ตอนที่ 175
ใครผิดสัญญาเป็นหมา
รถยนต์แล่นไปตามทางตรงและหลังจากนั้นไม่นานก็มาถึงโรงแรมฮิลตัน
หลังจากที่พวกถงเหมี่ยวเหมี่ยวมาถึง มู่อวี้เฉิงก็เดินทางมาถึงพร้อมกับลู่หมิง
ทันทีที่เดินเข้ามาในประตูโรงแรม รูปลักษณ์อันหล่อเหลาตามสไตล์ตะวันออกและรัศมีอันดุร้ายก็เปล่งประกายออกมาจากตัว ทำให้เขาดูสะดุดตาเป็นพิเศษ
ลู่หมิงที่กำลังเดินตามหลังมาสัมผัสได้ถึงสายตาอันร้อนแรงที่กำลังจ้องมองมาทางท่านประธาน
แต่มู่อวี้เฉิงกลับเมินเฉยต่อสายตายั่วยวนเหล่านั้นและเดินตรงเข้าไปหาถงเหมี่ยวเหมี่ยว
“ไปเช็คอินกันเถอะ” หลังจากที่พูดจบ เขาก็เดินไปที่แผนกต้อนรับ โดยมีถงเหมี่ยวเหมี่ยวเดินตามหลังเขาไป
พนักงานต้อนรับหญิงดูเป็นมิตรมาก แสดงใบหน้ายิ้มแย้มขณะกดหน้าจอลงทะเบียนอยู่เสมอ
เขาหยิบเอกสารการจองห้องพักของตนเองกับ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวขึ้นมาส่งให้พนักงานลงทะเบียนตามขั้นตอน
หลังจากนั้นไม่นาน พวกเขาก็ได้รับคีย์การ์ดห้องพักตามลำดับ
ลู่ซีจวี๋เห็นว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวได้รับคีย์การ์ดแล้วจึงถามขึ้นว่า “หิวมั้ย?”
เดิมทีถงเหมี่ยวเหมี่ยวยังไม่รู้สึกหิว แต่หลังจากที่เขาถามเธอเธอก็รู้สึกหิวขึ้นมา
วันนี้เธอนอนหลับไปตั้งแต่ก้าวขึ้นเครื่องและยังไม่ได้กินอาหารอะไรเลย ท้องของเธอจึงเริ่มส่งเสียงครวญคราง
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพยักหน้าและตอบตามความจริง “อืม หิวนิดหน่อย”
“หม่ามี้ ผมก็หิว” เสี่ยวเป่าเอามือลูบท้องและพูดขึ้น
ถึงแม้ว่าคุณลุงสุดหล่อจะสั่งอาหารมากมายให้เขาบนเครื่องบิน แต่ตอนนี้เขากลับรู้สึกหิวอีกครั้ง
ลู่ซีจวี๋เห็นว่าทั้งสองคนหิวข้าวจึงพูดแนะนำว่า “ถ้าอย่างนั้นฉันจะพาพวกเธอไปกินข้าวก่อน แล้วค่อยไปโรงพยาบาลเอามั้ย?”
“ได้ค่ะ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวตอบโดยไม่ได้คัดค้านอะไร
“แล้วคุณลุงสุดหล่อจะไปด้วยกันมั้ย?” เสี่ยวเป่าขึ้นด้วยเสียงแบบเด็ก ๆ ขณะจ้องมองมู่อวี้เฉิงด้วยดวงตาเป็นประกาย
มู่อวี้เฉิงรีบพูดขอโทษขอโพยเสี่ยวเป่า “ขอโทษนะ แต่ว่าลุงติดงาน วันนี้คงไปกับพวกหนูไม่ได้”
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้ว่าเขาเดินทางมาที่ประเทศเอ็มเพราะเรื่องธุรกิจ เธอจึงจ้องมองเขาด้วยดวงตาแวววาว “แล้วคุณจะไปจัดการเองเลยเหรอคะ?”
“อืม ผมว่าจะแวะไปดูสาขาที่นี่สักหน่อย คิดว่าน่าจะจัดการเองได้นะ” มู่อวี้เฉิงพยักหน้า
เสี่ยวเป่าก้มหน้าลงด้วยความผิดหวังทันทีเมื่อได้ยินว่าคุณลุงสุดหล่อไม่สามารถไปรับประทานอาหารกับเขาได้
ถึงอย่างนั้นเขาก็เข้าใจได้ว่าผู้ใหญ่มีหน้าที่การงานที่ต้องทำ และเขาไม่สามารถไปรบกวนคุณลุงสุดหล่อได้
เสี่ยวเป่าเดินเข้าไปหามู่อวี้เฉิงและพูดด้วยน้ำเสียงไม่เต็มใจ “บ๊ายบายฮะคุณลุงสุดหล่อ”
มู่อวี้เฉิงแทบจะทนไม่ไหวเมื่อเห็นท่าทางผิดหวังของเขา “เอาไว้ลุงทำงานเสร็จแล้วจะมาอยู่กับเสี่ยวเป่านะ”
“จริงเหรอฮะ?” เสี่ยวเป่ามีความสุขมาก ดวงตาเป็นประกายเมื่อได้ยินคำมั่นสัญญา
มู่อวี้เฉิงยิ้มแย้มเมื่อเห็นว่าเขามีความสุขมากแค่ไหน “อืม จริงสิ”
เสี่ยวเป่ายื่นนิ้วก้อยออกมาด้วยสีหน้าไร้เดียงสา “ถ้าอย่างนั้นคุณลุงสุดหล่อต้องสัญญากับผม ใครผิดสัญญาเป็นหมานะ”
คำพูดของเสี่ยวเป่าทำให้มู่อวี้เฉิงตกตะลึง แต่เขาก็ยังยื่นนิ้วออกไปเกี่ยวก้อยสัญญา
“สัญญาแล้วนะครับ” เสี่ยวเป่ายิ้ม
“อืม”
“บ๊ายบายคุณลุงสุดหล่อ”
มู่อวี้เฉิงพยักหน้าและพาลู่หมิงออกไป
หลังจากที่เขาออกไปแล้ว ลู่ซีจวี๋ก็พาถงเหมี่ยวเหมี่ยวกับเสี่ยวเป่าไปขึ้นรถ จากนั้นก็ขับรถตรงไปยังร้านอาหารจีนที่อยู่ใกล้กับสำนักงานใหญ่สตีเฟนกรุ๊ป
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเดินเข้ามาในร้านอาหารด้วยความรู้สึกคิดถึง
ตอนที่เธอทำงานอยู่ที่สำนักงานใหญ่ เธอกับลู่ซีจวี๋มักจะมารับประทานอาหารที่นี่กัน
“อยากกินอะไร?” ลู่ซีจวี๋ส่งเมนูอาหารให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยว
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่ได้หยิบเมนูขึ้นมา เพียงแต่ยิ้มให้เขา “รุ่นพี่สั่งเลยค่ะ”
ลู่ซีจวี๋เรียกหาพนักงานบริการและสั่งอาหารจานโปรดให้เธอกับเสี่ยวเป่า
หลังจากนั้นไม่นานอาหารก็ถูกนำออกมาเสิร์ฟ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรับประทานอาหารในร้านอาหารแห่งนี้แล้วรู้สึกว่าเธอกำลังย้อนเวลากลับไปยังช่วงที่เธอทำงานอยู่ในสำนักงานใหญ่ของสตีเฟนกรุ๊ป
“รสชาติเป็นยังไงบ้าง?” ลู่ซีจวี๋ตักอาหารใส่จาน ถงเหมี่ยวเหมี่ยว และจ้องมองเธอด้วยดวงตาสีฟ้าเข้ม
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวชิมอาหารที่เขาตักใส่จานและส่งยิ้มให้เขา “อร่อยมากเลยค่ะ”
ลู่ซีจวี๋พูดต่อว่า “ก่อนหน้านี้ฉันแวะมากินข้าวที่นี่ แล้วรู้สึกว่าทางร้านน่าจะเปลี่ยนพ่อครัวคนใหม่ รสชาติอาหารเปลี่ยนไปมาก ไม่อร่อยเหมือนเมื่อก่อนเลย”
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวที่ได้ยินเช่นนั้นก้มหน้าลองชิมอาหารอีกคำ และจ้องมองลู่ซีจวี๋ด้วยความสงสัย “จริงเหรอ ฉันรู้สึกว่ารสชาติอาหารก็เหมือนเดิมนะคะ”
ลู่ซีจวี๋พึมพำเสียงแผ่ว “คงเพราะ…”
คงเพราะว่าเธอไม่อยู่ที่นี่ด้วยกัน รสชาติอาหารถึงได้เปลี่ยนแปลงไปจากเดิม
เพียงแต่ว่าเขาไม่ได้พูดประโยคดังกล่าวออกไป
“เพราะ?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวสงสัยเมื่อเห็นว่าเขาลังเลอะไรบางอย่าง
ลู่ซีจวี๋ยิ้มเบา ๆ และพูดเปลี่ยนเรื่อง “ไม่มีอะไร ฉันจำได้ว่าเธอชอบสั่งปลาผัดซอสเปรี้ยวหวานทุกครั้งที่มาที่นี่ และชอบห่ออาหารบางส่วนกลับไปกินที่บ้านเหมือนลูกแมว”
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวอับอายทันทีที่เขาพูดเช่นนั้น “รุ่นพี่เปิดโปงฉันต่อหน้าลูกอีกแล้วนะ”
“เสี่ยวเป่าลองกินปลาผัดซอสเปรี้ยวหวานดูสิ” ลู่ซีจวี๋พูดขณะตักปลาผัดซอสเปรี้ยวหวานใส่จานของเสี่ยวเป่า
“ขอบคุณฮะคุณลุงซีจวี๋”
เสี่ยวเป่ากินปลาผัดซอสเปรี้ยวหวานเข้าไปหนึ่งคำ และรู้สึกว่ารสชาติอาหารเหมือนกับอาหารที่หม่ามี้เก็บกลับมาบ้านในความทรงจำทุกประการ
หลังจากรับประทานอาหารเสร็จแล้ว ลู่ซีจวี๋ก็ขับรถพาทั้งสองคนไปที่โรงพยาบาล
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเดินผ่านร้านดอกไม้จึงแวะซื้อดอก คาร์เนชั่นสุดหรูมาหนึ่งช่อ
ถึงแม้ว่าผู้เฒ่าสตีเฟนจะเข้ารักษาอาการป่วยอยู่ในห้องผู้ป่วย แต่ว่าดวงตาสีฟ้าเข้มแบบเดียวกับลู่ซีจวี๋ก็ยังดูสดใสอยู่เสมอ
ผมสีขาวอมเทาถูกหวีอย่างพิถีพิถัน เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นคนที่ให้ความสำคัญกับรูปร่างหน้าตาเป็นอย่างมาก
ดวงตาของเขาเป็นประกายทันทีเมื่อเห็นเสี่ยวเป่า เขามีความสุขมากจนแทบจะลุกขึ้นมาจากเตียง แต่กลับถูกผู้ดูแลที่อยู่ด้านข้างหยุดเอาไว้เสียก่อน
“คุณปู่สตีเฟน เสี่ยวเป่ามาหาแล้วฮะ” เสี่ยวเป่าเดินเข้าไปข้าง ๆ เตียงพยาบาล เงยหน้ามองเขาและส่งเสียงเจื้อยแจ้ว
“โอ้ เสี่ยวเป่า” ผู้เฒ่าสตีเฟนแทบจะใจละลายเมื่อได้ยินเสียงน่ารัก ๆ ของเสี่ยวเป่าเรียกเขาว่าคุณปู่
“ผมได้ยินมาว่าคุณปู่กำลังไม่สบาย ผมซื้อดอกไม้มาฝาก หายไว ๆ นะฮะ” เสี่ยวเป่าพูดและมอบช่อดอกคาร์เนชั่นให้เขา
“เด็กดี” ผู้เฒ่าสตีเฟนรับช่อดอกไม้มาและลูบหัวเล็ก ๆ ของเขาด้วยความรักใคร่
“กลับไปจีนแล้วเป็นยังไงบ้าง?” ผู้เฒ่าสตีเฟนถามด้วยความเป็นห่วง
เสี่ยวเป่าตอบกลับเสียงใส “ดีมากฮะ ตอนนี้หม่ามี้จ้างอาจารย์พิเศษมาสอนให้แล้ว ผมได้เรียนรู้เรื่องน่าสนใจอีกเยอะแยะเลย”
หลังจากได้ยินคำพูดของเสี่ยวเป่า ผู้เฒ่าสตีเฟนก็ชมเชยเขาว่า “จริงเหรอ เสี่ยวเป่าเก่งจังเลย”
เสี่ยวเป่ายื่นมือออกมาเกาหัวแกร๊ก ๆ รู้สึกเคอะเขินที่ได้รับคำชมเชย
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก้าวไปข้างหน้าและพูดทักทายกับผู้เฒ่าสตีเฟน “ท่านประธาน ไม่เจอกันนานเลยค่ะ ตอนนี้เป็นยังไงบ้างคะ?”
ผู้เฒ่าสตีเฟนตอบว่า “ฉันเองก็ดีใจที่เธอมาเจอฉัน ร่างกายฉันไม่ได้มีปัญหาอะไรหรอก มีแต่พวกเขานั่นแหละที่ทำให้ยุ่งยากเอง”
เขาพูดและเหลือบมองไปทางลู่ซีจวี๋ โดยรู้สึกว่าการที่เจ้าหลานชายตัวดีปล่อยเขาไว้บนเตียงแบบนี้มันทำให้เขายุ่งยากมาก
ผู้เฒ่าสตีเฟนจึงถามต่อว่า “ว่าแต่เหมี่ยวเหมี่ยว กลับจีนไปแล้ว งานที่สาขาลูกสตีเฟนราบรื่นดีมั้ย?”
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวยิ้ม “ต้องขอบคุณท่าน งานที่สตีเฟนราบรื่นดีค่ะ”
