหน้าเผ่านกปีศาจจระเข้อีกครั้ง
“ไข่เน่าของเผ่าพวกเจ้า ข้าก็สามารถใช้ผลปีศาจแลกได้”
ไข่ไร้วิญญาณหาใช่ไข่เน่า หากแต่เป็นไข่ที่ไม่อาจฟักเป็นตัวได้ เหตุใดเผ่านกปีศาจจระเข้จึงรังเกียจที่จะมอบไข่ไร้วิญญาณให้นางนักหนา?
หลิงเยว่นั้นมิอาจหยั่งถึงความคิดของผู้นำเผ่านกปีศาจจระเข้ที่แสร้งทำเป็นสิ้นใจ และนักรบช้างวัวปีศาจที่กำลังคลุ้มคลั่งได้เลยสักนิด!
……….
