บทที่ 299 เจ็บปวดจนหายใจไม่ออก
บทที่ 299 เจ็บปวดจนหายใจไม่ออก
พลังวิญญาณที่แห้งเหือดในร่างกายเริ่มฟื้นฟู หลิงเยว่จึงกลับมามีชีวิตชีวาขึ้น นางเริ่มใช้พลังเปิดแหวนมิติ ค้นหาเมล็ดพันธุ์ที่ถูกฝุ่นเกาะอย่างบ้าคลั่ง
ฟ้าดินไม่ใจร้ายกับผู้มีความเพียร ในที่สุดนางก็พบเมล็ดพันธุ์ดอกบัวเพลิงที่มุมหนึ่ง
เมล็ดพันธุ์ดอกบัวเพลิงลอยอยู่ตรงหน้าหลิงเยว่ ทันใดนั้นก็ถูกเปลวไฟสีม่วงกลืนกิน ก่อนที่หลิงเยว่จะสิ้นหวัง แสงไฟกลับสว่างวาบขึ้น เผยให้เห็นว่าเมล็ดพันธุ์ยังคงอยู่ดี!
[ให้เลือดบริสุทธิ์แก่มันสักหยด]
“ไม่ใช่เลือดธรรมดา แต่เป็นเลือดบริสุทธิ์?!”
หลิงเยว่แทบจะกระอักเลือดออกมาแล้ว นางพยายามระงับมันเอาไว้ แล้วบังคับให้เลือดบริสุทธิ์หยดหนึ่งออกมา
ดูเหมือนว่าเลือดบริสุทธิ์จะมีจิตสำนึกของมันเอง มันหลบเปลวไฟสีม่วงอย่างคล่องแคล่ว แล้วพุ่งตัวเข้าไปห่อหุ้มเมล็ดพันธุ์ดอกบัวเพลิงที่กำลังถูกเผาไหม้ จากนั้นก็ซึมเข้าไปในเมล็ดพันธุ์
ใบหน้าของหลิงเยว่ที่สูญเสียเลือดบริสุทธิ์ไปหนึ่งหยดซีดเซียวลงอย่างเห็นได้ชัด นี่ยังไม่นับว่าสิ่งที่ร้ายแรงกว่าคือ พลังวิญญาณของนางยังคงถูกเปลวไฟสีม่วงดูดซับอยู่ด้วย
เพราะแบบนี้นี่เอง ระบบถึงบอกว่าโอสถฟื้นปราณระดับเทพห้าเม็ดถึงจะเพียงพอ
เจ็บปวดจนหายใจไม่ออกแล้ว!
ถึงจะเจ็บปวดมากเพียงใด แต่หลิงเยว่ไม่ลืมเรื่องสำคัญ หลังจากสร้างไมตรีกับเมล็ดพันธุ์ดอกบัวเพลิงแล้ว นางจึงใช้วิชาปรสิต พลางพึมพำอะไรบางอย่าง นางประสานมือสองข้างเข้าด้วยกันท่ามกลางทะเลเพลิงอย่างยากลำบาก
เปลวไฟสีม่วงที่พันรอบตัวนางยิ่งรัดแน่นขึ้น หลิงเยว่รู้สึกได้ว่าร่างกายของนางร้อนผ่าว เปลวไฟสีม่วงกำลังพุ่งชนร่างกายของนางอย่างบ้าคลั่ง ราวกับต้องการเผานางให้ตาย!
“เจ้ากำลังทำอะไร?!”
โม่จวินเจ๋อเห็นหลิงเยว่กำลังทำอะไรบ้า ๆ จึงรีบเอ่ยปากห้าม
หลิงเยว่ในตอนนี้กำลังจดจ่ออยู่กับการใช้วิชาปรสิต จนไม่ได้ยินคำพูดของโม่จวินเจ๋อ
โม่จวินเจ๋อมองดูใบหน้าแดงก่ำของหลิงเยว่ หัวใจของเขาพลันร้อนรุ่ม แต่พลังวิญญาณถูกดูดจนหมด ส่วนโอสถที่ซ่อนอยู่ในตัวก็ถูกเปลวไฟประหลาดเผาจนหมดแล้ว เขาไม่สามารถช่วยอะไรได้เลย
หลิงเยว่… การกระทำเช่นนี้ต้องมีเหตุผลของนางแน่!
นางคือผู้สืบทอดพลังของต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์แห่งชีวิต!
โม่จวินเจ๋อบังคับตัวเองให้สงบลง และบอกตัวเองซ้ำ ๆ ว่า แค่เขาไม่ฉุดหลิงเยว่ลงมาด้วยก็พอแล้ว…
อย่าไปรบกวนนางเลย แค่รักษาระดับพลังของตัวเองไม่ให้ลดลงก็พอ
“ข้า… ไม่เป็นไร”
หลิงเยว่ตอบกลับโม่จวินเจ๋ออย่างยากลำบาก นางเป็นคนพาพวกเขามา ดังนั้น หน้าที่ของนางคือ ต้องพาพวกเขากลับไปอย่างปลอดภัย!
เมล็ดพันธุ์ดอกบัวเพลิงที่ถูกล้อมรอบด้วยเปลวไฟประหลาดเปล่งแสงสีแดงเจิดจ้า
ซึ่งโม่จวินเจ๋อมองเห็นแล้ว! มันสามารถต้านทานเปลวไฟประหลาดได้จริงๆ! และในขณะที่มองเมล็ดพันธุ์นี้ โม่จวินเจ๋อจึงนึกขึ้นได้ทันที และเข้าใจทันทีว่าหลิงเยว่ต้องการทำอะไร
ไม่ใช่แค่เปลวไฟประหลาดที่ดูดซับพลังหลิงเยว่อยู่ แต่นางก็กำลังดูดซับพลังของเปลวไฟนั่นอยู่เช่นกัน!
ส่วนที่ว่าทำไมหลิงเยว่ยังมีพลังวิญญาณอยู่?
อธิบายได้ง่ายมาก เพราะหลิงเยว่นั้นเป็นผู้สืบทอดพลังของต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์แห่งชีวิต!
ไม่รู้ว่าจ้องมองมานานแค่ไหน ทันใดนั้นเมล็ดพันธุ์ก็เปล่งแสงสีแดงเจิดจ้า กลีบดอกไม้เล็ก ๆ ผุดขึ้นมา
กลีบดอกไม้ที่ดูบอบบางและเล็กจิ๋วไม่ได้ละลายหายไปในเปลวไฟสีม่วง แต่กลับเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว…
กลีบดอกที่สองผุดขึ้นมา ตามด้วยกลีบที่สาม ที่สี่…
มีกลีบดอกงอกออกมาจากเมล็ดพันธุ์บัวเพลิงอย่างต่อเนื่อง เดิมทีกลีบดอกเล็ก ๆ สีแดงสด ไม่รู้ว่าเป็นเพราะดูดซับเปลวไฟสีม่วงหรือไม่ ปลายกลีบจึงกลายเป็นสีม่วงด้วย
สีแดงปนม่วง… สวยงามยิ่งนัก!
รากสีแดงเพลิงที่งอกออกมาจากด้านล่างของเมล็ดพันธุ์พยายามที่จะแทงเข้าไปในเปลวไฟประหลาด อันแรกไม่สำเร็จ ถูกเผาเป็นเถ้าถ่านในทันที!
หลิงเยว่ไม่ละความพยายาม ยังคงกระตุ้นให้รากงอกออกมา ต้องแทงเข้าไปในเปลวไฟประหลาด ถึงจะสามารถดูดซับพลังจากแก่นแท้ของมันได้!
กลีบดอกที่ผุดออกมาดูดซับเปลวไฟรอบ ๆ จึงจะงอกออกมาได้ ทว่าวิธีนี้สิ้นเปลืองพลังวิญญาณมากเกินไป
หากเป็นเช่นนี้ต่อไป โอสถฟื้นปราณระดับเทพห้าเม็ดคงไม่พอ!
ร่างกายอันบอบบางของนาง… คงทนไม่ไหว
รากแตกออกทีละเส้น ๆ หลังจากถูกเผาไหม้ไปหลายหมื่นเส้น ในที่สุดก็มีเส้นหนึ่งแทงเข้าไปในเปลวไฟได้สำเร็จ
แค่เส้นเดียวก็พอแล้ว!
หลิงเยว่ใช้พลังส่วนใหญ่ไปที่ต้นอ่อนเส้นนี้ รากที่เล็กกว่าเส้นผมเริ่มขยายใหญ่ขึ้นเล็กน้อย เดิมทีเป็นสีแดง แต่ตอนนี้เริ่มมีสีม่วงปะปนเข้ามาเล็กน้อย
บริเวณสีม่วงที่ปลายกลีบดอกบัวก็ขยายใหญ่ขึ้นเล็กน้อย หากไม่สังเกตอย่างละเอียดก็แทบไม่เห็นการเปลี่ยนแปลง โม่จวินเจ๋อผู้สังเกตการณ์ถึงกับไม่กล้ากะพริบตา เขามองและจดจำการเปลี่ยนแปลงของกลีบดอกบัวอย่างตั้งใจ
ความเร็วในการผลิบานของกลีบดอกบัวเร็วกว่าที่หลิงเยว่คาดไว้ สิ่งสำคัญที่สุดคือต้นอ่อนเส้นเดียวนั้นทรงพลังมาก มันดูดซับพลังจากเปลวไฟประหลาดอย่างบ้าคลั่งเพื่อหล่อเลี้ยงร่างกาย แม้แต่รากของมันเองไม่เพียงแต่หนาขึ้นเท่านั้น จากรากเส้นเดียว ยังแตกแขนงออกไปอีกนับไม่ถ้วน
รากแผ่ขยายอย่างรวดเร็วและแทงเข้าไปในเปลวเพลิงอย่างมั่นคง
ดอกบัวเพลิงศักดิ์สิทธิ์เติบโตอย่างรวดเร็ว จนมีขนาดเท่ากับดอกบัวทั่วไป เพียงแต่สีสันของมันแตกต่างออกไป ครึ่งบนของกลีบดอกเป็นสีม่วงอ่อน และกำลังค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีม่วงเข้ม ครึ่งล่างของกลีบดอกแดงเหมือนไฟ แต่กลับมีแสงสีม่วงส่องประกายอยู่ด้วย…
จนกระทั่งกลีบดอกบัวเพลิงทั้งหมดกลายเป็นสีม่วง เปลวไฟประหลาดโดยรอบดูเหมือนจะเพิ่งสังเกตเห็น ทะเลเพลิงสีม่วงที่สงบนิ่งจึงเริ่มปั่นป่วน
พวกมันกลายร่างเป็นภูตผีปีศาจที่มีทั้งหู ตา จมูก ปาก และแขนขา พุ่งเข้าหาดอกบัวเพลิงทันที
ดอกบัวเพลิงไม่ตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย หลิงเยว่สัมผัสได้ถึงความยินดีของมันด้วยซ้ำ
กลีบดอกสีม่วงเข้มค่อย ๆ บานออก เผยให้เห็นเกสรสีม่วงแดงอยู่ภายใน มันเหมือนกับกำลังรอคอยการมาของภูตผีปีศาจเหล่านั้น
ปีศาจตัวแรกลงมือคว้าไปที่บัวไฟศักดิ์สิทธิ์ ทันทีที่สัมผัสกับกลีบดอก มันก็ถูกดูดกลืนหายไปในพริบตา!
ภูตผีปีศาจเหล่านี้ไม่มีสติปัญญา รู้แค่ว่าภารกิจของพวกมันคือการนำร่างกายที่มีชีวิตกลับคืนมา และกำจัดสิ่งแปลกปลอม ซึ่งในตอนนี้ดอกบัวเพลิงคือสิ่งแปลกปลอมในสายตาของพวกมัน ต้องกำจัดให้สิ้นซาก!
ภูตผีปีศาจต่างพากันบูชายัญตัวเอง ใช้ร่างกายของตัวเองมาเสริมพลังให้กับดอกบัวเพลิง
ฐานรองดอกกำลังกินอาหาร รากก็กำลังดูดซับพลังจากเปลวไฟประหลาดอย่างต่อเนื่อง ดอกบัวเพลิงกำลังเติบโตอย่างรวดเร็ว!
ทะเลเพลิงเกิดการเปลี่ยนแปลง โม่จวินเจ๋อพบว่าแรงกระแทกของเปลวไฟที่บุกรุกเข้าสู่ร่างกายของเขาอย่างบ้าคลั่ง ต้องการเข้าไปในปฐมวิญญาณเพื่อดูดซับการบำเพ็ญนั้น เริ่มอ่อนลงเล็กน้อย
“เอ๊ะ! ทำไมถึงไม่ร้อนแล้ว?”
หัวหน้าตะขาบมรกตที่กลายเป็นร่างจริง ผิวหนังชั้นนอกถูกเผาจนแดงก่ำก็พบกับความเปลี่ยนแปลงเล็ก ๆ น้อย ๆ นี้เช่นกัน
“จะเป็นไปได้ไงว่าไม่ร้อน ข้ากำลังจะถูกเผาจนร่างแห้งแล้ว!” อวี้เจินพูดพร้อมกับควันที่ลอยออกมาจากปาก
“เจ้าจะถูกเผาจนแห้งได้อย่างไร เจ้าต้องกลายเป็นเถ้าถ่านต่างหาก!” ลู่เป่ยเหยียนพูดสวนขึ้นมาทันที
“หรือว่าจะเป็นร่างจริงของเปลวไฟประหลาด?” ฉีซิวซีพูดอย่างอ่อนแรง
ไม่เช่นนั้นจะอธิบายได้อย่างไรว่าทำไมพวกเขาถึงมีสมาธิมาพูดคุยกันได้?
“ไม่น่าใช่หรอก อาจจะตั้งใจให้พวกเราผ่อนคลาย แล้วค่อยรุนแรงขึ้นก็ได้”
คำพูดของติงหลิวหลิ่วทำให้ทุกคนที่มีท่าทีผ่อนคลายกลับมาตึงเครียดอีกครั้ง
เป็นไปได้สูงมาก!
สหายทั้งหลายไม่กล้าพูดอะไรอีกต่อไป แต่กลับเริ่มป้องกันปฐมวิญญาณของตนเองเต็มที่ พวกเขาไม่ต้องการกลับไปพร้อมกับระดับการบำเพ็ญที่ลดลงไปเป็นขอบเขตกลั่นลมปราณหรอกนะ! ไม่งั้นพวกเขาคงถูกหัวเราะเยาะจนตาย!
เอาเถอะ มีโอกาสสูงมากที่จะต้องตายที่นี่ คงไม่มีแม้แต่โอกาสให้คนอื่นหัวเราะเยาะด้วยซ้ำ!
ถึงแม้ในใจจะสิ้นหวัง แต่ยังไม่ถึงวินาทีสุดท้าย ทุกคนก็ยังไม่ยอมแพ้!
“ทุกคนอดทนอีกหน่อย อีกไม่นานก็ออกไปได้แล้ว!”
คำพูดของหลิงเยว่ทำให้สหายทั้งหลายเงียบลง
แม้แต่โม่จวินเจ๋อที่รู้ว่านางกำลังทำอะไร ก็ไม่เชื่อคำพูดที่ว่า ‘อีกไม่นานก็ออกไปได้แล้ว’
เพราะดอกบัวที่เพิ่งจะกินอย่างเอร็ดอร่อยในตอนนี้ ดูเหมือนจะกินอิ่มจนขยายใหญ่ขึ้นอีกไม่ได้แล้ว
