ตอนที่ 185
แก้แค้นแทนเธอ
เมื่อได้ยินว่าเสี่ยวเป่าพ้นขีดอันตรายแล้ว ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็หมดเรี่ยวแรงลงในทันที ร่างกายโซซัดโซเซไปมา
มู่อวี้เฉิงเห็นว่าเธอกำลังจะล้มลงจึงรีบเข้าไปประคองเธอไว้ในอ้อมแขน
สีหน้าของเขาอ่อนโยนลงมากและพูดบอกว่า “เดี๋ยวผมพาคุณกลับไปพักผ่อนที่ห้องเอง”
“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันอยากอยู่ข้าง ๆ เสี่ยวเป่า ตอนนี้เขาต้องการฉันมากที่สุด” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเงยหน้ามองเขา ดวงตาเต็มไปด้วยความวิตกกังวล
ถึงแม้ว่าแพทย์จะบอกว่าเสี่ยวเป่าพ้นขีดอันตรายแล้ว แต่เธอก็ยังเป็นกังวลอยู่
เธอต้องการดูแลเขาเป็นการส่วนตัวและมองดูเขาตื่นขึ้นมา
มู่อวี้เฉิงรู้ว่าเธอกำลังกังวลเรื่องอะไรจึงพูดขึ้นว่า “ผมจะอยู่กับเสี่ยวเป่าเอง ไม่ต้องกังวลนะ”
ถึงแม้ว่ามู่อวี้เฉิงจะพูดแบบนั้น แต่เธอก็ยังไม่สามารถวางใจและกลับไปพักผ่อนได้
“แต่ว่า…”
“ไม่มีแต่” มู่อวี้เฉิงพูดขัดจังหวะก่อนที่เธอจะพูดจบ
เขาพูดต่อว่า “หมอบอกว่าคุณควรจะพักผ่อนให้เพียงพอ ส่วนเรื่องเสี่ยวเป่าไม่ต้องกังวลไป เดี๋ยวผมดูแลเขาเอง”
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวที่ได้ยินคำพูดเช่นนั้นก้มหน้านิ่งเงียบ เธอรู้ว่าคำพูดของมู่อวี้เฉิงสมเหตุสมผล
การที่เขาอยู่ที่นี่ เธอสามารถมอบหมายให้เขาดูแล เสี่ยวเป่าได้อย่างมั่นใจแน่นอน ทว่าเธอกลับยังรู้สึกไม่สบายใจ
มู่อวี้เฉิงสังเกตเห็นท่าทางของเธอและพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ไม่อาจปฏิเสธได้ “ดูจากร่างกายคุณแล้ว ผมกลัวว่าคุณจะอุ้มเสี่ยวเป่าไม่ไหวและล้มลงก่อนด้วยซ้ำ คุณอยากจะให้เสี่ยวเป่าตื่นขึ้นมากังวลกับเรื่องนี้เหรอ?”
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวถึงกับทำอะไรไม่ถูกเมื่อได้ยินเช่นนั้น
สุดท้ายเธอก็ประนีประนอมด้วยการพยักหน้าและตอบตกลงมู่อวี้เฉิง
มู่อวี้เฉิงถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อเห็นว่าเธอยอมอ่อนข้อลง
เขาประคองเอวถงเหมี่ยวเหมี่ยวขึ้นมาและอุ้มเธอไปยังห้องพัก
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพยายามยึดมั่นในจิตวิญญาณและประคับประคองร่างกายที่อ่อนแอของตนเอง
ตอนนี้เธอรู้ว่าเสี่ยวเป่าพ้นขีดอันตรายแล้ว และรับรู้ได้ว่าแขนขาของตนเองกำลังอ่อนแรง
เธอเผลอเอาวางมือไว้บนไหล่ของมู่อวี้เฉิงและวางศีรษะแนบกับลำคอของเขาจนผล็อยหลับไป
มู่อวี้เฉิงอุ้มถงเหมี่ยวเหมี่ยวมาวางไว้บนเตียง ห่มผ้าให้เธอแล้วเดินกลับออกมา
หลังจากที่เขาเดินออกมาจากห้องผู้ป่วย สีหน้าอ่อนโยนที่มีต่อถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็จางหายไป
ท่าทางดูเย็นชาขึ้นกว่าเดิม
“ไปตรวจดีเอ็นเอฉันกับเสี่ยวเป่าที” มู่อวี้เฉิงสั่งการลู่หมิง
ลู่หมิงประหลาดใจมากที่ได้รับคำสั่งการเช่นนั้น
ลู่หมิงแอบชำเลืองมองมู่อวี้เฉิงและคิดในใจว่าท่านประธานกำลังคิดว่าเด็กคนนั้นคือลูกชายของเขาหรือเปล่า?
มู่อวี้เฉิงที่กำลังตกอยู่ในห้วงความคิดไม่ทันได้สังเกตเห็นแววตาอันล้ำลึกของลู่หมิง
ในความทรงจำของเขา เขาไม่เคยแตะต้อง ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเลย
ในช่วงไม่กี่เดือนที่เขาหมั้นหมายกับถงเหมี่ยวเหมี่ยว ทั้งสองเจอกันไม่บ่อยครั้งนัก และพวกเขาแทบจะไม่มีความประทับใจที่ดีต่อกันเลย
แต่… เหมือนเขาจะจำได้ว่าเขาเคยสัมผัสใครบางคนมาก่อน
ทว่าความทรงจำในช่วงนั้นกลับไม่ชัดเจนนัก และเขาไม่ทันได้เห็นหน้าตาของฝ่ายตรงข้ามด้วย
ยิ่งไปกว่านั้นเขารู้สึกสนิทสนมมากตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอเสี่ยวเป่า
หลังจากนั้นมู่อวี้เฉิงก็หวนนึกถึงคำพูดของ ถงเหมี่ยวเหมี่ยว
เธอบอกว่าเธอจำเรื่องราวไม่ได้
เธอบอกว่าผู้ชายคนนั้นทอดทิ้งพวกเธอสองแม่ลูก
และเธอยังบอกอีกว่าผู้ชายคนนั้นมีความสัมพันธ์กับหญิงอื่นในขณะที่เธอตั้งครรภ์
แต่สุดท้ายแล้ว ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกลับเข้าใจความสัมพันธ์ระหว่างเขากับซ่งอวี่ซีผิดไป
และเธอหนีไปเพียงเพราะคิดว่าเขานอกใจเธอระหว่างหมั้นหมาย
มู่อวี้เฉิงกำลังคาดเดาถึงความเป็นไปได้ มันเป็นอย่างที่เขาคิดจริงหรือไม่…
เขาไม่มั่นใจว่าการคาดเดาของเขาถูกต้องไหม แต่เขาจะตรวจสอบข้อเท็จจริงของเธอนี้อย่างแน่นอน
หลังจากออกคำสั่งแล้ว ลู่หมิงก็เดินจากไป
หลังจากลู่หมิงเดินจากไป มู่อวี้เฉิงก็กลับเข้ามาดูแล ถงเหมี่ยวเหมี่ยวในห้องพักต่อ
สักพักหนึ่ง เสียงเคาะประตูหน้าห้องผู้ป่วยก็ดังขึ้น
มู่อวี้เฉิงเดินออกไปเปิดประตูแล้วพบว่าคนที่ยืนอยู่ข้างหน้าคือลู่ซีจวี๋
โรงพยาบาลที่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพักอยู่นั้นอยู่ห่างไกลจากโรงพยาบาลที่ผู้เฒ่าสตีเฟนเข้ารับการรักษาอยู่มาก
ลู่ซีจวี๋ที่ได้ยินข่าวรีบเข้ามาหา แต่กว่าจะมาถึง ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ผล็อยหลับไปแล้ว
ขณะนี้เขายืนหอบอยู่ด้านหน้าประตู ดูเหมือนว่าเขาจะวิ่งมาแต่ไกล
“มาทำอะไร?” มู่อวี้เฉิงจ้องมองเขาแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา
ลู่ซีจวี๋เหลือบมองไปทางข้างหลังและต้องการจะก้าวเข้าไปข้างใน
ทว่ามู่อวี้เฉิงกลับยื่นมือออกมาหยุดเขาและแสดงสีหน้าน่ากลัว
“เธอเป็นยังไงบ้าง?” ลู่ซีจวี๋รีบถาม
มู่อวี้เฉิงเห็นว่าเขาถามออกมาแค่สั้น ๆ จึงรู้สึกโกรธเคืองยิ่งกว่าเดิม
เขาเดินออกไปและปิดประตูห้องพักลงเพื่อไม่ให้ลู่ซีจวี๋ มองเห็นสถานการณ์ด้านใน
จากนั้นจึงยกมือขึ้นมาต่อยลู่ซีจวี๋ ดวงตาสีเข้มเต็มเปี่ยมไปด้วยความขุ่นเคือง
มู่อวี้เฉิงตะคอกใส่ด้วยน้ำเสียงตำหนิ “คุณพาเธอออกไป ทำไมไม่พาเธอกลับมาส่งให้ดี ๆ!”
ลู่ซีจวี๋ถูกหมัดหนักพุ่งเข้าใส่จนเซไปสองสามก้าวและชนเข้ากับกำแพง
เขาเช็ดคราบเลือดจากมุมปาก ลุกขึ้นยืนแล้วถามว่า “เธอเป็นยังไงบ้าง?”
มู่อวี้เฉิงโกรธจัดมากเมื่อเห็นว่าเขาจะกล้าถามต่อ “คุณรู้มั้ยว่าพวกเขาทั้งสองเกือบจะตายกันแล้ว!”
ลู่ซีจวี๋เงยหน้ามองมู่อวี้เฉิง ดวงตาสีฟ้าเข้มสั่นระริกไปด้วยความตกใจ
“เกือบตายเหรอ? เกิดอะไรขึ้น?” เขาเพิ่งได้รับข่าวมาว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวกับเสี่ยวเป่าได้รับบาดเจ็บสาหัสต้องเข้ารับการรักษาที่โรงพยาบาล แต่ไม่คิดว่ามันจะร้ายแรงขนาดนี้
มู่อวี้เฉิงไม่ตอบคำถามเขาแต่พูดต่อ “ในเมื่อคุณปกป้องพวกเขาไม่ได้ หลังจากนี้ก็ช่วยกรุณาอยู่ให้ห่างจากพวกเขาด้วย”
หลังจากถูกมู่อวี้เฉิงต่อยอย่างแรง ลู่ซีจวี๋ก็ไม่ได้ต่อสู้กลับ
เขารู้สึกผิดในใจเป็นอย่างมาก เขาเพิ่งรู้ว่าความประมาทเลินเล่อของเขาเกือบคร่าชีวิตของสองแม่ลูก
หากเขาเดินทางติดตามมาส่งพวกเธอเป็นการส่วนตัว บางทีเรื่องแบบนี้อาจจะไม่เกิดขึ้น
ลู่ซีจวี๋กำลังกล่าวโทษตัวเอง
นอกจากโทษตัวเองแล้ว เขายังโกรธตัวเองมากอีกด้วย
คนคนนั้นคือใคร?
ใครที่กล้าลงทำกับถงเหมี่ยวเหมี่ยวแบบนี้ ใครที่คิดจะลงมือฆ่าเธอ
ลู่ซีจวี๋หันไปมองมู่อวี้เฉิงแล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงโศกเศร้า “ขอผมเข้าไปดูเธอหน่อยได้มั้ย?”
หลังจากพูดจบ เขาก็หันไปมองบานประตูที่กำลังปิดอยู่ เขาอยากรู้ว่าตอนนี้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเป็นยังไงบ้าง
มู่อวี้เฉิงเห็นว่าเขายังคงดื้อด้านจึงหันกลับไปด้านข้างเพื่อยืนบดบังสายตาของลู่ซีจวี๋
และตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ไม่ เธอหลับไปแล้ว คุณกลับไปเถอะ”
มู่อวี้เฉิงพูดตอบและเดินกลับเข้าไปในห้องผู้ป่วย
ลู่ซีจวี๋รู้สึกว่ามู่อวี้เฉิงไม่ต้องการให้เขาเข้าไปพบถงเหมี่ยวเหมี่ยวในวันนี้
เขามองดูแผ่นหลังของมู่อวี้เฉิงและพูดให้คำมั่นสัญญา “ผมจะแก้แค้นแทนเธอเอง”
หลังจากนั้นลู่ซีจวี๋ก็เหลือบมองบานประตูที่ปิดอยู่ด้วยความหดหู่
ลู่ซีจวี๋เดินออกจากตึกผู้ป่วยไปและกดโทรศัพท์โทรหาผู้ช่วย
สีหน้าของเขามืดมนลงมาก แม้แต่น้ำเสียงยังฟังดูเย็นชา “ไปตรวจดูว่าใครทำร้ายเหมี่ยวเหมี่ยว”
ลู่ซีจวี๋กำโทรศัพท์มือถือไว้ในมือแน่น ขณะที่ดวงตาฉายแววความดุร้ายอันแสนมืดมน
หากฆาตกรตกมาอยู่ในกำมือเขา เขาจะทำทุกวิถีทางให้มันตายอย่างไร้หลุมฝังศพ
