ตอนที่ 178
อย่าให้เธอกลับมาแบบมีชีวิตอยู่
หลังจากเดินต่อไปได้ครึ่งทาง คนตัวเล็กก็เหนื่อยล้ามากจึงผล็อยหลับคาต้นคอของมู่อวี้เฉิง
“ส่งมาให้ฉันสิคะ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวยื่นมือออกไปรับ เสี่ยวเป่า
มู่อวี้เฉิงหันไปด้านข้างและจ้องมองเสี่ยวเป่าด้วยสายตาอ่อนโยน “ไม่เป็นไร เดี๋ยวผมอุ้มเอง”
ด้วยเหตุนี้มู่อวี้เฉิงจึงปรับท่านอนของเขาให้เขานอนหลับสบายยิ่งขึ้น และคอยประคับประคองเขาเอาไว้อย่างระมัดระวัง
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองดูการเคลื่อนไหวของเขาด้วยสายตาสับสน
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่เคยเห็นด้านที่อ่อนโยนของมู่อวี้เฉิงมาก่อน
มันทำให้เธอหวนนึกถึงภาพจินตนาการอันแสนอบอุ่นของพวกเขาทั้งสามคนที่เธอเคยนึกถึงเมื่อหลายปีก่อน
น่าเสียดายที่มันเป็นเพียงภาพจินตนาการของเธอ และไม่เคยเกิดขึ้นจริง
ตอนนั้นเธอใช้ชีวิตอยู่ที่ตามประเทศเพียงลำพัง และมีช่วงเวลาที่ยากลำบากกับเสี่ยวเป่า
เมื่อไหร่ที่รู้สึกอ่อนแอก็จะหวนนึกถึงมู่อวี้เฉิงเป็นครั้งคราว
แต่ในตอนนั้นเธอยังเข้าใจผู้ชายที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ผิดไป
ตอนนี้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจึงรู้สึกว่าภาพตรงหน้าทำให้เธอประทับใจมาก
มู่อวี้เฉิงอุ้มเสี่ยวเป่าที่กำลังหลับใหลอยู่เดินพา ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไปยังโรงแรม หลังจากเขาวางเสี่ยวเป่าลงบนเตียงแล้ว ดวงตาสีเข้มก็หันไปมองถงเหมี่ยวเหมี่ยว
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวงุนงงที่เขาจ้องมองมา เธอจึงรีบพูดเร่งเร้า “ดึกแล้วรีบกลับไปนอนสิคะ”
“ราตรีสวัสดิ์” มู่อวี้เฉิงพูดและดึงมือเธอเพื่อให้เธอเขยิบเข้ามาใกล้ จากนั้นเขาก็จุมพิตหน้าผากเธอและกลับออกไป
หลังจากที่เขากลับออกไป ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็จับหน้าผากด้วยท่าทางงุนงง
เธอกลับมาได้สติอีกครั้งจึงมองดูเวลาและเตรียมจะเข้าไปพักผ่อน
การนั่งเครื่องบินในระยะไกลวันนี้ทำให้เธอเหนื่อยล้ามาก หลังจากลงเครื่องบินมาแล้วก็ตรงดิ่งไปหาท่านประธานสตีเฟน ตกเย็นก็มาเดินเล่นรอบ ๆ กับมู่อวี้เฉิงอีก มันจึงทำให้เธอเหนื่อยล้าเต็มที
พรุ่งนี้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะต้องตื่นแต่เช้า เธอจึงเตรียมพร้อมที่จะเข้านอน
เธอหยิบชุดนอนและของใช้ในห้องน้ำออกมาจากกระเป๋าและเดินเข้าไปในห้องน้ำ
…
ขณะเดียวกันภายใต้ความมืดมิดบริเวณทางเดินของโรงแรม ดวงตาสองคู่จับจ้องไปยังห้องพักของถงเหมี่ยวเหมี่ยว
พวกเขาทั้งสองเป็นชายแต่งกายด้วยชุดสีดำทั้งตัว สวมหน้ากากและหมวกปิดบังใบหน้า หลงเหลือเพียงดวงตาที่น่าสะพรึงกลัวเท่านั้น
ทั้งสองยืนอยู่ในมุมมืดของกล้องวงจรปิด คนหนึ่งก้มหน้าลงราวกับกำลังปลดปล่อยอะไรบางอย่างออกมา
ส่วนอีกคนวางมือไว้บนชุดบลูทูธหูฟังและกำลังคุยโทรศัพท์อยู่
เขาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความเคารพ “ยืนยันเป้าหมายครับ ผู้หญิงคนนี้อาศัยอยู่ในห้อง278 ตอนนี้เรากำลังรอให้เธออยู่ลำพัง”
เสียงผู้หญิงดังมาจากปลายสายโทรศัพท์ พูดด้วยน้ำเสียงอันน่าสะพรึงกลัวว่า “ฟังนะ ฉันไม่ต้องการให้ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกลับมาที่จีนแบบมีชีวิตอยู่”
“ครับ” ชายทั้งสองคนพยักหน้า
…
อีกด้านหนึ่ง ภายในห้องพักโรงแรม
น้ำอุ่นไหลลงมาปกคลุมร่างกายของถงเหมี่ยวเหมี่ยวจนเธอรู้สึกว่าน้ำอุ่นนี้ได้ขจัดความเหน็ดเหนื่อยในวันนี้ออกไปจนสิ้นซาก
เธอปั๊มยาสระผมลงบนมือสองปั๊มและขยี้มันลงผมสลวยอย่างประณีต จากนั้นฟองหนาก็กระจัดกระจายไปทั่วศีรษะ
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวใช้ปลายนิ้วนวดคลำศีรษะเบา ๆ สักพักก่อนที่จะล้างฟองสบู่ออก
เธอเปิดฝักบัวแต่กลับไม่มีน้ำสักหยดไหลลงมา
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพยายามเปิดก๊อกน้ำจุดอื่น หลังจากพยายามอยู่หลายครั้ง เธอก็พบว่ามันผิดปกติและน้ำน่าจะถูกตัด
เธอมองดูฟองสีขาวบนศีรษะแล้วถึงกับพูดไม่ออก
จากนั้นถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็หยิบผ้าเช็ดมาเช็ดมือจนสะอาด เดินเข้าไปในห้องทั้งที่น้ำยังหยดลงมาจากเส้นผมและกดหมายเลขรูมเซอร์วิส
“สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่าต้องการให้ช่วยอะไรคะ?” น้ำเสียงที่เป็นมิตรของพนักงานต้อนรับดังลอดมาจากปลายสาย
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดตอบด้วยน้ำเสียงที่สิ้นหวัง “น้ำในห้องฉันใช้ไม่ได้ค่ะ ช่วยส่งคนมาซ่อมทีนะคะ”
“ได้ค่ะคุณผู้หญิง กรุณารอสักครู่นะคะ”
“ค่ะ” หลังจากตอบกลับแล้ว ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็วางสายลง
หลังจากนั้นไม่นาน เสียงเคาะประตูห้องของ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ดังขึ้น
เธอเดินไปเปิดประตูและเห็นว่าพนักงานในเครื่องแบบถืออุปกรณ์เครื่องมือยืนอยู่ที่หน้าประตู
“สวัสดีครับคุณผู้หญิง ผมเป็นช่างซ่อมบำรุงของทางโรงแรม น้ำประปาในห้องเสียเหรอครับ?” พนักงานซ่อมบำรุงถาม
“ค่ะ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพยักหน้าและหันกลับเข้าไปด้านในเพื่อให้เขาเดินเข้ามา
พนักงานซ่อมบำรุงเดินเข้าไปในห้องน้ำและตรวจสอบอย่างละเอียด แต่แล้วเขาก็แสดงสีหน้าครุ่นคิด
เขาเดินออกมาจากห้องน้ำและกล่าวขอโทษ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวที่ยืนรออยู่ในห้อง “น่าจะเป็นที่ตัวควบคุมระบบในห้องล้มเหลวครับ”
“ระบบล้มเหลวเหรอคะ?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวสับสน
“ใช่ครับ ส่วนใหญ่เครื่องใช้ไฟฟ้าในห้องพักจะถูกควบคุมเอาไว้ด้วยกัน ถ้าเกิดระบบล้มเหลวแบบนี้ก็เกรงว่าเครื่องใช้ไฟฟ้าตัวอื่น ๆ ในห้องจะใช้งานไม่ได้ด้วยครับ”
“คุณหมายถึงเครื่องใช้ไฟฟ้าบางตัวก็อาจจะไม่สามารถเปิดใช้งานได้ใช่มั้ยคะ?”
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเริ่มตรวจสอบเครื่องใช้ไฟฟ้าบางส่วนในห้องพัก และพบว่าเป็นอย่างที่พนักงานพูด เครื่องใช้ไฟฟ้าจำนวนมากไม่สามารถใช้งานได้และแม้แต่ปลั๊กไฟก็ใช้ไม่ได้
“ถ้าอย่างนั้นช่วยรีบซ่อมให้ทีนะคะ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวร้องขอ
พนักงานซ่อมบำรุงโค้งคำนับและกล่าวขอโทษ “คุณผู้หญิง ผมต้องขอโทษด้วยจริง ๆ พอดีว่าพนักงานที่เชี่ยวชาญด้านนี้เลิกงานแล้วครับ คงจะซ่อมให้เสร็จภายในคืนนี้ไม่ได้”
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกหดหู่ใจเมื่อได้ยินว่าเขาไม่สามารถซ่อมมันให้เสร็จภายในคืนนี้ได้ เธอจึงถามว่า “แล้วจะทำยังไงดีคะ?”
หากซ่อมไม่ได้แบบนี้ก็หมายความว่าเธอจะต้องนอนทั้งที่ฟองยังอยู่เต็มหัวใช่ไหม?
“หรือทางเราสามารถเปลี่ยนห้องให้คุณได้นะครับ” พนักงานเสนอ
การเปลี่ยนห้องถือว่าเป็นการแก้ไขสถานการณ์ปัจจุบันได้ดีที่สุด
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเหลือบมองเสี่ยวเป่าที่กำลังนอนหลับสนิทอยู่บนเตียง และคิดว่าเสี่ยวเป่ากำลังหลับสบาย การเปลี่ยนห้องครั้งใหญ่เช่นนี้จะต้องทำให้เขาตื่นขึ้นมาอย่างแน่นอน
“ไม่ต้องเปลี่ยนห้องก็ได้ค่ะ ฉันจะอยู่แบบนี้แหละ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดกับพนักงาน
“แต่ว่าคุณผู้หญิง…” พนักงานลังเลที่จะพูดต่อ
แปลกจริง ๆ ผู้หญิงคนนี้ไม่ยอมเปลี่ยนห้องทั้งที่ระบบไฟฟ้าบางส่วนภายในห้องใช้งานไม่ได้
“ไม่เป็นไรค่ะ คุณไปเถอะ ฉันจัดการเองได้” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวโบกมือและมองดูพนักงานที่เดินออกไป
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่ต้องการซ่อมห้องของตนเองเพราะเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าห้องของมู่อวี้เฉิงอยู่ติดกัน
แค่ขอเขายืมห้องน้ำล้างฟองสบู่ออกจากศีรษะก็น่าจะไม่เป็นอะไร
พนักงานหยิบเครื่องมือและเดินออกไป
หลังจากที่พนักงานกลับออกไปแล้ว ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่ได้เปลี่ยนเสื้อผ้า เธอสวมเสื้อคลุมอาบน้ำ หยิบผ้าเช็ดตัวขึ้นมาพันผมที่เปียกแล้วเดินไปเคาะประตูห้องของมู่อวี้เฉิง
สักพักประตูก็ถูกเปิดออก
มู่อวี้เฉิงเพิ่งอาบน้ำเสร็จ ตามไรผมมีน้ำหยดลงมา เขาไม่ได้สวมเสื้อคลุม เพียงแต่เอาผ้าเช็ดมาพันรอบเอว
น้ำที่หยดลงมาตามซอกคอไหล่ผ่านไปยังกล้ามเนื้อหน้าท้อง ดูยั่วยวนและร้อนแรงเป็นพิเศษ
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกถึงแก้มที่ร้อนผ่าวทันทีเมื่อเห็นรูปลักษณ์ของเขา
เธอพูดอธิบายจุดประสงค์ของการมาที่นี่ด้วยท่าทางเคอะเขิน “น้ำประปาที่ห้องฉันไม่ไหล ฉันเลยมายืมห้องน้ำในห้องคุณ”
มู่อวี้เฉิงขมวดคิ้วเมื่อได้ยินเช่นนั้น “เกิดอะไรขึ้น?”
