ตอนที่ 187
คุณสงสัยผมเหรอ?
ในอีกฟากหนึ่งของมหาสมุทร
ณ คฤหาสน์ตระกูลซ่ง ซ่งอวี่ซีกำลังนั่งคุยโทรศัพท์กับใครสักคนอยู่บนเก้าอี้แขวนบนระเบียงซี่สีขาว
ขวดแชมเปญที่เปิดออกวางอยู่บนโต๊ะข้าง ๆ ราวกับว่าเธอกำลังเฉลิมฉลองอะไรบางอย่าง
เธอถามปลายสายด้วยน้ำเสียงสงบ “เป็นยังไงบ้าง?”
เสียงแหบแห้งดังลอดออกมาจากปลายสาย “จัดการเสร็จเรียบร้อยแล้วครับ”
“จริงเหรอ? ไหนบอกฉันหน่อยสิว่าทำอะไรไปบ้าง?” ซ่งอวี่ซีพูดขึ้นอย่างคลางแคลงใจ
แผนการก่อนหน้านี้ของเธอล้มเหลวอยู่หลายครั้ง นึกไม่ถึงว่าครั้งนี้จะประสบความสำเร็จ
จู่ ๆ เธอก็อยากรู้จนแทบจะรอไม่ไหวว่าก่อน ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะจบชีวิตลงนั้นเป็นอย่างไรบ้าง
เสียงแหบแห้งอธิบายขั้นตอนการลักพาตัวพวกเขาทีละขั้นตอน “พวกเราสะกดรอยตามเธอตั้งแต่ออกมาจากโรงแรมแล้วครับ หลังจากตกเย็นเธอกับไอเด็กผีนั่นก็ออกกันมาแค่สองคนแล้วมาขึ้นรถของเรา พวกเราทุบตีเธอจนหมดสติแล้วพาเธอไปที่ท่าเรือร้างที่พวกเราสร้างเอาไว้ มัดก้อนหินถ่วงเท้าแล้วจับเธอโยนลงทะเลครับ”
หลังจากฟังเรื่องราวของพวกเขาทั้งหมด ซ่งอวี่ซีก็ถามขึ้นอีกครั้ง “แล้วพวกแกแน่ใจเหรอว่ามันตายแล้วจริง ๆ?”
นังนั่นมีชีวิตยืนยาวมาก รอดจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ด้วยซ้ำ
เธอกังวลว่าจะมีเรื่องอะไรผิดพลาดเกิดขึ้นอีก
ชายคนนั้นขมวดคิ้ว จู่ ๆ เขาก็คิดว่าที่ซ่งอวี่ซีถามแบบนี้เพราะไม่ต้องการให้เงินเขา
เขาจึงถามกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา “คุณสงสัยผมเหรอ?”
“ไม่ได้สงสัย ก็แค่เหลือเชื่อนิดหน่อย” ซ่งอวี่ซีตอบ
“ผมแน่ใจว่าเธอตายแล้ว ผมโยนมันลงทะเลกับมือ แถมที่นั่นยังร้างมาก ไม่มีรถยนต์ผ่านไปมาสักครั้ง เพราะฉะนั้นไม่มีใครสังเกตเห็นเธอหรอกครับ” ปลายสายตอบกลับ
ซ่งอวี่ซีที่ได้ยินดังนั้นพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ
ดูเหมือนว่าครั้งนี้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะตายไปแล้วจริง ๆ และตายอยู่ท่ามกลางทะเลลึกที่ไม่สามารถค้นหาร่างเจอได้
ซ่งอวี่ซีมีความสุขมากจนแทบอยากจะหัวเราะออกมาเสียงดังลั่น
ถึงอย่างนั้นเธอกลับไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับไอ้เด็กเวรที่ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวคลอดออกมาบ้าง จะเกิดอะไรขึ้นถ้า…
“แล้วไอ้เด็กนั้นล่ะ?” ซ่งอวี่ซีแสร้งทำเป็นถามราวกับไม่สนใจมากนัก
ปลายสายตกตะลึงทันทีเมื่อได้ยินเธอพูดถึงเด็ก
พวกเขาจำได้ว่าเธอไม่ได้สั่งการให้ลงมือจัดการกับเด็ก
แต่นี่เป็นคำถามของผู้วานจ้าง แน่นอนว่าเขาจะต้องตอบกลับ “เราทิ้งเด็กนั่นไว้บนถนนร้าง อาจจะถูกสัตว์ป่ากินหรืออดอาหารจนตายไปแล้วมั้งครับ”
ซ่งอวี่ซีพึงพอใจมากที่ได้ยินเช่นนั้น
ในที่สุดลูกชายของถงเหมี่ยวเหมี่ยวกับมู่อวี้เฉิงก็ตายลงซะที!
ตอนนี้เธอไม่ต้องมานั่งกังวลอีกต่อไปด้วยว่ามู่อวี้เฉิงจะรู้ว่าไอ้เด็กนั่นเป็นลูกชายของเขา!
นอกจากนี้เธอยังไม่ต้องกังวลต่อทัศนคติของป้าลิ่นที่มีต่อถงเหมี่ยวเหมี่ยว เพราะรายนั้นจะได้เธอแต่งงานเข้าตระกูลมู่อย่างแน่นอน
“ผมจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว คุณมีอะไรจะถามอีกมั้ยครับ?”
“ไม่มีแล้ว ฉันพอใจมาก” ซ่งอวี่ซียิ้มขณะพูดตอบรับ
เสียงหัวเราะของเธอดังลั่นไปถึงปลายสาย อีกฝ่ายที่ได้ยินว่าเธอกำลังมีความสุขมากจึงรีบพูดเร่งเร้า
“ถ้าคุณไม่มีคำถามอะไรแล้ว ได้โปรดโอนเงินมาที่บัญชีนี้ด้วยนะครับ” ปลายสายบอกกับซ่งอวี่ซี
ปรากฏว่าซ่งอวี่ซีคือคนที่ต้องการให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจบชีวิตลงในต่างแดน
ในที่สุดเธอก็ทำสำเร็จสักที และเธอกำลังมีความสุขมาก
ซ่งอวี่ซีที่นั่งอยู่ตรงระเบียงยกเรียวนิ้วขาวนวลขึ้นมาจับแก้วใสเขย่าเบา ๆ แล้วจึงจิบแชมเปญเล็กน้อยให้กลิ่นหอมหวานนุ่มละมุนลิ้นไหลเข้ามาในปากบาง
รอยยิ้มกว้างค่อย ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า
ภายในใจพลางคิดว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวกับเด็กคนนั้นตายไปแล้ว จากนี้ไปมู่อวี้เฉิงก็จะเป็นของเธอเพียงผู้เดียว
…
ในอีกด้านหนึ่ง
กว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะตื่นขึ้นมาจากการหลับใหลก็ดึกมากแล้ว ข้างนอกกำลังมืดสนิทไร้แสงไฟ
“เสี่ยวเป่า! เสี่ยวเป่า!” ราวกับถงเหมี่ยวเหมี่ยวฝันร้าย เธอลุกขึ้นนั่งและพยายามลุกออกจากเตียง
เธอฝันว่าเสี่ยวเป่าตัวซีดมีเลือดปกคลุมอยู่เต็มไปหมด เหมือนกับว่าเขาได้เสียชีวิตลงไปแล้ว
ตอนนี้เธออยากเจอเสี่ยวเป่าเหลือเกิน
แต่หลังจากที่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพยายามจะลุกขึ้นจากเตียง เธอกลับรู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่รั้งมือเธอเอาไว้
สิ่งนั้นเป็นดั่งอุปสรรคที่ไม่ยอมให้เธอลุกออกจากเตียงแม้แต่น้อย เธอจึงตั้งใจจะเอื้อมมือออกไปดึงมันออก
มู่อวี้เฉิงเห็นว่าเธอกำลังจะดึงสายน้ำเกลือออกจึงรีบเดินเข้าไปหยุดเธอ
“เหมี่ยวเหมี่ยวใจเย็น ๆ” เขาเดินเข้าไปจับมือ ถงเหมี่ยวเหมี่ยว ขณะที่น้ำเสียงดูร้อนใจ
ดวงตาของถงเหมี่ยวเหมี่ยวเป็นประกายทันทีเมื่อเห็นเขา ราวกับว่าเขาเป็นผู้ช่วยชีวิตของเธอ
มู่อวี้เฉิงสัญญากับเธอว่าจะไปช่วยตามหาเสี่ยวเป่า จนป่านนี้ยังไม่รู้ว่าเขาตามหาเจอหรือยัง
เธอรีบคว้าแขนเสื้อของมู่อวี้เฉิงเอาไว้แน่นและถามขึ้นอย่างกระตือรือร้น “เสี่ยวเป่าล่ะ? หาเจอหรือยังคะ?”
ดวงตาแวววาวของถงเหมี่ยวเหมี่ยวจ้องมองไปที่เขา ราวกับว่าเธอต้องการคำตอบโดยด่วน
ฝ่าใหญ่ของมู่อวี้เฉิงกุมมือเล็ก ๆ ของเธอเอาไว้ ส่งผ่านความอบอุ่นให้แผ่กระจายไปหาเธอ
“เจอเสี่ยวเป่าแล้ว” เขาพูดตอบเพื่อทำลายความตึงเครียดของถงเหมี่ยวเหมี่ยว
“เจอแล้วเหรอ?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจ้องมองเขา ดวงตาเต็มเปี่ยมไปด้วยความยินดี
เขาปลอบประโลมเธอเบา ๆ “ใช่ คุณลืมไปแล้วเหรอ? คุณยังไปเฝ้าเขาอยู่เลย”
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวที่ได้ยินดังนั้นลดระดับสายตาลงและคิดอย่างรอบคอบ
ดูเหมือนว่าเธอจะไปยืนอยู่ที่หนึ่งเป็นเวลานาน และสถานที่แห่งนั้นน่าจะเป็น… ห้องฉุกเฉินที่เสี่ยวเป่าเข้ารับการผ่าตัด
เขาได้รับบาดเจ็บสาหัสเสียเลือดมาก และกรุ๊ปเลือดของเขาตรงกับกรุ๊ปเลือดของมู่อวี้เฉิง
ภาพความทรงจำค่อย ๆ แวบกลับคืนมา ขณะที่ดวงตาของถงเหมี่ยวเหมี่ยวเบิกกว้างขึ้นเรื่อย ๆ
ถึงอย่างนั้นเธอกลับถอนหายใจด้วยความโล่งอก
แม้ว่าเสี่ยวเป่าจะถูกเข็นออกมาจากห้องฉุกเฉินด้วยใบหน้าซีดเซียว แต่เขาก็ยังมีชีวิตอยู่
ไม่เหมือนกับในความฝันของเธอที่เขามีเลือดท่วมตัวราวกับว่าเสียชีวิตลงไปแล้ว
เธอเงยหน้ามองมู่อวี้เฉิงด้วยดวงตาใสแจ๋ว
“ตอนนี้เสี่ยวเป่าอยู่ไหน?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวถาม
“เสี่ยวเป่านอนพักฟื้นอยู่ในห้องไอซียู…” แต่ก่อนที่ มู่อวี้เฉิงจะพูดจบ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็เตรียมตัวจะลุกขึ้นออกไปอีกครั้ง
มู่อวี้เฉิงรีบเข้าไปกอดเธอ “คุณจะไปไหน?”
เธอเอื้อมมือไปผลักเขาออก แต่ชายตรงหน้ากลับแข็งแกร่งราวกับกำแพง พละกำลังที่อ่อนแอของถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่สามารถทำให้เขาสะทกสะท้านได้เลย
“ฉันอยากเจอเสี่ยวเป่า” เธอตอบ
แต่เมื่อเห็นว่าสายน้ำเกลือกับผ้าก็อซซับเลือดกำลังจะหลุดออกจากมือของเธอ มู่วี้เฉิงก็รีบพูดปลอบเธออีกครั้ง “ไม่ต้องตื่นตระหนก ใจเย็น ๆ”
“ฉันอยากเจอเสี่ยวเป่า” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวยังคงยืนกรานคำเดิม
มู่อวี้เฉิงพูดแนะนำอย่างนุ่มนวล “แต่ตอนนี้ร่างกายคุณยังอ่อนแออยู่ คุณควรจะพักผ่อนให้มาก ๆ”
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวยื่นมือออกไปดึงแขนที่จับเธอเอาไว้ “ฉันพักผ่อนเต็มที่แล้ว ตอนนี้ฉันอยากเจอเสี่ยวเป่า”
มู่อวี้เฉิงไม่ปล่อยมือแต่สัญญาว่า “ตอนนี้เสี่ยวเป่าอยู่ในห้องไอซียู ยังเข้าไปเยี่ยมไม่ได้ เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมพาคุณไปหาเขานะ”
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวชะงักและเงยหน้ามองเขา “คุณบอกว่าจะพาฉันไปหาเสี่ยวเป่า คุณห้ามผิดสัญญานะ”
มู่อวี้เฉิงพยักหน้า
หลังจากที่ปลอบประโลมถงเหมี่ยวเหมี่ยวเสร็จ เธอก็สงบลง
