บทที่ 279 สาวสวยตกจากฟ้าเอาหน้าแตะพื้น!
บทที่ 279 สาวสวยตกจากฟ้าเอาหน้าแตะพื้น!
หลิงเยว่เริ่มคิดเกี่ยวกับซากปลาหมึกยักษ์
“หลิงเยว่ ศิษย์น้องรอง ลองปล่อยมือดูสิ ข้าจะเป็นคนแรกที่ลองชิม!”
สือเชี่ยนที่กินหนวดปลาหมึกต้ม ช่างไม่กลัวตายจริง ๆ
หลิงเยว่ “…”
“นี่มันเรื่องอะไรกัน ข้าเป็นศิษย์พี่ใหญ่ ข้าต้องได้กินก่อนอยู่แล้ว!” อวี้เจินกินของในมือจนหมดอย่างรวดเร็ว จากนั้นเรียกศิษย์อีกสองสามคน มุ่งหน้าตรงไปยังสนามรบโบราณทันที
“หลิงเยว่ น้องรอง พวกเจ้าลองทำก่อนนะ เดี๋ยวศิษย์พี่คนนี้จะไปหาวัตถุดิบที่แตกต่างกันมาอีกหลายอย่าง”
อวี้เจินเพิ่งจะไป ลู่เป่ยเหยียนก็ลากงูทะเลตัวหนึ่งกลับมา ตามหลังเขายังมีติงหลิวหลิ่วและว่านอวี้เฟิง พวกเขาถืองูอยู่ในมือเช่นกัน…
เพียงแค่รูปร่างและความหนาแตกต่างกันไปบ้าง
ดูเหมือนว่าเงาของงูไฟปีศาจจะยังคงอยู่ ทำให้พวกเขาเห็นงูแล้วอยากฆ่า
“ศิษย์น้องหลิง ดูให้ดีนะ!”
ทั้งสามพูดพร้อมกัน และโยนงูทั้งสามตัวไปที่หลิงเยว่
ปลาหมึกยักษ์ตัวหนึ่ง และงูสามตัวที่ตายอย่างไม่สงบ นอนเรียงกันอยู่ตรงหน้าหลิงเยว่ นางรู้สึกขนลุกเล็กน้อย
“ท่านแม่ มนุษย์ไม่ละเว้นแม้แต่สิ่งน่าเกลียดพวกนี้เลยเหรอ?”
หู่พั่วทำหน้ารังเกียจ เมื่อได้เห็นความน่ากลัวของมนุษย์
“น้องชาย กินไหม? อร่อยมากเลยนะ!”
ฮวนฮวนเห็นหู่พั่วที่ตัวเล็กกว่าตัวเอง นางก็เข้าไปหาอย่างร่าเริง ยังใจดีหั่นหนวดปลาหมึกเป็นแผ่นบาง ๆ ยื่นให้อีกด้วย
“ไม่เอา!”
หู่พั่วปฏิเสธอย่างเด็ดขาด ฮวนฮวนยื่นปากไม่พอใจ นางกินเองคนเดียวก็ได้!
หึ! ต่อไปถ้าอยากกิน นางก็จะไม่ทำให้เขากิน!
“เจ้าไปหาลูกชายมาจากไหน?”
ความอยากรู้อยากเห็นของหัวหน้าตะขาบมรกตถูกดึงขึ้นมา
“เก็บมาได้ระหว่างทาง เจ้ากินเสร็จก็รีบไปช่วยที่สนามรบเสีย!”
หัวหน้าตะขาบมรกตได้ยินแล้วโกรธมาก “พวกเจ้าไม่ควรรังแกข้าแบบนี้ ตั้งแต่สัตว์อสูรคลั่ง ข้าก็ถูกชิงยวนโยนไปที่สนามรบ สู้จนเหนื่อยแทบตาย แล้วเจ้ายังจะให้ข้าเข้าไปอีก!?”
มนุษย์ชอบกดขี่เผ่าพันธุ์อื่นจริง ๆ ถ้าไม่ใช่… ถ้าไม่ใช่…
ช่างเถอะ! เนื้อสัตว์อสูรนี่อร่อยดีจริง ๆ!
“โอ้! ข้าเข้าใจผิดเอง เดี๋ยวข้าจะทำของอร่อย ๆ ให้เจ้าแล้วกัน”
หลิงเยว่ขอโทษอย่างขอไปที หัวหน้าตะขาบมรกตเห็นแก่ของอร่อย เลยเลือกที่จะให้อภัยนาง!
“หึ! ไม่อยากให้ศิษย์พี่อะไรนั่นของเจ้าลองชิม แต่ไม่กลัวว่าข้าจะถูกพิษตายบ้างเลย?”
แม้ในใจให้อภัยแล้ว แต่หัวหน้าตะขาบมรกตยังมองทะลุเจตนาของหลิงเยว่ได้
หลิงเยว่ถูกจับได้ว่าคิดอะไรอยู่ ถึงจะรู้สึกผิดนิดหน่อย นางคิดแบบนั้นจริง ๆ แต่ให้หัวหน้าตะขาบมรกตมากินก็ไม่ปลอดภัย ถึงแม้ว่าพลังปีศาจจะไม่มีผลต่อเขา เขากินแล้วไม่เป็นไร แต่ไม่ได้หมายความว่าผู้บำเพ็ญคนอื่นจะกินได้เหมือนกัน
ช่างเถอะ ลองดูก่อน
“ท่านแม่ อะไรหอมจังเลยขอรับ!”
“ศิษย์น้องหลิงกำลังทำอาหารแน่ ๆ เมื่อก่อนตอนอยู่ในสำนัก นางก็ชอบทำของพวกนี้”
“พวกเราไปดูกันไหม?”
สำนักหลานเทียน ลูกศิษย์ที่เพิ่งกลับมาจากสนามรบก้าวเท้าเปะปะไปด้วยกัน ยิ่งเข้าใกล้ กลิ่นหอมยิ่งยั่วยวน ยังไม่ทันได้เดินไปถึง น้ำลายก็ไหลออกมาแล้ว
จนกระทั่งพวกเขาเห็นว่าสิ่งที่ส่งกลิ่นหอมขนาดนั้นคือ… เนื้อปีศาจ ทันใดนั้นก็หมดความอยากกิน ขาไม่เจ็บแล้ว บาดแผลภายในไม่ปวดแล้ว พวกเขาหันหลังกลับด้วยความเร็วปานสายฟ้า ไม่เหมือนคนบาดเจ็บเลยแม้แต่น้อย
แน่นอนว่าคนที่หนีไปไม่รอด ถูกฝูงตะขาบมรกตสี่ปีกจับตัวไว้ได้
“ข้าไม่กิน ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้!”
“อาจารย์ ผู้อาวุโส ช่วยออกมาจัดการหน่อยเถิด ศิษย์น้องจะให้พวกเราคนเจ็บมาลองยาพิษแล้ว!”
“ช่วยด้วย! ท่านอาจารย์ พวกเราคืออนาคตของสำนัก ท่านใจร้ายปล่อยให้อนาคตของสำนักถูกยาพิษทำร้ายได้อย่างไร!”
เสียงร้องขอความช่วยเหลืออย่างสิ้นหวังดังขึ้นทุกวันในกระโจมของสำนักหลานเทียน สำนักและตระกูลอื่น ๆ ชินชากับเรื่องนี้แล้ว พวกเขาแค่คิดว่า… กลิ่นหอมที่ลอยมาเป็นครั้งคราวนั้นช่างยั่วยวนเสียเหลือเกิน
แต่พอได้ยินว่านั่นคือกลิ่นหอมของเนื้อปีศาจ คนที่อยากไปสำรวจก็เลิกล้มความตั้งใจ และสรุปว่าคนของสำนักหลานเทียนบ้าไปแล้ว
คนของสำนักหลานเทียนบ้าไปแล้ว ยังอยากให้สำนักอื่นบ้าตามไปด้วย นี่ไง สือเชี่ยนและฉีซิวซีที่ถูกส่งไปให้ความอบอุ่นกับสำนักจ้านเจี้ยนข้าง ๆ ไม่เต็มใจเลยสักนิด
ครั้งที่แล้วอวี้เจินมา ยังโดนตีออกมาเลย ครั้งนี้ให้พวกเขามาโดนตีอีก อาจารย์คิดอะไรกันแน่?
คิดจะพึ่งกลุ่มคนเหล่านี้เพื่อเสริมความแข็งแกร่งให้ร่างกายของพวกเขางั้นหรือ?
ปีศาจในสนามรบมากมายขนาดนั้น ทำให้พวกเขาแข็งแกร่งมากพอแล้ว!
“ศิษย์พี่ ท่านไปก่อนเถิด ข้าจะไปสำรวจเส้นทางให้ท่านเอง”
สำรวจเส้นทางหลบหนี
ฉีซิวซีพูดจบ ก็เตะพี่สาวแท้ ๆ ของตัวเองเข้าไปในพื้นที่ของสำนักจ้านเจี้ยน อย่างไม่ปรานี
สาวสวยร่วงหล่น หน้าจ่อพื้น
สือเชี่ยนโมโหมาก แต่เพื่อทำภารกิจของอาจารย์ให้สำเร็จ นางจึงลุกขึ้นจากพื้นอย่างสง่างาม พร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า
“ทำไมเป็นคนจากสำนักหลานเทียนอีกแล้ว?”
“ครั้งก่อนโดนตีไม่พออีกหรือ?”
“เป็นผู้ฝึกร่างกาย… คงไม่กลัวโดนตีจริง ๆ”
สือเชี่ยนสบถในใจ มีแต่พวกปากดีที่ใช้กระบี่ทั้งนั้น!
“ข้าได้ยินมาว่า น้องสาวคู่หมั้นลูกสาวของฮูหยินเจ้าสำนักถูกพลังปีศาจครอบงำ เข้าไปลึกถึงกระดูกจนใกล้ตายแล้ว”
“ขอบคุณที่สำนักหลานเทียนเป็นห่วง น้องสาวของข้าได้ดื่มโอสถชำระมาร อาการดีขึ้นแล้ว”
ชายหนุ่มหน้าตาดีคนหนึ่งก้าวออกมาจากกลุ่ม
“เจ้ามาส่งสุราปราบมารใช่ไหม?”
“แน่นอนว่าไม่ใช่ สุราปราบมารมีราคาแพง ทำยาก ดังนั้น ศิษย์น้องของข้าจึงให้ข้าเอาของแทนมาให้ เป็นหินวิญญาณระดับต่ำหนึ่งหมื่นก้อน”
สือเชี่ยนพอพูดถึงหลิงเยว่ก็ยกคางขึ้นอย่างภาคภูมิใจ ตอนแรกไม่สนใจพวกเขา ตอนนี้ยังต้องมาขอสุราปราบมารจากศิษย์น้องของนางอีก!
“อีกแล้ว… เนื้อปีศาจ?”
ใบหน้าของชายคนนั้นกระตุก
“ใช่แล้ว แต่ศิษย์น้องหลิงคำนึงถึงผู้ป่วยที่อยู่ในขั้นวิกฤติ จึงได้ต้มเป็นน้ำแกงให้โดยเฉพาะ”
สือเชี่ยนส่งหม้อน้ำแกงให้ “น้ำแกงงูปีศาจ”
“สำนักหลานเทียนกลัวว่าพวกเราจะจ่ายเงินค่าสุราปราบมารไม่ไหวหรือ?”
“ใช่แล้ว ความยากจนของสำนักจ้านเจี้ยนนั้นเป็นที่รู้จักกันดีในโลกผู้บำเพ็ญเซียน ศิษย์น้องหลิงเข้าใจพวกเจ้าดี”
สือเชี่ยนทำหน้าไม่รู้จักบุญคุณ ไม่ได้คำนึงถึงว่าตัวเองอยู่ที่ไหนด้วยซ้ำ
เหล่าผู้ฝึกดาบที่หงุดหงิดเริ่มลงมือ!
ครั้งก่อนผู้ฝึกกายาที่พูดแบบนี้ถูกตีจนกระเด็นออกไปแล้ว ตอนนี้ยังกล้ามาอีก ดีนัก! ครั้งนี้ต้องทำให้นางกระเด็นออกไป!
“หยุดนะ!”
เสียงหญิงสาวตะโกนห้ามผู้ฝึกดาบที่กำลังจะลงมือ
“ขอโทษด้วย พวกเขาแค่ขู่นางเท่านั้น จริง ๆ แล้วพวกเราผู้ฝึกดาบใจดีและอ่อนโยนมาก”
สือเชี่ยนเหลือบมองหญิงสาวด้วยหางตา นางพูดประโยคนี้โดยไม่อายเลยหรือ?
ดูดาบตรงหน้าสิ ถ้าผู้หญิงตรงหน้าไม่ตะโกนห้าม เจ้าของดาบต้องแทงหัวนางโดยไม่ลังเลแน่ ยังจะพูดว่าใจดีอ่อนโยนอีก! ฮึ!
สือเชี่ยนที่ได้หินวิญญาณมาแล้วหันหลังเดินจากไปทันที พวกไม่รู้จักบุญคุณ กลับไปต้องบอกศิษย์น้องหลิง เรื่องการกระทำของพวกผู้ฝึกดาบกลุ่มนี้ ต่อไปถ้ามีคนที่มีพลังปีศาจแทรกซึมเข้ากระดูกอีกก็ไม่ต้องช่วยแล้ว ปล่อยให้ตายไปเถอะ!
อย่างไรก็ตาม สือเชี่ยนไม่คาดคิดว่าอาหารที่ทำจากเนื้อปีศาจจะมีผลในการขับไล่พลังปีศาจ และมีผลอย่างน่าทึ่ง ทั้งยังอร่อยมากอีกด้วย!
“ท่านพี่ ทำไมท่านถึงไม่ถูกตีออกมา?”
ฉีซิวซีเห็นพี่สาวที่ไม่บาดเจ็บ นางก็เบิกตากว้าง
สือเชี่ยนเห็นน้องชายตัวเองแล้วโกรธจนชกกำปั้นใส่ เขากล้าดียังไงถึงถีบนาง!
ทั้งสองคนเลยต่อสู้กันหน้ากระโจมสำนักจ้านเจี้ยน
คนที่เดินผ่านไปมา “…”
สมกับเป็นผู้ฝึกกายา ช่างอารมณ์ร้อนเสียจริง!
