บทที่154 หาเรื่อง
“คุณ คุณลู่ครับ”เดิมทีหลอหยุนฮวยที่สีหน้าดุร้ายนั้น พอได้เห็นว่าคนที่นั่งอยู่ข้างๆเฉินเสี่ยวปิงเป็นลู่เฉิน เลยรู้สึกตะลึงทันที
ครั้งก่อนในงานเลี้ยงของตระกูลจั่ว เขาเห็นกับตาว่าพวกคนใหญ่คนโตอย่างเซ่ซูเจี๋ยยังขอชนแก้วกับลู่เฉินเลย นี่เป็นคนใหญ่คนโตที่เขาคาดฝันอยากจะรู้จักมานาน
“คุณเป็นใคร?”ลู่เฉินหันไปมองหลอหยุนฮวย ในความทรงจําเหมือนไม่เคยรู้จักคนนี้มาก่อน
“ผมชื่อหลอหยุนฮวยครับ ครั้งก่อนที่อยู่ในงานเลี้ยงของตระกูลจั่ว ผมโชคดีได้นั่งอยู่ข้างคุณลู่ครับ”หลอหยุนฮวยอธิบาย
“เออ”ลู่เฉินพยักหน้า เหมือนจำขึ้นมาได้หน่อยนึง
เล่ยผู่อินเบิกตากว้าง นี่ยังเป็นคนไม่ได้เรื่องที่เธอรู้จักหรือ?
เฉินเสี่ยวปิงดีต่อเขายังไม่ว่า ทำไมแม้กระทั่งหลอหยุนฮวยยังเคารพต่อเขาล่ะ?
เมื่อกี้เขายังบอกว่าจะสั่งสอนไอ้ขยะคนนี้สักรอบให้เขาได้ตักน้ำใส่กะโหลก ชะโงกดูเงาตัวเองไม่ใช่หรือ?
เล่ยผู่อินไม่เข้าใจจริงๆ ลู่เฉินเป็นแค่เศษสวะ เป็นคนไม่ได้เรื่อง นี่เป็นสิ่งที่เธอเห็นกับตา แถมครอบครัวของหลินอี้จุนล้วนปฏิบัติต่อลู่เฉินไม่ดีด้วย เพียงแค่นี้ก็สามารถบ่งบอกถึงทุกอย่างได้แล้ว
แต่ทำไมเฉินเสี่ยวปิงกับหลอหยุนฮวยถึงจะประจบสอพลอเขาล่ะ?
“เสี่ยวปิง คุณก็อยู่ด้วยหรอ”หลอหยุนฮวยไม่ได้สนใจเล่ยผู่อินที่ตะลึงอยู่ ยิ้มใส่เฉินเสี่ยวปิงและพูด
“อ๋อ คนที่เล่ยผู่อินรอนั้นก็คือคนนั่นเอง”เฉินเสี่ยวปิงพูด
“เออ คาดไม่ถึงว่าคุณได้อยู่กับคุณลู่ เอ๊ะ เสี่ยวปิง คุณลู่ พวกคุณยังไม่ได้กินข้าวใช่ไหม ฉันเลี้ยงข้าวพวกคุณได้ไหม?”หลอหยุนฮวยมองไปที่ลู่เฉินด้วยความคาดหวัง เขาอยากรู้จักกับลู่เฉินมานานแล้ว
เขารู้อยู่แก่ใจว่าเฉินเสี่ยวปิงจะไม่มีวันชอบเขาหรอก เลยเลิกความโลภที่มีต่อเธอแล้ว
เฉินเสี่ยวปิงมองไปทางลู่เฉิน ลู่เฉินยักไหล่ เขายังไงก็ได้เพราะเดิมทีเขาก็ได้ออกมากินข้าวเที่ยงอยู่แล้ว
“โอเค นั้นก็ไปกินข้าวกัน”ลู่เฉินไม่ได้ปฏิเสธ เฉินเสี่ยวปิงก็เลยคิดจะช่วยหลอหยุนฮวยสักรอบหนึ่ง
เดิมทีเธอก็เป็นคนฉลาด ดูจากสายตาที่หลอหยุนฮวยมองลู่เฉิน เธอก็รู้แล้วว่าหลอหยุนฮวยอยากจะรู้จักกับลู่เฉิน
เพราะยังไงเธอกับหลอหยุนฮวยก็เป็นเพื่อนร่วมห้องในสมัยมัธยมปลาย แถมลู่เฉินในตอนนี้ยังเป็นบุคคลลึกลับที่มีชื่อเสียงกว่าเจ้าชายทั้งสี่ ใครไม่อยากรู้จักกับเขาล่ะ
หลังออกจากร้านเครื่องดื่ม หลอหยุนฮวยก็พาพวกเขามาถึงร้านอาหารระดับสูงร้านหนึ่ง
ห้องส่วนตัวของร้านอาหารฝรั่งร้านนี้คนธรรมดาไม่สามารถจองได้ด้วยซ้ำ แต่ด้วยความสามารถของหลอหยุนฮวย จองห้องส่วนตัวห้องหนึ่งยังไม่เป็นปัญหาหรอก
ได้ข่าวว่าคุณหนูสองของตระกูลเฉินก็มาด้วย เจ้าของร้านอาหารยังมาขอชนแก้วกันก่อน ในที่สุดยังได้สั่งผู้จัดการหน้าร้านมารออยู่นอกห้อง เพื่อคอยรับใช้
หลอหยุนฮวยคาดไม่ถึงว่าลู่เฉินเป็นคนอัธยาศัยดีเช่นนี้ โดยเฉพาะหลังได้ชนแก้วสนทนากันแล้ว ยิ่งมีความรู้สึกเหมือนรู้จักกับเขามานาน
สิ่งสำคัญที่สุดคือหลอหยุนฮวยเป็นคนพูดเก่ง แม้เขารู้ว่าฐานะของลู่เฉินพิเศษมาก แต่เขาไม่ได้พูดถึงฐานะของลู่เฉินแม้แต่นิด และพอดีได้พูดถึงฟุตบอลซึ่งลู่เฉินก็สนใจเหมือนกัน สองคนเลยได้คุยกันอย่างมีความสุขยิ่งขึ้น
โชคดีที่เฉินเสี่ยวปิงก็เป็นแฟนบอลเช่นกัน เลยสามารถพูดคุยกันทั้งสองคนได้อย่างดี
เล่ยผู่อินก็ลองสอดแทรกคำพูดไปหลายคำ แต่ไม่มีใครตอบกลับเธอ นี่ทำให้เธอไม่พอใจอย่างยิ่ง
สิ่งที่เธอได้รับทุกอย่างเธอล้วนโทษที่ลู่เฉินคนเดียว
เพราะในสายตาของเธอ ถ้าไม่ใช่การปรากฏตัวของลู่เฉิน เฉินเสี่ยวปิงก็จะไม่สนใจแต่เขาและลืมความรู้สึกของตัวเอง
ถ้าไม่ใช่การปรากฏตัวของลู่เฉิน หลอหยุนฮวยก็เป็นไปไม่ได้ที่จะไปประจบสอพลอเขาและกลับลืมตัวเองไป
เล่ยผู่อินกินกับข้าวไปเล็กน้อย จากนั้นก็เดินออกมาจากห้องส่วนตัวอย่างเก้อเขิน
เธอรู้สึกว่าเธอเป็นแค่เศษเกินในห้องนี้
เธอเกลียดลู่เฉินจากใจสุดๆ
หลังจากเข้าห้องน้ำกลับมา เล่ยผู่อินเห็นชายร่างใหญ่ที่เมาคนหนึ่งกำลังเดินมาอย่างสะเปะสะปะ เธอเลยคิดแผนหนึ่งขึ้นมาในใจ เลยเดินตรงไปทางชายร่างใหญ่
เธอตั้งใจถูไถบนร่างกายของชายร่างใหญ่ จากนั้นยกมือขึ้นมาตบหน้าชายร่างใหญ่ทันที
“แกมาแตะต้องฉันทำไมวะ?อีกุ๊ย!”เล่ยผู่อินแกล้งทำเป็นว่าตกใจและตวาดใส่เขา
อยู่ดีๆชายร่างใหญ่ก็ถูกตบไปแบบนี้ จึงได้ฟื้นสติขึ้นมาหน่อย
เขาเงยหน้าขึ้นมาอย่างสะเปะสะปะ เมื่อเห็นว่าเล่ยผู่อินแต่งตัวได้อย่างสวยเพริศพริ้ง แถมยังมีความเซ็กซี่ด้วย ดวงตาเลยสว่างขึ้นมาทันที”สาวสวยครับ คืนละเท่าไหร่ พี่จะทำให้คุณมีความสุขแน่ๆ”
เล่ยผู่อินได้ยินเช่นนี้เลยยิ่งหวาดกลัวมากขึ้น”แกอย่ามาพูดซี้ซั้วนะ ฉันเหมือนเป็นคนแบบนั้นหรือ เมื่อกี้แกมาแตะต้องฉัน แกต้องมาขอโทษกับฉันเดี่ยวนี้ ไม่นั้นฉันจะให้แฟนฉันมาหาเรื่องแก”
“ฉันแตะต้องแก?”ชายร่างใหญ่ยิ้มขึ้นมาอย่างเยาะเย้ย”โอเค แกเรียกมาเลย ฉันรออยู่”
แม้ว่าเขาเมาไปหน่อย แต่ยังมีสติอยู่ เมื่อกี้นี้ผู้หญิงคนนี้จงใจมาชนกับเขา ยังคิดจะมาหลอกเขาหรือ?
พอดีในเวลานี้ ลู่เฉินออกมาเข้าห้องน้ำ เห็นว่าเป็นหูเปียวซึ่งเป็นลูกน้องของตู้เฟยนั่นเอง และเหมือนเขากำลังเกิดเรื่องอะไรสักอย่างกับเล่ยผู่อิน เลยเดินขึ้นมาถามว่า”เกิดอะไรขึ้น?”
“แกออกไปให้พ้น ไม่ต้องมายุ่งกับฉัน หลอหยุนฮวยจะมาช่วยฉันอยู่แล้ว”เล่ยผู่อินตวาดใส่เขา
เดิมทีเธอก็ไม่พอใจลู่เฉินอย่างยิ่ง ตอนนี้ลู่เฉินยังคิดจะมาทำลายเรื่องดีๆของเธอ เธอจะยอมได้ยังไงล่ะ
เจตนาที่แท้จริงของเธอก็คือจงใจจะก่อเรื่องนี้ขึ้นมาเพื่อจะได้ให้หลอหยุนฮวยได้มาช่วยเธอ จากนั้นตัวเองก็สามารถเกิดเรื่องบางอย่างกับหลอหยุนฮวย เธอเลยไม่อยากให้เรื่องดีๆแบบนี้ถูกลู่เฉินทำลายไป
ลู่เฉินได้ยินเช่นนี้ก็ยิ้มออกมาอย่างราบเรียบ จากนั้นก็เดินไปทางห้องน้ำโดยตรง
วูเปียวก็มองเห็นลู่เฉิน เขาคิดจะทักทายกับลู่เฉิน แต่ลู่เฉินแอบโบกมือสะกิดเขา เขาเลยเข้าใจความหมายของลู่เฉิน
ไอ้หญิงนี่กล้าตวาดใส่คุณชายลู่ด้วย อยากตายมากหรือไง?
เมื่อได้รับสายของเล่ยผู่อินแล้ว หลอหยุนฮวยก็เดินออกมา
“หลอหยุนฮวย อยู่ที่นี่”เล่ยผู่อินโบกมือให้หลอหยุนฮวย
“เกิดอะไรขึ้น?”หลอหยุนฮวยก็ได้เห็นวูเปียว และต่างก็รู้ฐานะของฝ่ายตรงข้าม ในตอนนี้กลุ่มอำนาจของตู้เฟยเป็นกลุ่มอำนาจใต้ดินที่ใหญ่ที่สุดของเมืองหยูโจว แม้กระทั่งพ่อเขาเมื่อเห็นตู้เฟยยังต้องเรียกเขาว่าพี่เฟย แน่นอนว่าเขาก็ไม่กล้าไปขัดใจลูกน้องของตู้เฟยเหมือนกัน
“ฉันออกมาจากห้องน้ำ เขาก็จงใจมาแตะต้องฉัน คิดจะมาลวนลามทางเพศ อาฮวย คุณต้องให้เขามาขอโทษฉันนะ ต้องแก้แค้นให้ฉันนะ”เล่ยผู่อินชี้ไปที่วูเปียว และจับแขนของหลอหยุนฮวยเอวไว้ ร้องให้ออกมาอย่างน่าสงสาร ราวกับว่าได้รับความไม่เป็นธรรมอย่างแท้จริง ดึงดูดให้ผู้คนสงสารเธอ
“คนนี้ก็คือแฟนของแกเหรอ?”เมื่อวูเปียวได้เห็นหลอหยุนฮวย ก็หัวเราะออกมาอย่างเยาะเย้ย
เขาเป็นคนในกลุ่มอำนาจใต้ดิน แถมยังพอมีอำนาจบ้าง ก็ต้องรู้จักลูกหลานของตระกูลใหญ่ในหยูโจวบ้าง
ไอ้หลอหยุนฮวยคนนี้เมื่อไม่กี่วันก่อนยังได้ไปขอร้องพี่เฟยช่วยเรื่องบางอย่างอยู่ เขาเลยไม่คิดจะไว้หน้าหลอหยุนฮวยเลย
ถ้าตามหลักแล้ว เขาก็ควรที่จะไว้หน้าหลอหยุนฮวยสักหน่อย เพราะเรื่องนี้ก็แค่เรื่องเล็กๆ
แต่เมื่อกี้นี้เล่ยผู่อินยังกล้าตวาดใส่คุณชายลู่ด้วย นั้นเขาก็ไม่สามารถปล่อยเธอไปง่ายๆแล้ว
“พี่วู คุณเข้าใจผิดแล้ว ผมไม่ใช่แฟนของเธอ เรื่องในวันนี้ก็ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับผมครับ”หลอหยุนฮวยรีบสะบัดมือของเล่ยผู่อินออก เพื่อตัดความสัมพันธ์กับเธอ
บ้านเขายังต้องขอร้องความช่วยเหลือจากพี่เฟย แน่นอนว่าเป็นเขาไปไม่ได้ที่จะช่วยเล่ยผู่อินเพราะเรื่องเล็กๆนี้เอง
เมื่อได้ยินคำพูดของหลอหยุนฮวย เล่ยผู่อินเลยตะลึงไปหมด
