บทที่ 31 เจ้าใจดำพอ ๆ กับศิษย์พี่ของเจ้าเลย!
บทที่ 31 เจ้าใจดำพอ ๆ กับศิษย์พี่ของเจ้าเลย!
อาหารที่หลิงเยว่นำมาในครั้งนี้ไม่หลากหลายเท่าอาหารมื้อที่แล้ว
เมื่อพิจารณาถึงอุณหภูมิที่หนาวเย็นของกรงปราณวารีแล้ว บะหมี่น้ำรสเปรี้ยวเผ็ดร้อนชามใหญ่ย่อมเป็นตัวเลือกที่ดี
เส้นบะหมี่หลากสีสันและน้ำแกงไก่ที่มีชั้นน้ำมันสีแดงลอยอยู่ บนผิวน้ำยังมีไข่ดาวและขาไก่ย่างหั่นเป็นชิ้นแล้ววางกินพื้นที่ครึ่งหนึ่งของชาม พื้นที่ว่างถูกวางด้วยหมูหั่นเนื้อบางย่างสีน้ำตาลอ่อน ชั้นล่างยังมีผักและเห็ดวิญญาณอยู่ด้วย
อวี้เจินซึ่งแต่เดิมกำลังผิดหวัง เมื่อเห็นอาหารหน้าตาดูร้อนแรงและเส้นบะหมี่ที่ส่งกลิ่นหอมเช่นนี้แล้ว กลับประหลาดใจก่อนที่ตนจะเริ่มกินด้วยซ้ำ
“ศิษย์พี่ใหญ่ ศิษย์พี่รอง รีบลองเร็ว ๆ เข้า ข้ากินชามใหญ่ไปสองชามแล้ว เส้นเหนียวนุ่มและน้ำแกงก็อร่อยนัก!”
ติงหลิวหลิ่วผู้ได้ลิ้มรสความอร่อยของบะหมี่น้ำไปแล้ว กำลังอมอมยิ้มอยู่ในปากพลางจ้องไปยังบะหมี่ที่ตนเพิ่งกินไป
ขณะรับประทานมัน นางยังรู้สึกว่าการอดอาหารสิบปีนั้นเป็นสิ่งที่โง่ที่สุดที่เคยทำมา
โม่จวินเจ๋อซึ่งกินชามใหญ่ไปสองชามเช่นกันมองดูทั้งสามคนกำลังกินบะหมี่อยู่ พลันรู้สึกหิวขึ้นอีกครั้ง
กลิ่นหอมของบะหมี่ฟุ้งไปตามสายลมสู่กรงขังที่อยู่รอบ ๆ
เมื่อได้กลิ่นหอมที่พัดมาตามสายลม ผู้บำเพ็ญที่ถูกคุมขังอยู่รอบ ๆ พลันดวงตาเปล่งประกายหลังจากอยู่ในความมืดหม่นมานาน ความหิวที่เคยถูกระงับไว้ด้วยปราณ ในเวลานี้ดูเหมือนจะไร้ผลเสียแล้ว และพวกเขาก็เริ่มตะโกนแข่งกัน
“ว่านอวี้เฟิงให้ข้าลองชิมหน่อย!”
ในกรงที่ใกล้ที่สุด มีผู้บำเพ็ญคนหนึ่งกำลังจับซี่กรงอยู่ ผมเผ้ายุ่งเหยิงและริมฝีปากแห้งแตก เขาจ้องมองที่ว่านอวี้เฟิงด้วยดวงตาราวกับคนไร้ชีวิต
ว่านอวี้เฟิงหันหลังกลับไปเผชิญหน้ากับผู้บำเพ็ญชายคนนั้น อาหารชามนี้เป็นสิ่งที่เขารอคอยทั้งวันทั้งคืน เขาจะยอมแบ่งได้อย่างไร?
น้ำแกงรสเปรี้ยวเผ็ดเต็มคำเข้าไปในท้องของเขา ความหนาวเย็นพลันหายไป ศิษย์น้องห้าคนนี้ช่างใส่ใจเหลือเกิน!
ว่านอวี้เฟิงซาบซึ้งจนเกือบจะร้องไห้ออกมา
หลงหว่านโหรวมองไปยังศิษย์น้องรองที่กำลังมีสีหน้าซาบซึ้ง นางแสดงรอยยิ้มที่หายาก
หลิงเยว่หันไปมองผู้บำเพ็ญที่หิวโหย นางจึงกลอกตาแล้วเดินเข้าไปใกล้
ศิษย์ส่วนใหญ่ถูกคุมขังที่นี่เพราะโทษจากการต่อสู้ ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ถือว่าเป็นอันตราย
“ให้ท่าน”
ลูกอมเม็ดเล็ก ๆ หลากสีสันสดใสปรากฏขึ้นต่อหน้าชีหุย
เขาถอนสายตาจากว่านอวี้เฟิงและมุ่งความสนใจไปยังเด็กหญิงที่ยิ้มหวานให้เขา
“นี่คือสิ่งใดกัน?”
“อาหาร”
ทันทีที่เขาได้ยินว่ามันเป็นอาหาร ชีหุยก็ยื่นมือที่แห้งผากเพราะลมหนาวออกมา แล้วคว้าลูกอมเม็ดเล็กโยนใส่เข้าไปในปากทันที
หวาน…
ปราณที่สูญเสียไปในร่างกายกำลังได้รับการเติมเต็ม!
“นี่คือสิ่งใดงั้นหรือ?”
“นี่คือโอสถฟื้นปราณแบบใหม่ มันมีมูลค่าเท่ากับหินวิญญาณระดับต่ำสามสิบก้อน อันนี้ให้ท่านลองได้ไม่ต้องจ่ายเงิน”
“เจ้าใจดำพอ ๆ กับศิษย์พี่ของเจ้าเลย!”
โอสถฟื้นปราณระดับหนึ่ง มีราคาเพียงหินวิญญาณระดับล่างห้าก้อนเท่านั้น หรือต่อให้สิ่งที่อยู่ในปากของเขาตอนนี้มันให้ผลเท่ากับโอสถฟื้นปราณระดับสอง แต่มันก็ไม่ควรมีมูลค่าเกินกว่าหินวิญญาณระดับล่างสิบก้อน!
ชีหุยอยากจะพ่นลูกอมออกจากปาก แต่มันทั้งหวานและอร่อยเสียจริง สิ่งที่สำคัญที่สุดคือผิวแห้งของเขาเริ่มกลับมาฟื้นตัวหลังจากได้กินลูกอมเข้าไปแล้ว
“ส่งมาให้ข้าหนึ่งร้อยเม็ด แล้วข้าจะจ่ายคืนให้เจ้าทั้งหมดหลังจากที่ออกไปจากที่นี่ได้”
“ศิษย์น้องอย่าให้เขาเชียว ไอ้ผู้ชายคนนี้มักจะไม่คืนหนี้อยู่เสมอ!”
แม้ว่าว่านอวี้เฟิงจะไม่รู้ว่าทั้งสองกำลังพูดถึงเรื่องอะไร แต่ทันทีที่เขาได้ยินคำว่า ‘จ่ายคืน’ เขาก็รีบพูดปรามไว้ก่อน
“ว่านอวี้เฟิงอย่าพูดจาไร้สาระ ที่เจ้าเอาแผ่นค่ายกลของข้าไปมันยังไม่พออีกหรือ!?”
กลายเป็นว่าชายคนผู้นี้คือผู้ฝึกค่ายกล!
แน่นอนว่า ในโลกเซียนนี้ไม่สามารถตัดสินผู้คนจากรูปลักษณ์ภายนอกได้เลย
หลิงเยว่มองดูชีหุยราวกับว่านางกำลังมองสัตว์หายาก
“ข้าไม่ได้นำมามากขนาดนั้น ดังนั้นข้าให้ท่านได้แค่สามเม็ดเท่านั้น”
หลิงเยว่ไม่ได้นำลูกอมติดตัวมาด้วยมากนัก และส่วนที่เหลือจะแจกจ่ายให้กับศิษย์คนอื่น ๆ ที่ถูกคุมขังที่นี่ พวกเขาน่าจะกลายมาเป็นฐานลูกค้าใหม่กลุ่มแรกของนางได้
โม่จวินเจ๋อติดตามหลิงเยว่มา มองดูเด็กสาวแจกลูกอมให้กับผู้คนอย่างขยันขันแข็ง และจู่ ๆ ก็ถามว่า “เจ้าชอบแผ่นค่ายกลหรือ?”
“ใช่ข้าชอบมันเจ้าค่ะ!”
ใครจะสามารถปฏิเสธแผ่นค่ายกลได้?
สามารถทำให้คู่ต่อสู้กลายเป็นเหมือนของเล่นบนฝ่ามือ มันน่าสนใจและแข็งแกร่งสุด ๆ!
เมื่อส่งอาหารเสร็จแล้ว ขณะออกจากภูเขาจองจำ โม่จวินเจ๋อก็หยิบถุงเก็บของออกมาแล้วมอบให้หลิงเยว่
ก่อนที่หลิงเยว่จะทันได้ถามว่าข้างในมันมีอะไร ชายผู้ชอบทำหน้าตาเย็นชาก็จากไปก่อนแล้ว
หลิงเยว่มองถุงเก็บของด้วยความสับสน
ในทางกลับกัน ติงหลิวหลิ่วคว้าถุงเก็บของแล้วเปิดออก ข้างในมีแผ่นค่ายกลอยู่จำนวนหนึ่ง
“โอ้! ชายคนนั้นน้ำใจงามนัก”
ติงหลิวหลิ่วคืนถุงเก็บของให้หลิงเยว่
“เก็บมันไว้ ไว้ใช้ประโยชน์สำหรับการแข่งขันของสำนัก”
หลิงเยว่อยากจะถอนหายใจ ดูเหมือนว่านางไม่มีความหวังที่จะชำระหนี้คืนชายคนนั้นได้เลย
หลิงเยว่ที่กลับไปถึงห้องก็ไม่เกียจคร้านเช่นกัน นางเริ่มศึกษาสูตรอาหารวิญญาณพิเศษอื่น ๆ เพื่อที่จะใช้พวกมันทำเงินให้ได้เยอะ ๆ!
ลูกอมฟื้นปราณที่แจกในวันนี้ได้รับการตอบรับที่ดี
ประโยชน์สูงสุดของการบำเพ็ญคือผู้บำเพ็ญสามารถมีสมองปลอดโปร่งได้โดยไม่ต้องนอนหลับ
ติงหลิวหลิ่วซึ่งรายล้อมไปด้วยอาหารรสเลิศทุกประเภทรู้สึกว่านางมีความสุขมากในขณะนี้ อาหารแปลกใหม่ที่ไม่รู้จักนั้นน่าสนใจมากกว่าการกลั่นโอสถเป็นไหน ๆ!
หลงหว่านโหรวและว่านอวี้เฟิงถูกโจมตีด้วยกลิ่นอาหารของศิษย์น้องห้า ก่อนที่พวกเขาจะกลับไปถึงหอกลั่นโอสถของตัวเองด้วยซ้ำ
หวาน เผ็ด เปรี้ยว และยังมีกลิ่นสมุนไพรวิญญาณ…
“ศิษย์น้องห้า เจ้ากำลังทำอาหารอร่อยอะไรอยู่หรือ?”
ว่านอวี้เฟิงไม่ได้แสร้งทำภาพลักษณ์เยี่ยงสุภาพบุรุษผู้มีมารยาทและอ่อนโยนอีกต่อไปเมื่ออยู่ต่อหน้าหลิงเยว่ เขากลายเป็นนักชิมเต็มตัว เอาแต่มองหาอาหารทันทีที่เขาเดินผ่านเข้ามาในประตู
หลงหว่านโหรวเดินตามเข้ามาและต้องตกใจกับอาหารที่ดูน่าอร่อยมากมายบนโต๊ะตรงหน้านาง
เพียงเกือบสองชั่วยามหลังจากแยกกัน ศิษย์น้องห้าสามารถทำอาหารน่าอร่อยได้มากถึงเพียงนี้!
“ศิษย์พี่ใหญ่ ศิษย์พี่รอง พวกท่านกลับมาแล้วหรือเจ้าคะ!”
เมื่อเห็นคนสองคนนี้ หลิงเยว่ก็วางกระบวยไม้ในมือลงแล้วเชิญพวกเขาให้ลองชิมอาหาร
แม้ว่าจะมีอาหารที่ล้มเหลวเรื่องสรรพคุณทางยาอยู่บ้าง แต่รสชาติของพวกมันก็ยังนับว่าอร่อยมาก
ว่านอวี้เฟิงจ้องไปที่ขนมเปี๊ยะธรรมดาที่ดูยังร้อนอยู่
นี่คือขนมเปี๊ยะดอกไม้วิญญาณที่ทำโดยหลิงเยว่ ไส้ทำจากกลีบดอกไม้และสมุนไพรวิญญาณ แม้ว่าจะไม่มีเตาอบ แต่นางก็สามารถควบคุมไฟได้ตามต้องการ ซึ่งทำให้การทำขนมเปี๊ยะนั้นง่ายดาย
นางไม่เพียงทำขนมเปี๊ยะดอกไม้วิญญาณเท่านั้น แต่ยังทำขนมเปี๊ยะสมุนไพรวิญญาณล้วน และม้วนข้าวเหนียวสมุนไพรวิญญาณอีกด้วย
ไม่เพียงแค่นั้น เด็กสาวยังทำเกี๊ยวเนื้อ เนื้อแดดเดียว ขาไก่ย่าง ปีกไก่ทอด ซี่โครงหมูทอดและอื่น ๆ อีกมากมาย เพื่อทำขายอีกด้วย
วัตถุดิบหลักทั้งหมดผสมกับสมุนไพรวิญญาณชนิดต่าง ๆ
หลิงเยว่ยังทำเครื่องดื่มวิญญาณมากมาย
แน่นอนว่ายังมีอาหารอันโอชะอีกมากที่รอปรุงอยู่ แต่แค่บ่ายวันเดียวนางจะปรุงทั้งหมดด้วยตัวเองได้อย่างไร?
บ่ายวันนี้ ในที่สุดติงหลิวหลิ่วก็ได้เห็นวิธีจัดการกับสมุนไพรวิญญาณของหลิงเยว่ในที่สุด นางจึงพูดโทษศิษย์พี่รองของนางอย่างผิด ๆ
“เหตุใดจึงทำเยอะถึงเพียงนี้เล่า”
ดวงตาของว่านอวี้เฟิงเบิกกว้าง
“ไม่ใช่ว่าการแข่งขันสำนักใกล้จะมาถึงแล้วหรอกหรือ แค่ดูการแข่งขันอย่างเดียวมันน่าเบื่อจะตาย การดูและกินไปด้วยในเวลาเดียวกันย่อมสนุกกว่าเจ้าค่ะ”
หลงหว่านโหรวพบว่ามันฟังดูตลกดีหลังจากได้ยินคำอธิบายของหลิงเยว่
นางคิดว่าการแข่งขันสำนักในปีนี้จะแตกต่างไปจากปีก่อน ๆ อย่างแน่นอนเพราะการมีอยู่ของศิษย์น้องห้า
“สวรรค์! ศิษย์น้องห้า ดอกไม้ในขนมเปี๊ยะนี้เจ้าเก็บมาจากภูเขาด้านหลังใช่หรือไม่?”
ว่านอวี้เฟิงกัดขนมเปี๊ยะดอกไม้วิญญาณแล้วก็ต้องประหลาดใจกับมันทันที นอกจากกลิ่นหอมของดอกไม้แล้ว ในปากของเขายังมีกลิ่นหอมของสมุนไพรอีกด้วย มิหนำซ้ำผิวชั้นนอกยังกรอบอร่อยมาก
ศิษย์น้องห้าจะทำให้เขาประหลาดใจไปถึงไหนกัน?
ตัวเขาเอง… จนถึงตอนนี้ยังทำเกี๊ยวสมุนไพรวิญญาณไม่ได้เลย
หลงหว่านโหรวหลงรักขนมรูปดอกบัวที่เพิ่งถูกตักขึ้นมาจากกระทะน้ำมัน
เห็นได้ชัดว่าตอนแรกมันเป็นเพียงแป้งทรงกลมเล็ก ๆ ก่อนถูกโยนเข้าไปในกระทะร้อนทีละลูก แต่เมื่อพวกมันลอยขึ้นจากก้นกระทะแล้ว พวกมันก็ขยายรูปร่างจนกลายเป็นเหมือนดอกบัวที่บานสะพรั่ง และด้วยการผสมสีของดอกบัวแต่ละดอกก็ช่างงดงามนัก
บางดอกกลีบดอกมีสีเขียว เกสรตรงกลางมีสีทอง
อีกดอกกลีบดอกเป็นสีม่วงอ่อน และเกสรมีสีขาวนวล
บางดอกกลีบดอกก็เป็นสีขาวบริสุทธิ์ที่สวยงาม
พวกมันล้วนงดงามมากเสียจนหลงหว่านโหรวลังเลที่จะกินเลยทีเดียว
