ตอนที่ 183
จะหาเขาให้เจอ
มู่อวี้เฉิงกระโดดลงไปในน้ำและเริ่มมองหาร่างของ ถงเหมี่ยวเหมี่ยว
เขาว่ายน้ำลงไปกวาดสายตามอง ๆ หลังจากนั้นไม่นานเขาก็พบเข้ากับร่างบางที่จมอยู่มุมซ้ายล่าง
มู่อวี้เฉิงรีบว่ายน้ำเข้าไปดูใกล้ ๆ แล้วพบว่าคนคนนั้นคือถงเหมี่ยวเหมี่ยว
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจมอยู่ใต้น้ำมาสักระยะหนึ่งแล้ว
เธอรู้สึกหายใจไม่ออกราวกับกำลังขาดออกซิเจน
น้ำที่เพิ่งไหลเข้าจมูกมาทำให้เธอสำลัก และรู้สึกราวกับว่าตนเองกำลังจะตาย
มู่อวี้เฉิงพบว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวค่อย ๆ จมดิ่งลงตามก้อนหิน
ใบหน้าขนาดเท่าฝ่ามือดูซีดเซียวจนไร้ชีวิตชีวา ทำให้มู่อวี้เฉิงตกอยู่ในอาการตื่นตระหนก
เขาแก้ก้อนหินที่ผูกติดกับเท้าของถงเหมี่ยวเหมี่ยว ประคองเธอไว้ด้วยมือข้างหนึ่งแล้วว่ายน้ำขึ้นไปบนบก
มู่อวี้เฉิงว่ายน้ำไปยังสถานที่ที่ปลอดภัยและรีบอุ้มเธอขึ้นมา
เขาวางถงเหมี่ยวเหมี่ยวให้นอนราบกับกระดาน ใช้มือข้างหนึ่งยกคางเธอขึ้นเล็กน้อย ส่วนอีกข้างเอื้อมมือออกไปบีบจมูก และเริ่มช่วยทำการผายปอด
จากนั้นจึงวางฝ่ามือลงบนหน้าอกแล้วเริ่มกดลงเบา ๆ อยู่หลายครั้ง
ไม่นานหลังจากนั้น ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็พ่นน้ำออกมา
มู่อวี้เฉิงรู้สึกโล่งใจในทันทีที่เห็นเธอบ้วนน้ำออกมา
เขาเอื้อมมือออกไปตบหน้าเธอเบา ๆ ขณะที่ดวงตายังคงตื่นตระหนก “เหมี่ยวเหมี่ยว! เหมี่ยวเหมี่ยว!”
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวค่อย ๆ ลืมตาขึ้นหลังจากได้ยินเสียงเรียก
หลังจากที่เห็นว่ามู่อวี้เฉิงคือคนช่วยชีวิตตนเอง เธอรีบคว้าแขนเสื้อของเขาแล้วร้องตะโกนด้วยเสียงแหบแห้ง “เสี่ยวเป่า… ช่วยเสี่ยวเป่าด้วย”
มู่อวี้เฉิงจับมือเธอที่ยังคงเปียกน้ำอยู่ “เสี่ยวเป่าอยู่ไหน?”
“เขาไม่อยู่ที่นี่ พอฉันฟื้นขึ้นมาเขาก็ไม่อยู่ที่นี่แล้ว” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวส่ายหัวขณะร้องไห้สะอึกสะอื้น
มู่อวี้เฉิงถามขึ้นอีกครั้ง “พวกคุณมาจากทางไหนกัน?”
“ฉันไม่รู้ ตอนนั้นฉันหมดสติไป แต่ก่อนหมดสติจำได้แค่ว่าถนนเส้นนั้นมีต้นสนเรียงรายอยู่”
มู่อวี้เฉิงพยักหน้าและพูดว่า “อืม ผมจะส่งคนไปตามหาเขา คุณพักผ่อนก่อนเถอะ”
ตอนนี้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวอ่อนแอมาก ความอ่อนเพลียกำลังเข้ามาปกคลุมร่างกายเธอ ทว่าเธอเอาแต่คิดถึงเสี่ยวเป่าและปฏิเสธที่จะหลับตาลง
“ลู่หมิง!” มู่อวี้เฉิงตะโกน
ลู่หมิงที่ได้ยินเสียงร้องตะโกนรีบวิ่งเข้ามาหา “ท่านประธาน”
เขาเพิ่งมาเห็นว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวกำลังนอนอยู่บนไม้กระดานจึงถามขึ้นด้วยความประหลาดใจ “คุณถงเป็นอะไรมั้ยครับ?”
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวยิ้มตอบรับด้วยริมฝีปากซีดเซียว “ไม่เป็นไรค่ะ”
มู่อวี้เฉิงมองลู่หมิงแล้วสั่งการอย่างเย็นชา “ไปตรวจสอบว่าถนนเส้นไหนในละแวกนี้มีต้นสนบ้าง แล้วก็ส่งคนออกไปตามหาเสี่ยวเป่าให้เจอ”
“ครับ ผมจะลงมือเดี๋ยวนี้” ลู่หมิงอบรับคำสั่งแล้วเดินออกไป
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพยายามลุกขึ้นแต่ถูกมู่อวี้เฉิงจับเอาไว้
“ฉันจะไปหาลูก” เธอจ้องมองมู่อวี้เฉิงด้วยสายตาวิตกกังวล
มู่อวี้เฉิงเห็นว่าเธอกำลังกระวนกระวายจึงปลอบโยนเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ตอนนี้คุณอ่อนแอมาก ไปรักษาตัวที่โรงพยาบาลก่อนเถอะ เดี๋ยวผมไปหาเสี่ยวเป่าเอง เชื่อผมสิ ผมจะหาเสี่ยวเป่าให้เจอ”
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวที่ได้ยินเช่นนั้นพยายามกลั้นน้ำตาที่ไหลลงมาอาบหน้า
“คุณต้องพาเสี่ยวเป่ากลับมาอย่างปลอดภัยนะคะ”
เสี่ยวเป่าคือเลือดหล่อเลี้ยงชีวิตของเธอ เขาคือแรงบันดาลใจทั้งหมดในการใช้ชีวิตของเธอ เธอคงจะอยู่ไม่ได้หากไม่มีเสี่ยวเป่า
ดวงตาสีเข้มของมู่อวี้เฉิงจ้องมองเธออย่างอ่อนโยน พร้อมกับรับคำมั่นสัญญา “อืม ผมจะพาเขากลับมาหาคุณอย่างปลอดภัยแน่นอน”
หลังจากได้ยินเขาพูดเช่นนั้น ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจึงค่อย ๆ หลับตาลง
มู่อวี้เฉิงช้อนร่างของถงเหมี่ยวเหมี่ยวขึ้นมาจากซากเรือ อุ้มเธอเอาไว้ในอ้อมแขนและพาไปวางไว้บนเบาะรถยนต์
เขาสั่งการลูกน้องคนหนึ่ง “พาเธอไปโรงพยาบาลก่อน เดี๋ยวฉันตามไป”
“ครับ” ลูกน้องพยักหน้าและขับรถพาถงเหมี่ยวเหมี่ยวออกไป
ขณะเดียวกันลู่หมิงเข้ามารายงานข่าวกับเขา “ท่านประธาน ได้รับแจ้งข่าวแล้วครับ”
มู่อวี้เฉิงเหลือบมองเขาด้วยสายตาเย็นชา “ว่ามา!”
“ถนนที่คุณถงพูดถึงอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ครับ”
มู่อวี้เฉิงพยักหน้าและสั่งการว่า “พาคนไปค้นพา!”
“ครับ” ลู่หมิงตอบรับคำสั่ง สั่งการลูกน้องทั้งหลายและเดินตามมู่อวี้เฉิงเข้าไปในรถยนต์
พวกเขาขับรถยนต์มุ่งหน้าตรงไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้
หลังจากมาถึงเส้นทางถนนที่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกล่าวถึง พวกมู่อวี้เฉิงก็เดินลงมาค้นหา
หลังจากนั้นไม่นาน ใครบางคนก็พบว่าเสี่ยวเป่านอนหมดสติอยู่ข้างถนน
“ท่านประธาน เจอแล้วครับ” ลูกน้องคนหนึ่งตะโกนบอก
มู่อวี้เฉิงรีบเดินไปยังจุดเกิดเหตุ และเห็นว่าศีรษะของเสี่ยวเป่าเปียกชุ่มไปด้วยเลือด นอนหายใจรวยรินอยู่บนถนน
เขารีบอุ้มเสี่ยวเป่าขึ้นรถและขับตรงไปยังโรงพยาบาล
“เสี่ยวเป่า เสี่ยวเป่า” เขาพยายามปลุกคนตัวเล็กด้วยการตะเบ็งเสียงเรียกชื่อให้ตื่น
ทว่าเสี่ยวเป่ายังคงนอนหลับตาแน่น
จนทำให้มู่อวี้เฉิงตื่นตระหนก
“รับขับหน่อย!” มู่อวี้เฉิงตะโกนใส่คนขับรถ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความร้อนรน
“ครับ” คนขับรถไม่กล้ารีรอรีบเหยียบคันเร่งสุดกำลังจนรถยนต์พุ่งทะยานออกไปราวกับลูกศร วิ่งผ่าไฟแดงหลายต่อหลายดวง
เมื่อมาถึงโรงพยาบาล เตียงพยาบาลและทีมแพทย์ได้มารอรับอยู่ที่ลานจอดรถแล้ว
เสี่ยวเป่าถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลและเข้ารับการรักษาในห้องฉุกเฉินทันที
มู่อวี้เฉิงรออยู่หน้าประตูอย่างใจจดใจจ่อ
หลังจากเสี่ยวเป่าเข้าไปในห้องฉุกเฉินได้ไม่นาน ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ตื่นขึ้นมา
เธอค่อย ๆ ลืมตามองดูเพดานสีขาวด้านบน
กลิ่นยาฆ่าเชื้อที่ลอยอยู่รอบตัวทำให้เธองุนงงอยู่ครู่หนึ่ง
“นี่ฉันอยู่… โรงพยาบาลเหรอ?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพึมพำ
อาคารสำลักน้ำทำให้เธอรู้สึกถึงความเจ็บปวดในลำคอ แม้แต่คำพูดของเธอก็ฟังดูแหบแห้งเล็กน้อย
หลังจากตระหนักได้ว่าตนเองอยู่ที่โรงพยาบาล ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็นึกออกทันทีว่ามู่อวี้เฉิงกำลังไปตามหา เสี่ยวเป่า ทว่าตอนนี้เธอไม่รู้ว่าเขาหาเจอหรือยัง เธอจึงต้องการออกไปค้นหาด้วยตนเอง
เธอดึงเข็มที่มือออกโดยไม่สนใจความเจ็บปวดบนหลังมือและร่างกายที่อ่อนแอ จากนั้นจึงรีบวิ่งออกไปจากห้องพยาบาล
“คุณถง ยังลุกขึ้นไม่ได้นะครับ” ลู่หมิงที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูรีบขวางเธอเอาไว้
เนื่องจากท่านประธานจำต้องดูแลเสี่ยวเป่า เขาจึงถูกส่งตัวมาดูแลคุณถงแทน แต่กลับนึกไม่ถึงว่าเธอจะฟื้นขึ้นมาเร็วขนาดนี้
“ลูกชายฉันล่ะ? เขาเป็นยังไงบ้าง?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวดึงแขนเสื้อลู่หมิง น้ำเสียงฟังดูร้อนรน แววตาเต็มไปด้วยความกังวล
ลู่หมิงยิ้มตอบ “เจอนายน้อยแล้วครับ…”
“เจอแล้วเหรอ? พาฉันไปหาเขาหน่อย” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรีบพูดบอก
“คุณเหมี่ยวเหมี่ยว คุณยังไม่สบายอยู่ ท่านประธานบอกให้คุณพักผ่อนให้เต็มที่ครับ” ลู่หมิงตอบ
ทว่าตอนนี้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่ฟังอะไรทั้งนั้น เธอเอาแต่เป็นห่วงเสี่ยวเป่าและไม่สนใจร่างกายที่อ่อนแอของตนเองเลย
“พาฉันไปหาลูกที” ทัศนคติที่แข็งข้อทำให้ลู่หมิง ลำบากใจ และถอนหายใจเฮือกใหญ่
ลู่หมิงพยายามเกลี้ยกล่อมเธอแต่กลับไม่เกิดประโยชน์ เขาจึงพาเธอไปหาเสี่ยวเป่า
