ตอนที่ 172
คุณจะไม่บอกอะไรผมหน่อยเหรอ
มู่อวี้เฉิงพยักหน้าและไม่ได้ห้ามปรามอะไรเธอ
ท่านประธานสตีเฟนดูแลถงเหมี่ยวเหมี่ยวมาอย่างดี ดังเธอจึงสมควรที่จะเดินทางไปเยี่ยมเขา
ยิ่งไปกว่านั้นถงเหมี่ยวเหมี่ยวยังบอกเรื่องนี้กับเขาอย่างเปิดเผย ไม่ได้ปิดซ่อนอะไร เขาจึงไม่ขัดขวางเธอ
มู่อวี้เฉิงพูดตอบตามจริง “การไปเยี่ยมผู้อาวุโสคือสิ่งที่คุณควรทำ”
เพียงแต่ว่าลู่ซีจวี๋มีแรงจูงใจซ่อนเร้นในการเสนอแนะให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกับเสี่ยวเป่าเดินทางไปต่างประเทศในช่วงเวลาสำคัญ
ตอนนี้ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับถงเหมี่ยวเหมี่ยวคลี่คลายลงเล็กน้อยแล้ว
มู่อวี้เฉิงจึงกังวลมากหากต้องปล่อยให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกับเสี่ยวเป่าเดินทางไปต่างประเทศเช่นนี้
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ แต่เมื่อเห็นเขาตอบตกลงเธอจึงเสริมว่า “ฉันก็แค่อยากบอกคุณเอาไว้ ในเมื่อคุณคิดเหมือนกันก็เป็นว่าอันตกลง”
มู่อวี้เฉิงขมวดคิ้วเมื่อได้ยินเช่นนั้น แต่จู่ ๆ รอยยิ้มกลับปรากฏขึ้นที่มุมปาก “ผมเพิ่งนึกออกว่ามีคุยเรื่องธุรกิจที่ประเทศเอ็มในช่วงสุดสัปดาห์นี้เหมือนกัน เป็นทริปสั้น ๆ สองวัน อย่างนั้นเราก็ออกเดินทางพร้อมกันไปเลย ถ้างานผมเสร็จเร็วผมจะไปเยี่ยมท่านประธานสตีเฟนกับคุณด้วย”
หลังจากได้ยินคำพูดของเขา ดวงตาของถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็เต็มไปด้วยร่องรอยแห่งความประหลาดใจ
พวกเขากำลังจะเดินทางไปประเทศเอ็มเหมือนกัน และช่วงเวลาเดียวกันด้วย นี่มันบังเอิญเกินไปหรือเปล่า
เธอเริ่มสงสัยว่ามู่อวี้เฉิงจงใจทำแบบนี้หรือไม่
แต่เมื่อเธอมองดูมู่อวี้เฉิง สีหน้าการแสดงออกของเขากลับดูเป็นธรรมชาติมาก ไม่เหมือนว่าเขากำลังโกหกอยู่เลย
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจึงเชื่อเขาสุดใจ ส่วนขอเสนอแนะที่ให้เดินทางไปด้วยกัน เธอคงไม่อาจปฏิเสธได้
เธอพยักหน้าตอบตกลงคำขอที่จะออกเดินทางไปพร้อมกันของมู่อวี้เฉิง
มู่อวี้เฉิงเห็นว่าเธอตอบตกลง ดวงตาของเขาจึงดูมีความสุขขึ้นเล็กน้อย
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเห็นว่าเขาลุกขึ้นยืนจึงคิดว่าเขากำลังจะกลับออกไป เธอกำลังจะบอกราตรีสวัสดิ์ แต่จู่ ๆ เงามืดของ มู่อวี้เฉิงก็ตกกระทบลงมาปกคลุมเธอทั้งตัว
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกได้ถึงจูบอันนุ่มนวลและอบอุ่นที่ตกลงมากระทบกับหน้าผาก และจูบนั้นก็หายไปทันทีที่เธอสัมผัส
ทันใดนั้นเสียงทุ้มปมเซ็กซี่ก็ดังขึ้นในหู “ราตรีสวัสดิ์”
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวตกตะลึงกับการกระทำของมู่อวี้เฉิง แต่หลังจากเธอรู้สึกตัวเธอก็ค้นพบว่าเขายังอยู่ในห้อง
“คุณไม่กลับไปเหรอคะ?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวถาม
มู่อวี้เฉิงรู้สึกขบขันเล็กน้อยเมื่อเห็นท่าทางสับสนของเธอ เธอจึงพูดหยอกล้อว่า “คุณจะไม่บอกอะไรผมหน่อยเหรอ?”
ใบหน้าของถงเหมี่ยวเหมี่ยวร้อนผ่าวขณะที่เธอหวนนึกถึงน้ำเสียงก่อนหน้านี้
“ราตีสวัสดิ์” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดบอกและรีบล้มตัวลงนอน คว้าผ้าห่มขึ้นมาคลุมศีรษะและนอนหันหลังให้เขา
มู่อวี้เฉิงยิ้มกว้าง เดินไปปิดไฟให้เธอและออกจากห้องไป
เช้าวันรุ่งขึ้น ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมาถึงบริษัทและพบเข้ากับเยี่ยชวงในทันที
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวยิ้มแล้วบอกว่า “ฉันกำหนดเวลาได้แล้วค่ะ เป็นสุดสัปดาห์นี้ พี่ไปเตรียมการได้เลย”
เยี่ยชวงพยักหน้าและเดินจากไป จากนั้นจึงไปรายงานให้ลู่ซีจวี๋ทราบ
หลังจากเชื่อมต่อสายสนทนาสำเร็จแล้ว เยี่ยชวงก็พูดขึ้นว่า “นายท่าน คุณเหมี่ยวเหมี่ยวตัดสินใจไปเยี่ยมท่านผู้เฒ่าสุดสัปดาห์นี้ค่ะ”
หลังจากที่ลู่ซีจวี๋ได้ยินข่าว เขาก็รู้สึกว่าความน่าเบื่อหน่ายในช่วงหลายวันที่ผ่านมาได้มลายหายลงไป
“ฉันเตรียมการทุกอย่างที่นี่ไว้แล้ว เธอก็แค่คอยปกป้องพวกเขา ให้พวกเขามาถึงที่นี่อย่างปลอดภัยก็พอ”
“ค่ะ”
สองวันต่อมา
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวยังคงตรวจตรากระเป๋าเดินทางของเธอครั้งแล้วครั้งเล่า ถึงแม้ว่าเธอจะไปที่นั่นเพียงแค่ไม่กี่วัน แต่เธอก็ต้องเตรียมตัวให้พร้อม
สิ่งของในกระเป๋าเดินทางส่วนใหญ่ล้วนเป็นของเสี่ยวเป่า ข้างของของเธอมีน้อยชิ้นมาก
หลังจากตรวจสอบเสร็จแล้ว คนรับใช้ก็นำกระเป๋าเดินทางของเธอไปไว้ในรถยนต์ของมู่อวี้เฉิง
เสี่ยวเป่ามีความสุขมากเมื่อขึ้นรถมาและเห็นว่ามู่อวี้เฉิงอยู่ที่นี่ด้วย
เขามองดูมู่อวี้เฉิงด้วยแววตาสดใส “คุณลุงสุดหล่อจะไปกับพวกเราด้วยเหรอฮะ?”
ถ้าอย่างนั้นเขาก็มีเวลาได้อยู่กับคุณลุงสุดหล่ออย่างเหลือเฟือเลยใช่ไหม?
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวหันไปพูดกับเสี่ยวเป่า “คุณลุงต้องไปทำงาน ลูกไปถึงต่างประเทศแล้วก็อย่าไปรบกวนคุณลุงมากนักล่ะ”
“ฮะ” เสี่ยวเป่าตอบกลับด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่าย และเหลือบมองมู่อวี้เฉิงด้วยสายตาผิดหวังเป็นครั้งคราว
มู่อวี้เฉิงรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อยเมื่อมองเห็นสายตาผิดหวังของเขา “ไม่เป็นไร รอลุงทำงานเสร็จก่อนเดี๋ยวก็มีเวลาได้อยู่กับหนูแล้ว”
เสี่ยวเป่าที่ได้ยินเช่นนั้นเงยหน้าขึ้นมามองและพยักหน้าระรัว ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความสุข
รถยนต์แล่นมาถึงสนามบินอย่างรวดเร็ว หลังจากที่คนขับรถยกกระเป๋าเดินทางลงให้แล้ว ทั้งสามคนก็ลากกระเป๋าเข้าไปข้างในสนามบิน
วันนี้เยี่ยชวงมารอที่สนามบินแต่เช้าตรู่
ดวงตาของเธอจับจ้องไปที่ทางเข้าสนามบินเพื่อรอให้ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวโผล่มา
เมื่อเธอมาปรากฏตัว เยี่ยชวงก็เห็นเธอได้ในทันที
“คุณเหมี่ยวเหมี่ยว…” เยี่ยชวงพยายามตะโกนเรียกเพื่อให้อีกฝ่ายมองเห็นเธอ แต่ก่อนที่เธอจะพูดจบ เธอก็เห็น มู่อวี้เฉิงเดินตามถงเหมี่ยวเหมี่ยวเข้ามา
เสียงตะโกนเรียกที่เหลือติดอยู่ในลำคอ
หลังจากที่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเดินเข้ามาในสนามบินแล้ว เอก็เริ่มกวาดสายตามองรอบ ๆ เพื่อค้นหาเยี่ยชวง
โชคดีที่เยี่ยชวงค่อนข้างสะดุดตา ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจึงค้นพบเธออย่างรวดเร็ว
เธอรีบจูงเสี่ยวเป่าเข้าไปหาเยี่ยชวง โดยมีมู่อวี้เฉิงเดินตามหลังมา
หลังจากที่พวกเขาเดินเข้ามาหาเยี่ยชวง เยี่ยชวงก็ตระหนักได้ว่าเธอไม่ได้ตาฝาดไป
“คุณมู่มาทำไมคะ” เยี่ยชวงขมวดคิ้วและถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา
มู่อวี้เฉิงได้ยินคำถามของเธอ ทว่าสีหน้าของเขากลับไร้ความรู้สึก เพียงพ่นน้ำเสียงเย็นออกมาเท่านั้น “ธุรกิจ”
เยี่ยชวงกลอกตาและคิดในใจว่าจะเชื่อคนอย่างเขาได้เหรอ?
เยี่ยชวงหยุดมองเขาและหันไปพูดกับถงเหมี่ยวเหมี่ยว “คุณเหมี่ยวเหมี่ยว ฉันซื้อตั๋วแล้ว เราไปที่ห้องรอเครื่องบินกันเถอะค่ะ”
เธอพูดและกำลังจะพาถงเหมี่ยวเหมี่ยวออกไป
แต่ก่อนที่เธอจะทันได้คว้ามือถงเหมี่ยวเหมี่ยวเอาไว้ มู่อวี้เฉิงกลับคว้าตัวอีกฝ่ายไปก่อน “ไม่ต้องห่วง เธอจะนั่งกับฉัน”
เขาเหลือบมองตั๋วเครื่องบินในมือเยี่ยชวง “ชั้นประหยัด? คุณลู่นี่ใจกว้างจริง ๆ”
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวที่ได้ยินดังนั้นรู้สึกว่าเป็นเรื่องปกติที่เยี่ยชวงจะซื้อตั๋วเครื่องบินราคาประหยัด เพราะเธอกับเสี่ยวเป่ามักจะนั่งตั๋วราคาประหยัดกัน
เยี่ยชวงไม่พอใจทันทีเมื่อได้ยินเขาพูดถากถางลู่ซีจวี๋
ไม่ใช่ว่าเธอไม่ต้องการการซื้อตั๋วเครื่องบินชั้นหนึ่ง แต่เที่ยวบินนี้ไม่มีที่นั่งชั้นหนึ่งเหลือเลย
มู่อวี้เฉิงไม่ได้สนใจเธอเลย และไม่ได้สนใจท่าทางโมโหของเธอด้วยซ้ำ
ขณะเดียวกัน ลู่หมิงถือตั๋วเครื่องบินหลายใบเดินเข้ามา
เขาเดินเข้ามาหามู่อวี้เฉิงด้วยท่าทางเคารพ “ท่านประธาน เช็คอินกระเป๋าเรียบร้อยแล้วครับ”
มู่อวี้เฉิงไม่พูดอะไร เพียงแต่หยักหน้าด้วยสีหน้านิ่ง ๆ
จากนั้นเขาก็อุ้มเสี่ยวเป่าและจูงมือถงเหมี่ยวเหมี่ยวไปยังห้องรอเครื่องบิน
ลู่หมิงเดินตามหลังทั้งสามคนไปพร้อมกัน
เยี่ยชวงยังคงยืนอยู่ที่เดิมมองดูแผ่นหลังของคนกลุ่มนั้น ก่อนที่สายตาจะจ้องมองไปยังมือของมู่อวี้เฉิงที่จับมือกับ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวอยู่
เธอขมวดคิ้ว ดวงตาเฉียบคมดูน่าสะพรึงกลัวราวกับใบมีดแหลมคม ตั๋วหลายใบในมือเริ่มยับยู่ยี่อยู่จากแรงบีบมหาศาล
