“คนที่หมุนลูกเต๋าก็เป็นคนของแก ถ้าหากมีคนโกงก็ควรเป็นคนของแกสิที่โกง มือและขาของฉันไม่ได้โดนโต๊ะด้วยซ้ำ หรือแกนึกว่าฉันเป็นเทวดาหรือไง”ลู่เฉินมองไปที่วังซิงอย่างเยาะเย้ย
ถ้าจะบอกว่าเขาโกง ก็ได้นะ เพราะเขาสามารถได้ยินทุกการเคลื่อนไหวของลูกเต๋าได้
แต่ใครจะสามารถตัดสินว่าเขาโกงล่ะ?
“ฉันไม่เชื่อว่าแกจะโชคดีขนาดนี้!แกมีปัญหาแน่นอน!”วังซิงก็ไม่แน่ใจว่าลู่เฉินโกงหรือเปล่า แต่เขาจำเป็นต้องเถียงแน่นอน
ถ้าเสียต้องเสียตั้งหกร้อยล้าน ไม่ใช่ว่าเป็นหกสิบล้าน!
ถ้าเป็นหนึ่งร้อยล้าน เขายังสามารถหามาได้ แต่หกร้อยล้าน เขายังไม่มีสิทธิ์นี้ที่บ้าน
แม้ว่าตอนนี้พี่ชายของเขายังรักษาอยู่ที่โรงพยาบาล แต่สิทธิ์การตัดสินบางอย่างยังอยู่ในมือของพี่ชายเขา เขาแค่รับผิดชอบโครงการฯบางอย่างของบริษัทแค่นั้นเอง ฝ่ายการเงินจะไม่ฟังคำสั่งของเขาหรอก
“อย่ามาพูดไร้สาระแบบนี้ ฉันไม่ได้โกง ที่นี่มีคนตั้งเยอะ ไม่มีใครเห็นหรือไง?เอาเงินมาเถอะ อย่าให้ฉันต้องลงมือนะ ฉันก็ไม่อยากต่อยแกจนต้องไปหาพี่ชายของแกที่โรงพยาบาลบนงานเลี้ยงของท่านปู่เฉิน”ลู่เฉินพูดด้วยสีหน้าที่เย็นชาลง
สีหน้าของวังซิงเปลี่ยนทันที เขาเชื่อว่าลู่เฉินพูดได้ก็ทำได้แน่นอน พี่ชายของเขายังนอนอยู่ที่โรงพยาบาลอย่างน่าสงสารอยู่เลย
เขามองไปที่เจ้าโต๊ะด้วยสีหน้าที่มืดมน
สีหน้าของเจ้าโต๊ะก็เปลี่ยนทันที และพูดอย่างสั่น”คุณชายวังครับ ผมก็ไม่ทราบว่าทำไมเขาถึงโชคดีขนาดนี้”
“แต่แกก็แพ้ด้วย ดังนั้นแกก็ต้องจ่ายเงินด้วยกัน”วังซิงพูดอย่างเย็นชา
“อ๊า?คุณชายวัง คุณทำแบบนี้ได้ยังไง คุณให้ฉันช่วยเดิมพันให้คุณ ทำไมฉันต้องจ่ายเงินด้วยล่ะ?”สีหน้าของเจ้าโต๊ะแย่จนสุดๆ คาดไม่ถึงว่าวังซิงจะไร้ยางอายจนถึงขั้นนี้
“แกไม่จ่ายก็ไม่เป็นไร ขอให้แกรู้สึกว่าหลังออกจากตระกูลเฉินแกยังสามารถปลอดภัยก็พอ”วังซิงพูดคุกคามอย่างไร้ยางอาย”
เจ้าโต๊ะใจสั่นทันที วังซิงเป็นคนแบบไหนคนที่อยู่ในนี้ล้วนรู้ดีอยู่ คนฐานะอย่างเขา จะกล้าไปยั่วยุคนร้ายคนนี้ได้ยังไงล่ะ
เขาลังเลไปสักพัก กัดฟันอย่างไม่เต็มใจ”คุณชายวัง หนึ่งร้อยห้าสิบล้านนี้เป็นทรัพย์สมบัติของฉันทั้งหมดแล้ว มากกว่านี้ฉันก็ไม่มีแล้ว!”
หนึ่งร้อยห้าสิบล้านนี้เป็นเงินที่เขาเล่นพนันชนะในวันนี้ แม้ว่าเจ็บใจมาก แต่ภายใต้การคุกคามของวังซิง เขาเพียงแต่ต้องเอาออกมา
คนอื่นเห็นว่าวังซิงหยิ่งขนาดนี้ ไม่มีใครกล้าออกมาพูดให้เจ้าโต๊ะ ทุกคนล้วนเงียบขรึมอยู่กับที่
“มากสุดฉันยังเอาออกมาได้อีกหนึ่งร้อยล้าน รวมทั้งหมดสองร้อยห้าสิบล้าน มากกว่านี้ฉันก็ไม่มีแล้ว”วังซิงผลักชิปหนึ่งร้อยห้าสิบล้านของเจ้าโต๊ะไปถึงตรงหน้าของลู่เฉินพร้อมพูดออกมา
“อย่าพูดไร้สาระให้มันเสียเวลา เราล้วนเป็นผู้ใหญ่กันแล้ว ยอมเดิมพันก็ต้องยอมรับการแพ้ด้วย หกร้อยล้าน ขาดสลึงหนึ่งยังไม่ได้”ท่าทีของลู่เฉินแน่วแน่มาก วังซิงคิดจะหาเรื่อง นั้นเขาก็ค่อยๆเล่นกับวังซิง
สีหน้าของวังซิงเปลี่ยนทันที ในสายตาเต็มไปด้วยความเกลียดชัง แต่เขาไม่กล้าทำอะไร ครั้งก่อนถูกลู่เฉินตบไปสองทียังเป็นเรื่องเล็กอยู่ เขาเป็นห่วงว่าถ้าวันนี้ลู่เฉินต่อยจนเขาพิการ และถ้าทำให้เขากลายเป็นขันทีด้วย นั้นเขาก็คงจะคิดสั้นแหละ
“แกรอก่อน ฉันโทรไปหาพ่อ”ต่อหน้าของลู่เฉิน วังซิงเป็นคนขี้กลัว ระหว่างพูดเขาก็หยิบโทรศัพท์มาโทรออกไป
ทุกคนเห็นว่าวังซิงกลัวลู่เฉินขนาดนี้ ล้วนรู้สึกแปลกใจว่าตกลงลู่เฉินมีฐานะอะไร ถึงสามารถทำให้วังซิงหวาดกลัวจนขนาดนี้
ไม่นานวังชิจูก็พากลุ่มคนกลุ่มหนึ่งวิ่งมา ในมือของวังชิจูมีรูปภาพของลู่เฉิน เพียงตาแรกเขาเลยได้เห็นลู่เฉินทันที โดยเฉพาะเมื่อรู้ว่าลูกชายได้เสียเงินหกร้อยล้านให้กับลู่เฉิน ในดวงตาของเขาเลยมีเปลวไฟกระพริบอยู่
ถ้าไม่ใช่ว่าช่วงนี้ถูกล่าช้าเพราะเรื่องวุ่นวายของบริษัท เขาคงได้จัดการลู่เฉินไปตั้งนานแล้ว
“น้อง ลูกของฉันไม่รู้เรื่องรู้ราว ทำให้คุณขุ่นเคือง ต้องขอโทษด้วยนะ”แม้ว่าในสายตาของวังชิจูเต็มไปด้วยฆาตกรรม แต่วันนี้เป็นวันเกิดครบเจ็บสิบปีของท่านปู่เฉิน ไม่สามารถก่อความวุ่นวายในที่นี่ได้
“ในบัตรนี้มีเงินอยู่ร้อยล้าน ถึงว่าเป็นการขอโทษของเรา”วังชิจูหยิบบัตรหนึ่งใบยื่นให้ลู่เฉิน
“หนึ่งร้อยล้าน?”
ลู่เฉินหัวเราะออกมา”คุณว่าฉันเป็นคนเหมือนไม่มีร้อยล้านหรือ?”
“น้อง มันเป็นเพียงแค่การเล่นกันสำหรับเด็กๆ ทำไมถึงต้องจริงจังขึ้นมาล่ะ?”วังชิจูพูดด้วยสีหน้าที่แย่มากๆ
“คุณหมายความว่าลูกของคุณยังเป็นเด็กอยู่?”ลู่เฉินหัวเราะออกมา
มีคนก็ทนไม่ไหวหัวเราะออกมาเช่นกัน แต่วังซิงกลับเต็มไปด้วยความเก้อเขิน
เขาตั้งยี่สิบห้าขวบแล้ว
“น้อง วันนี้เป็นวันเกิดครบเจ็ดสิบปีของท่านปู่เฉิน ถ้าคุณยังจะก่อเรื่องวุ่นวายอีก ก็เท่ากับว่าไม่ไหวหน้าท่านปู่เฉิน”วังชิจูเหล่ตา และใช้ตระกูลเฉินในการกดดันลู่เฉิน
วิธีของเขานี้กล่าวได้เลยว่าสุดยอดมาก จู่ๆก็ยอมความผิดมาที่ลู่เฉิน และใช้อำนาจของตระกูลเฉินในการกดดันลู่เฉินด้วย
ต้องยอมรับว่า วังชิจูถึงเป็นเจ้าเล่ห์จิ้งจกมี่แท้จริง คำพูดไม่กี่ประโยคก็ปรับเปลี่ยนสถานการณ์ได้ ถ้าเทียบกับเขา วังซิงยังถือว่าเป็นเด็กอยู่
“น้องคนนี้ ฉันชื่อเฉินซาน เป็นผู้ดูแลบ้านของตระกูลเฉิน วันนี้คุณสามารถมาเข้าร่วมงานเลี้ยงนี้ได้ ก็หมายความว่าคุณต้องมีความสัมพันธ์ใดๆกับตระกูลเฉินด้วย ดูจากหน้าของฉัน เรื่องของวันนี้ก็ให้มันผ่านไปเถอะ”
เวลานี้ ผู้ชายวัยกลางคนหนึ่งที่อยู่ข้างวังชิจูมองไปทางลู่เฉิน เขาพูดเสริมว่า”แถมสถาบันการบันเทิงที่พวกเราสร้างไว้ก็เพื่อจะสร้างความบันเทิง พวกคุณเดิมพันใหญ่เช่นนี้ ถือว่าเป็นการผิดวัตถุประสงค์ของความบันเทิง ตระกูลเฉินของเราจะไม่ยอมรับหรอก”
เขานี่ถือได้ว่าอยู่ฝั่งวังชิจูอย่างสมบูรณ์แล้ว
มันก็ไม่แปลก เขาไม่รู้จักลู่เฉินด้วยซ้ำ แถมเขาก็ไม่ได้คิดว่าลู่เฉินจะมีฐานะที่ใหญ่โตขนาดไหน แต่คิดว่าเขาคงมาเพื่อประจบประแจงคนในตระกูลเฉินขิงพวกเขา
แต่วังชิจูก็ไม่เหมือนแล้ว
อย่าไปพูดถึงว่าวังชิจูเป็นมิตรกับเขาขนาดไหน ดูจากฐานะของตระกูลวัง เขาก็ควรจะอยู่ฝั่งวังชิจู
“น้อง พอเถอะ สองร้อยห้าสิบล้าน มันเยอะพอสมควรแล้ว”
“ใช่ไง ที่ไม่ใช่คาสิโนแท้ๆ แต่พวกคุณยังเล่นใหญ่ขนาดนี้ ตระกูลเฉินไม่ยอมรับอยู่แล้ว”
“ถ้าเกิดฉันเป็นคุณนะ ฉันก็เอาเงินเก้าสิบล้านที่เสียไปเมื่อกี้นี้กลับมาก็พอ”
“พี่น้อง อย่าโลภมากเกินไป ต้องรู้ว่าต้นเหตุของเรื่องหลายอย่างก็เริ่มจากความโลภแหละ”
เมื่อเห็นว่าผู้ดูแลบ้านเฉินก็ช่วยตระกูลวัง ทุกคนต่างก็พูดเตือนเขาขึ้นมา
ความสามารถในการปรับตัวเข้ากับสถานการณ์กับพวกเขาก็ช่างเก่งหรือเกิน
“แกกำลังคุกคามฉันหรือ?”ลู่เฉินไม่ได้สนใจคนอื่น รวมไปถึงเฉินซาน แค่จ้องมองวังชิจูอยู่
สีหน้าของวังชิจูแย่มาก คาดไม่ถึงว่าลู่เฉินจะไม่รู้เรื่องขนาเนี้
เฉินซานก็เปลี่ยนสีหน้าทันที เขาได้บอกถึงตำแหน่งของตนเอง แถมยังได้พูดอย่างชัดเจนแบบนี้แล้ว ลู่เฉินยังไม่ไว้หน้าเขาบ้างเลย
ไม่ตระหนักถึงความสำคัญของเขาเลยหรือ
“คุณวัง พวกเราไปกัน ฉันไม่เชื่อว่ายังมีคนกล้ามาก่อเรื่องที่คฤหาสน์ของตระกูลเฉิน แถมยังเป็นวันนี้ด้วย”เฉินซานกัวเราะเยาะเย้ยออกมา จากจะสะบัดหน้าเตรียมจากไป
วังชิจูคิดดูแล้วก็รู้สึกว่ามีดหตุผลจริง วันนี้เป็นวันเกิดของท่านปู่เฉิน แถมยังอยู่ในคฤหาสน์ของตระกูลเฉินด้วย เขาไม่เชื่อว่าลู่เฉินกล้าทำอะไรขึ้นมา
“พวกเขาสามารถไปได้ แต่แกไปไม่ได้”ลู่เฉินเห็นว่าวังซิงก็คิดจะเดินหนีตามพวกเฉินซานและวังชิจู เลยจับไหล่ของวังซิงไว้ทันที
พอทุกคนเห็นเช่นนี้ ล้วนรู้สึกตกใจมาก
