บทที่ 73 ลูกเขยจอมล้างผลาญ
เมื่อเห็นลู่เฉินมองดูของสะสมเหล่าด้วยนั้นท่าทางจริงจัง ทุกคนก็หัวเราะและรอเยาะเย้ยเขาต่อไป
ลู่เฉินพิจารณาอย่างตั้งใจ สายตาเขาจดจ่อไปที่ภาพนั้นแล้วใช้มือลูบคลำอย่างทะนุถนอม ราวกับสิ่งนั้นไม่เป็นเพียงภาพวาดแต่เป็นคนที่เขารักมากคนหนึ่ง
สุดท้ายเขานำภาพนั้นมาไว้ที่ข้างหูแล้วดีดฟังเสียง
หนึ่งครั้ง！สองครั้ง……
บรรดาผู้คนทั้งหลายเห็นเหตุการณ์นั้นก็พากันหัวเราะออกมา
“ให้ตายสิ！ฉันคิดว่าเขาเป็นอาจารย์มาจากไหนซะอีก ที่แท้ก็พวกคนบ้าที่แกล้งทำเป็นรู้”
“นั่นน่ะสิ ผมพึ่งเคยเห็นคนเอารูปภาพมาเคาะที่ข้างหูเป็นครั้งแรก บ้าหรือเปล่า？”
หลินดาไห่ถอนหายใจ เขาทำหน้าตาไม่ถูกเลยตอนนี้
วันนี้ขายหน้ามากจริงๆ……
“พี่คะ ถ้าไม่รู้ก็บอกว่าไม่รู้สิอย่าทำเป็นอวดฉลาดไป พี่ไม่กลัวขายหน้าก็ควรจะคิดถึงพ่อกับหนูบ้าง” หลินอี้เจียพูดออกมาอย่างไม่พอใจนัก
“อี้เจีย อย่าเพิ่งรีบสิครับ บางทีพี่ลู่อาจจะมีวิธีการประเมินราคาที่แตกต่างไปก็ได้” ตี๋ฟู่พูดออกมา
จ่าวเทียนหยู่และหลี่เหวินกวงขำออกมาด้วยหน้าตาเยาะเย้ย ลู่เฉินชอบทำตัวอวดเก่งนัก วันนี้เขาขายหน้าต่อผู้คนมากมาย ทั้งสองจึงรู้สึกสะใจมาก
มีเพียงจั่วชิงเฉิงเท่านั้นที่ครุ่นคิดพิจารณามองดูลู่เฉินจริงๆ
เขารู้ว่าลู่เฉินมีตำแหน่งสูงในเทคโนโลยีอี้ฉี อีกทั้งยังรู้จักกับเจ้าของเทคโนโลยีอี้ฉีด้วย
เขาเชื่อมั่นว่าลู่เฉินคนนี้จะไม่ทำให้ตัวเองขายหน้าแน่นอน
การที่เขาทำแบบนี้ต้องมีเหตุผลแน่ๆ
หรือว่า……
รูปภาพนี้จะมีกลเม็ดซ่อนอยู่？
“อืม น่าจะเป็นแค่ภาพธรรมดาเท่านั้นเอง” ลู่เฉินพูดออกมาอย่างเสียดาย
หะ！！！
เมื่อลู่เฉินพูดออกมาเช่นนั้น ผู้คนทั้งหลายก็พากันหัวเราะชอบใจ
“เรื่องนี้ต้องให้แกพูดออกมาอีกเหรอ？ เมื่อสักครู่ศาสตราจารย์ทั้งสามคนก็ประเมินแล้ว บอกว่านี่เป็นเพียงภาพจำลองธรรมดา มีเพียงผ้าเท่านั้นที่คุ้มค่าต่อการสะสม”
“คิดว่าคุณจะมีความสามารถมากขนาดไหน หลงคิดว่ามีวิธีการที่ไม่เหมือนใครซะอีก ที่แท้ก็พวกหลอกตัวเอง”
หยูเจิ้งเทาและศาสตราจารย์ทั้ง 3 คนก็ส่ายหน้า เมื่อบรรดาผู้คนที่มาร่วมงานเห็นดังนั้นก็ยิ่งหัวเราะเยาะเขาทำให้พวกเขารู้สึกสะใจมาก
“ภาพนี้ไม่มีคุณค่าต่อการสะสมเท่าไหร่นัก ถ้าหากว่าคุณจะขายให้ผมในราคาแสนห้าผมก็จะซื้อเก็บไว้ ซัก 10 ปีน่าจะได้ราคาขึ้นมาบ้าง” ลู่เฉินไม่สนใจผู้คนรอบข้างเขายื่นรูปส่งไปให้จ่าวเทียนหยู่
“แสนห้า！ ฝันไปเถอะ เมื่อสักครู่ศาสตราจารย์ทั้งสามคนก็บอกแล้วว่ามีราคาถึงสองแสน” จ่าวเทียนหยู่หัวเราะหึๆแล้วรับรูปกลับไป
“คุณลองถามพวกเขาดูก็ได้ ใครจะยอมซื้อภาพนี้ในราคา 2 แสนกัน？ ผมยอมซื้อเพราะเห็นแก่มิตรภาพที่เคยเรียนด้วยกันมาถึงได้ยอมซื้อในราคาแสนห้า ถ้าเป็นคนอื่นแล้วผมว่ามากสุดก็ไม่เกินแสน” ลู่เฉินพูดออกมา
จ่าวเทียนหยู่หัวเราะ เขาไม่อยากสนใจลู่เฉินอีกต่อไป เขาหันหลังกลับไปทางคนอื่นๆแล้วถามว่า “แสนแปด มีใครต้องการไหมผมขายให้เลย？”
ก่อนหน้านี้ที่เขาเอ่ยราคาแสนเก้าไม่มีคนสนใจเขาจึงจำเป็นต้องลดราคาไปอีก10,000
บรรดาผู้คนทั้งหลายเพียงแค่รอดูเรื่องสนุกเท่านั้น ใครจะไปกล้าควักเงินเป็นแสนซื้อภาพที่ไม่คุ้มค่าต่อการสะสมเช่นนี้ แน่นอนว่าไม่มีใครเอ่ยออกมา
“จ่าวเทียนหยู่ขายให้เขาเถอะ” หลี่เหวินกวงเมื่อเห็นว่าไม่มีใครต้องการซื้อก็จำเป็นที่จะขายให้ลู่เฉิน
แสนห้าก็แสนห้า เหอะๆ อย่างน้อยก็ยังได้ทุนกลับคืนมา ไม่อย่างนั้นก็คงขาดทุนไปเลย 500,000
จ่าวเทียนหยู่รู้สึกไม่พอใจเป็นอย่างยิ่ง เขาลังเลอยู่ชั่วครู่สุดท้ายกัดฟันยื่นภาพนั้นไปให้แก่ลู่เฉินแล้วพูดว่า “จ่ายเงินมาซะ！”
“พ่อครับ โอนเงินให้เขาเถอะ” ลู่เฉินรับรูปภาพมาและพูดกับหลินดาไห่
หลินดาไห่ตกใจมาก ลูกเขยเขาวันนี้เป็นอะไรไป？นี่มันลูกเขยล้างผลาญชัดๆ ถ้ารู้อย่างนี้แต่แรกก็ไม่พาเขามาด้วยแล้ว
“พี่เขยคะ บ้าไปแล้วหรือไงคะ？ใช้เงินตั้ง 150,000 ซื้อผ้าธรรมดามาผืนนึง พี่อยากให้พ่อกลับไปโดนแม่ด่าเหรอ？” หลินอี้เจียพูดออกมาอย่างโมโห
“พ่อครับ เก็บสะสมไว้สัก10ปีก็คุ้มค่าแล้ว แค่แสนห้าเอง”ลู่เฉินหัวเราะออกมา
หะ！
หลินดาไห่แทบจะกระอักเลือด ลูกเขยเขาคนนี้บอกว่าแค่แสนห้าเท่างั้นเหรอ？ทำไมเขาไม่ซื้อเองล่ะ！
“มากับพ่อหน่อยซิ”หลินดาไห่พูดออกมาด้วยสีหน้าไม่ดีนักแล้วจูงลู่เฉินไปอีกฝั่งหนึ่ง ผู้คนแถวนั้นก็ไม่ได้ห้ามพวกเขาไว้ เพียงแต่มองด้วยสายตาเย้ย
“ลู่เฉิน ตั้งใจจะทำให้พ่อเสียตังค์เล่นหรือยังไง？” หลินดาไห่มองดูลู่เฉินแล้วพูดออกมาด้วยอารมณ์ไม่ดีนัก
“พ่อครับเป็นอย่างนั้นที่ไหนกันล่ะ ผมรู้สึกว่าภาพนี้มีกลเม็ดอะไรซ่อนอยู่ ถ้าพลาดไปแล้วก็พลาดเลยนะ” ลู่เฉินหัวเราะบอกเบาๆ
หลินดาไห่ตกตะลึงแล้วถามว่า “เป็นอย่างนั้นจริงๆเหรอ？”
“ผมแค่รู้สึกว่าเป็นอย่างนั้น แต่ก็ไม่กล้ารับประกันร้อยเปอร์เซ็นต์ ถ้าผมแน่ใจก็คงจะซื้อเองแล้วสิ” ลู่เฉินหัวเราะออกมา
หลินดาไห่ครุ่นคิดแล้วบอกว่า “ความรู้สึกเหมือนกับตอนที่ซื้อถ้วยเรืองแสงนั้นหรือ？”
“ครับ ประมาณนั้น” ลู่เฉินพยักหน้า
หลินดาไห่คิดอยู่ชั่วครู่กัดฟันแล้วตอบออกมาว่า “ตกลง ครั้งนี้พ่อจะเชื่อเจ้านะแต่หวังว่าความรู้สึกของเจ้าจะไม่ผิดไป เงินตั้งแสนห้าเชียว”
“ไปเถอะครับ ไปจ่ายเงินกัน” ลู่เฉินยิ้มเบาๆ
“บอกเลขบัญชีมา” เมื่อเดินกลับมา หลินดาไห่ก็เอ่ยถามเลขที่บัญชีของจ่าวเทียนหยู่
เมื่อเห็นว่าหลินดาไห่ตัดสินใจซื้อจริงๆ พวกเขาก็พากันตกตะลึง
“คุณหลิน จะซื้อจริงๆเหรอ？เป็นบ้าไปแล้วหรือไง เงินตั้งแสนห้าซื้อผ้าแค่ผืนเดียว จะพูดกับคุณนายว่ายังไงล่ะ？”
“ดาไห่ คุณคิดดีๆนะ ปกติแล้วคุณไม่ค่อยเก็บสะสมพวกรูปภาพไม่ใช่เหรอ ตั้งสติหน่อยสิ！”
“เขาต้องถูกลูกเขยบ้านั่นกล่อมประสาทเอาแน่ๆเลย ถ้าผมมีลูกเขยแบบนี้นะคงใช้ไม้ตะพดเคาะหัวตายไปนานแล้ว”
พวกเขาล้วนบอกให้หลินดาไห่ใจเย็น แล้วมองดูลู่เฉินด้วยสายตาดูถูก
หึหึ！ไอ้กระจอก ฉันคิดว่าแกจะควักเงินตัวเองซื้อซะอีก ที่ไหนได้ก็ใช้เงินพ่อตาอยู่ดี จ่าวเทียนหยู่ยื่นหมายเลขบัตรธนาคารให้หลินดาไห่แล้วหัวเราะเยาะลู่เฉิน
หลี่เหวินกวงเองก็ส่งสายตาดูถูก เขามองออกว่าลู่เฉินไม่ใช่ผู้เป็นใหญ่มาจากไหน เจ้ากระจอกนี้ก็แค่ขับ Audi และบังเอิญรู้จักกับจั่วชิงเฉิงเท่านั้น ทั้งหมดนี้คงเป็นเพราะพ่อตาของเขานั้นเอง
เมื่อคิดได้ดังนี้ภายในใจของหลี่เหวินกวงก็รู้สึกเจ็บขึ้นมา
วันนั้นที่หลินอี้จุนตัดสินใจเลือกลู่เฉินคล้ายกับตบหน้าเขาอย่างแรง
เพราะถ้าหากเธอเลือกเขาละก็ เขาจะสามารถใช้อำนาจของหลินดาไห่ในการทำงาน คิดว่าตอนนี้คงได้ตำแหน่งสูงกว่านี้แน่
จะทำให้พ่อตาขายหน้างั้นเหรอ？เจ้าหนุ่มน้อยนี่ไม่เลวเลยจั่วชิงเฉิงยิ้มออกมา วินาทีนั้นเขารู้สึกว่าลู่เฉินและตัวเขาเองมีนิสัยที่คล้ายกันนัก
เนื่องจากตัวเขาเองก็มักทำให้พ่อตาขายหน้าเป็นประจำ
หลังจากหลินดาไห่โอนเงินเรียบร้อยแล้วก็มองดูที่ลู่เฉิน เงินแสนห้านี้เขาแลกมากับการเชื่อมั่นในตัวของลู่เฉินและกำลังรอดูว่าลู่เฉินจะจัดการกับกลเม็ดนั้นอย่างไร
ในขณะที่พวกเขาทั้งหลายกำลังจะแยกตัวจากไป ลู่เฉินก็มองไปที่ผ้าโบราณนั้นและพูดออกมาว่า “พ่อครับ ถ้าพ่อไม่ชอบรูปนี้ผมว่าฉีกมันทิ้งไปเลยดีกว่า”
หะ！อะไรนะ！！！
เขาบ้าไปแล้วหรือไง？
บรรดาผู้คนทั้งหลายล้วนตกตะลึง แย่แล้ว！แย่แน่ๆ！เจ้านี่บ้าไปแล้วจริงๆ！
พวกเขามองดูหลินดาไห่ด้วยความรู้สึกเห็นใจ ศาสตราจารย์ทั้งสามคนก็พากันส่ายหัวและถอนหายใจ
“เอ๊ะ！เดี๋ยว！นี่ทำอะไรน่ะ？” หลินดาไห่รู้สึกเดือดร้อนขึ้นมาทันทีและกำลังจะห้ามเขา
เงินจำนวนแสนห้าเชียวนะ
และที่สำคัญใครบอกว่าฉันไม่ชอบรูปภาพนี้กัน ถ้าจะฉีกทิ้งขอให้ฉันฉีกด้วยตัวเองสิ！
ไอ้ลูกเขยทรยศ！！！
“พี่คะ……”หลินอี้เจียก็กำลังจะเข้าไปห้าม
แต่ทั้งสองก็สายไปก้าวหนึ่ง
แควก！ลู่เฉินรูปนั้นทิ้งในทันใด
เพียงแต่ว่า……
ลู่เฉินฉีกภาพออก ณ วินาทีนั้นทุกคนก็งงเป็นไก่ตาแตก
