บทที่146 การเชิญชวนของเฉินจือหราน
“ท่านผู้มีบุญคุณคะ ฉัน ฉันเป็นแค่คนงานสุขาภิบาลคนหนึ่ง ไม่มีความสามารถพิเศษใดๆ”เมื่อได้ยินคำพูดของลู่เฉิน หลี่หงเหม่ยรู้สึกซาบซึ้งใจ แต่เธอก็ยังคงพูดออกมาตรงๆ ความเมตตาของลู่เฉินเธอขอบคุณจากใจ แต่เธอเธอไม่สามารถทำให้ลู่เฉินต้องลำบากใจ
“ไม่เป็นไร คุณสามารถไปทำความสะอาด แน่นอนว่าคุณก็สามารถเลือกงานอื่นได้ตามใจชอบ”ลู่เฉินตัดสินใจจะชอบผู้หญิงที่น่าสงสารคนนี้
“ฉัน……”หลี่หงเหม่ยรู้สึกหวั่นไหวใจ ตอนนี้เธอต้องการงานที่สามารถรวมทั้งอาหารและที่พัก แต่ในใจของเธอรู้สึกเกรงใจ
“อย่างนี้ละกัน ฉันจะพาเธอไปดูที่บริษัทก่อน”ระหว่างที่พูด ลู่เฉินก็เดินออกไปข้างนอกโดยตรง
หลี่หงเหม่ยลังเลไปสักพักนึก ในที่สุดก็ได้ขึ้นรถตามลู่เฉิน
มาถึงตึกจวินเยวี่ย ลู่เฉินให้วังเหว่ยลงมาพาหลี่หงเหม่ยสองแม่ลูกขึ้นไป และได้สั่งให้เขาเตรียมงานให้หลี่หงเหม่ย จากนั้นเขาก็จากไป
เมื่อเห็นว่างานที่ลู่เฉินแนะนำมานั้น คือมาทำงานที่เทคโนโลยีอี้ฉี หลี่หงเหม่ยรู้สึกตื่นเต้นมาก ในขณะเดียวกันเธอก็ขาดความมั่นใจในตัวเอง
“ประ ประธานวัง ฉัน ฉันทำความสะอาดเป็นอย่างเดียว”หลี่หงเหม่ยเริ่มชาดความมั่นใจในตัว นี่มันไม่ใช่บริษัทเล็กๆนะ
“เออ โอเค นั้นคุณก็เป็นพนักงานทำความสะอาดก่อน”วังเหว่ยพยักหน้า ยังไงก็เป็นคนที่ลู่เฉินพามา เขาจะไม่ถามเยอะหรอก พอถึงเวลาให้เงินเดือนเธอก็พอ
วังเกว็นพาหลี่หงเหม่ยมาถึงห้องทำการของฝ่ายบุคคล เมื่อเห็นว่ารองผู้อำนวยการของฝ่ายบุคคลเสี่ยวจื่อเหิงอยู่ เลยพูดว่า”รองผู้อำนวยการเสี่ยว คุณช่วยจัดงานให้เธอหน่อย ให้เธอเป็นคนงานทำความสะอาดก่อน ส่วนที่พักแบะการ์ดอาหารก็ช่วยจัดให้เธอเสร็จทีเดียวเลย”
“รับทราบครับ ท่านประธานวัง”เสี่ยวจื่อเหิงพยักหน้า หลังจากวังเหว่ยออกไปแล้ว เธอจึงเริ่มสำรวจหลี่หงเหม่ยขึ้นมาด้วยความอยากรู้อยากเห็น
เมื่อเห็นว่าหลี่หงเหม่ยไม่เพียงแต่ขาเป๋ ยังพาลูกชายมาสมัครงานด้วย ก็ปรากฏความดูถูกออกมาในสายตา
แต่นี่เป็นคนที่วังเหว่ยพามาเอง เขาไม่รู้ว่าเธอกับวังเหว่ยเป็นอะไรกัน เลยไม่กล้าถามอะไรเยอะ
“คุณชื่ออะไร?”เสี่ยวจื่อเหิงถาม
“หลี่หงเหม่ย”หลี่หงเหม่ยตอบ
“บัตรประชาชนเอามาไหม”เสี่ยวจื่อเหิงถาม
“บัตรประชาชนของฉันยังไม่ทันได้ไปทำใหม่ คุณสามารถทำการสมัครงานให้ฉันก่อนได้ไหมคะ เดี่ยวอีกสองวันฉันค่อยไปทำใหม่?”หลี่หงเหม่ยพูดอย่างขาดความมั่นใจ
เสี่ยวจื่อเหิงขมวดคิ้ว ไม่มีบัตรประชาชนจะทำหการสมัครให้ได้ยังไงล่ะ?
“ประธานวังเป็นคนให้คุณมาหรือ?”เสี่ยวจื่อเหิงมองไปทางหลี่หงเหม่ย
“เป็นผู้มีบุญคุณต่อลูกชายของฉัน เขาบอกว่าจะแนะนำงานให้พวกเรา ก็เลยพาพวกเรามา จากนั้นก็ให้ประธานวังพาพวกเราเข้ามา”หลี่หงเหม่ยพูดความจริงออกมา
“โอเค จำไว้นะ เมื่อไปทำบัตรประชาชนเสร็จ ก็ต้องมาดำเนินการตามขั้นตอนสมัครทันที”เสี่ยวจื่อเหิงพยักหน้า แม้ว่าไม่ใช่ความสัมพันธ์โดยตรงกับประธานวัง แต่ผู้หญิงคนนี้อย่างน้อยก็ต้องมีความเกี่ยวข้องอะไรสักอย่างกับประธานวัง เขาทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ก่อนละกัน เพราะเธอก็แค่คนงานทำความสะอาดเอง”
พอคิดไปแบบนี้ เสี่ยวจื่อเหิงก็ได้การลงชื่อเข้าระบบให้หลี่หงเหม่ยทันที จากนั้นก็โทรให้คนใต้บัญชามาพาหลี่หงเหม่ยไปหาที่พักก่อน
หลังจากลู่เฉินออกจากตึกจวินเยวี่ย ก็ได้รับสายที่ไม่มีการจดจำ ลู่เฉินเห็นว่าเป็นเบอร์ของหยูโจว ก็เลยรับสาย
“คุณลู่ ฉันเป็นเฉินจือหราน คืนนี้ทุ่มหนึ่งฉันได้จัดงานเลี้ยงงานหนึ่งขึ้นมา ฉันมีเพื่อนคนหนึ่งอยากรู้จักกับคุณ คุณสามารถมาได้ไหม?”หลังจากเชื่อมต่อได้ เฉินจือหรานก็พูดมาตรงๆ
“ฉันก็แค่คนธรรมดาคนหนึ่ง จะรู้จักไปทำห่าอะไรล่ะ”ลู่เฉินยิ้มออกมา เขาไม่อยากไปเข้าร่วมงานเลี้ยงแบบนี้
“คุณลู่ ตามจริงเรื่องคือว่า จางดาวเรนยังคงไม่ตายใจต่อฉัน ฉันขอร้องคุณช่วยฉันอีกทีได้ไหม?”เฉินจือหรานพูดด้วยความขอร้อง
“แล้วปู่ของเขาก็ได้ปล่อยคำพูดออกมาว่า ถ้าฉันไม่แต่งงานกับจางดาวเรน พวกเขาก็จะไม่ให้ที่ดินเกาะสีเขียวนั้นมา”เมื่อเห็นว่าลู่เฉินไม่ได้พูดอะไร เฉินจือหรานก็พูดต่อ
จิตใจของลู่เฉินเกิดการคล้อยตาม ที่ดินเกาะสีเขียวนั้นท่านปู่ตระกูลเฉินได้มอบให้ลู่เฉินแล้ว ตระกูลจางไม่ยอมเอาออกมาให้ เห็นได้ชัดว่าก็คือจะรังแกเขา
“โอเค ฉันจะไปตรงเวลา”ลู่เฉินคิดแล้วพูด
ที่ดินตรงนั้นเขาจะเอาให้ได้แน่นอน เขาได้วางแผนในใจเสร็จแล้ว หลังจากได้ที่ดินเกาะสีเขียวแล้ว ก็จะมาทำเป็นที่ตั้งของบริษัทหินหยาบ”
ตอนนี้บริษัทหินหยาบได้ก่อตั้งขึ้นมาแล้ว แต่ยังเช่าที่ทำงานอยู่ แถมโกดังยังหาที่เช่าไม่ได้ ดังนั้นจนถึงตอนนี้ยังไม่ได้ไปนำเข้าหินหยาบเลย
ตอนบ่ายรับฉีฉีกลับมา ลู่เฉินทำกับข้าวเสร็จ รอหลินอี้จุนกลับมารับประทานอาหารพร้อมกันแล้ว ลู่เฉินมองไปดูเวลา หกโมงครึ่งแล้ว เลยพูดว่า”ฉันมีธุระออกไปก่อน เดี๋ยวจะกลับมาดึกหน่อย”
“คุณจะกลับหรือไม่มันเกี่ยวอะไรกับฉัน?”หลินอี้จุนพูดอย่างเย็นชา
เธอยังโกรธลู่เฉินอยู่ ถ้าหากไม่ใช่ว่าเมื่อวานเกิดแผ่นดินไหว เธอยังไม่อยากจะพูดกับลู่เฉินด้วยซ้ำ
แต่แม้ว่าได้พูด ก็ล้วนไม่ได้พูดอย่างดีๆ
ลู่เฉินแอบถอนหายใจออกในใจ จากนั้นก็ออกจากบ้าน
พอขึ้นรถเสร็จ ลู่เฉินก็ได้ไลน์ไปถามที่อยู่ของงานเลี้ยง จากนั้นก็วิ่งตรงไปที่งานเลี้ยง
พอถึงที่อยู่ในการจัดงานเลี้ยง ลู่เฉินสังเกตว่าที่นี่เป็นคลับเฮาส์ส่วนบุคคล แถมยังหรูหรามาก
หน้าประตูคลับเฮาส์ได้มีรถหรูหราจอดอยู่หลายๆคันแล้ว รุ่นA6ของลู่เฉินจอดอยู่ในท่ามกลางของรถสุดหรูเหล่านี้ ไม่มีความสะดุดตาแม้แต่นิด แถมยังมืดสลัว ไม่มีใครยอมมองซ้ำตาหรอก
ลู่เฉินหาที่จอดรถเสร็จ และกำลังจะจอดรถ ก็มียามคนหนึ่งวิ่งมาเคาะหน้าต่างรถของเขา
กดหน้าต่างรถลง ลู่เฉินขมวดคิ้วและถามว่า”มีเรื่องอะไร?”
“ขออภัยด้วย ที่นี่ไม่มีที่จอดรถ เชิญคุณไปหาที่จอดรถที่อื่นเถอะ”ยามมองมาที่ลู่เฉินอย่างดูถูก แต่รถAudiราคาถูกคันหนึ่งเองจะจอดที่นี่ได้ยังไงล่ะ
“นี่ก็คือที่จอดไม่ใช่หรือ?” ลู่เฉินขมวดคิ้ว ชี้ไปที่ที่จอดรถข้างหน้าแล้วถาม
ยอมชี้ไปที่รถหรูหรารอบข้าง และพูดอย่างเยาะเย้ย”คุณไม่ดูก่อนว่ารถของคนอื่นเขาเป็นรถอะไร รถราคาถูกคันนี้ของคุณสมควรที่จะจอดที่นี่หรือ?”
รถราคาถูก?
เมื่อไหร่ที่ยามก็สุดยอดเช่นนี้แล้ว ดูถูกรถAudiหลายสิบแสน?
ลู่เฉินตกใจ จึงมองดูยามคนนี้อย่างละเอียด แต่พบว่ายามคนนี้ไม่มีอะไรที่แตกต่างจากคนธรรมดา
หรือไอ้เจ้านี่ก็เป็นคนคมในฝักอย่างเขาหรือ?
“ที่จอดรถยังต้องแบ่งแยกยี่ห้อรถด้วยหรือ?คลับเฮาส์ของพวกคุณสุดยอดขนาดนี้เชียว?”ลู่เฉินถามอย่างล้อเล่น
“คุณพี่ ฉันพูดกับคุณตรงๆละกัน คลับเฮาส์ของพวกเราที่นี่ได้ถูกคนเหมาลงมา คนที่มาล้วนเป็นคนมีสกุล ดังนั้นคุณไปจอดที่อื่นดีกว่า ฉันก็ไม่อยากทำให้คุณต้องลำบากใจ”ยามพูดแนะนำเขา
“คุณแน่ใจว่าฉันไม่ได้มาเข้าร่วมงานเลี้ยงหรือ?”ลู่เฉินยิ้มอย่างราบเรียบ
“คุณ?”ในสายตาของยามเต็มไปด้วยความดูถูก”คุณรู้ว่าคลับเฮาส์ของพวกเราถูกใครเหมาลงมาไหม?”
ลู่เฉินเงียบขรึม ยามพูดอย่างเย่อหยิ่ง”คนที่เหมาคลับเฮาส์ลงมานั้นเป็นคุณหนูใหญ่ของตระกูลเฉิน คนที่สามารถถูกคุณหนูใหญ่ตระกูลเฉินเชิญชวนมานั้นล้วนเป็นลูกคนรวยที่แท้จริงในเมืองหยูโจว รถของพวกเขานั้นอย่างน้อยก็เริ่มที่หนึ่งล้าน คุณอย่างแกอย่าฝันเถอะ”
ลู่เฉินสัวเกตดูรอบข้าง ในที่จอดรถไม่มีรถที่ต่ำกว่าหนึ่งล้านจริงด้วย
พอดีในเวลานี้ ก็มีรถเบนซ์ระดับGคันหนึ่งขับมา แม้ว่ารถคันนี้ไม่ใช่รถนำเข้า แต่ราคาก็อยู่ที่ล้านกว่าสองล้าน
“ยาม เกิดอะไรขึ้น?รถAudiคันหนึ่งเองให้เขาจอดเองไม่ได้หรือไง อย่าเฉื่อยชา รีบบอกให้เขาหลบทาง”ภานใยG500 มีชายหนึ่งคนหนึ่งโผล่หัวออกมาพูดอย่างรำคาญ
