ตอนที่ 171
อยากเจอหน้าพวกคุณ
เยี่ยชวงขับรถไปยังจุดหมายปลายทางเป็นเวลาหนึ่งชั่วโมง หลังจากนั้นก็มาถึงคฤหาสน์ตี้หลาน
อย่างไรก็ตามเธอจำเป็นจะต้องหยุดตรงบริเวณทางเข้าคฤหาสน์เสียก่อน
เยี่ยชวงเหยียบเบรกและหยุดลงตรงหน้าประตู เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสวมชุดสูทสีดำและแว่นกันแดดเดินออกมาจากด้านข้าง
เขาเคาะกระจกรถของเยี่ยชวง หลังจากที่เยี่ยชวงลดบานกระจกลงแล้ว เขาก็ถามขึ้นโดยไม่แสดงสีหน้าใด ๆ “ที่นี่เป็นคฤหาสน์ส่วนตัว ห้ามคนนอกเข้า”
เยี่ยชวงแสดงสีหน้าเย็นชา น้ำเสียงของเธอเย็นยะเยือกราวกับเปียกโชกไปด้วยธารน้ำแข็ง “ฉันมาหาคนที่ชื่อ ถงเหมี่ยวเหมี่ยว”
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยนึกขึ้นได้ว่าวันนี้พ่อบ้านบอกว่าจะมีคนแวะเข้ามาคุณหญิง และน่าจะเป็นผู้หญิงตรงหน้า
หากเป็นเช่นนั้นเขาจะต้องไม่ทำให้เธอขุ่นเคือง
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยโค้งคำนับให้เยี่ยชวงเล็กน้อย ทัศนคติของเขาดูดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
“แขกของคุณหญิงนี่เอง เชิญเข้ามาก่อนครับ”
ดวงตาของเยี่ยชวงเย็นชาขึ้นเมื่อได้ยินเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเรียกถงเหมี่ยวเหมี่ยวว่าคุณหญิง
คนในตระกูลมู่มั่นใจกันเกินไปแล้ว กล้าเรียกแบบนั้นตั้งแต่ตอนนี้ ทั้งที่ยังตัดสินไม่ได้ด้วยซ้ำว่าในอนาคต คุณเหมี่ยวเหมี่ยวจะเข้าไปอยู่ในตระกูลไหน!
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยพูดอะไรบางอย่างกับชุดบลูทูธหูฟัง จากนั้นประตูก็ค่อย ๆ เปิดออก
หลังจากนั้นเข้ามาจอดรถในจุดที่กำหนดแล้ว คนรับใช้ของตระกูลก็พาเยี่ยชวงเข้าไปในคฤหาสน์
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวนั่งรออยู่ในห้องนั่งเล่นก่อนหน้านี้แล้ว เมื่อเยี่ยชวงเดินเข้ามา เธอก็เห็นว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวกำลังหัวเราะคิกคักอยู่กับเสี่ยวเป่า
“หม่ามี้ คุณป้าเยี่ยชวงมาแล้ว” เสี่ยวเป่าเห็นเธอเป็นคนแรก ก่อนที่จะร้องอุทานออกมา
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวหันหน้ากลับไปมองแล้วจึงส่งยิ้มให้เธอ “มาแล้วเหรอ”
เยี่ยชวงโค้งคำนับและนั่งลงบนโซฟา
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดอะไรบางอย่างกับคนรับใช้และขอให้เธอเสิร์ฟชาให้เยี่ยชวง
หลังจากสั่งการเสร็จแล้ว ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็หันหน้ากลับมามองเธอด้วยดวงตาใสแจ๋ว น้ำเสียงเต็มไปด้วยความสงสัย “จู่ ๆ ก็โทรมาหาฉัน เห็นบอกว่ามีเรื่องจะคุยด้วย เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า?”
เยี่ยชวงมองดูเธอและพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “เมื่อวานนี้นายท่านโทรมาบอกว่าท่านผู้เม่าต้องการพบคุณค่ะ”
มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่เยี่ยชวงเรียกว่าท่านผู้เฒ่า นั่นก็คือท่านผู้เฒ่าสตีเฟน
“ท่านประธานอยากจะเจอฉันเหรอ?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวประหลาดใจเล็กน้อย
“ใช่ค่ะ ตั้งแต่ท่านผู้เฒ่าล้มป่วยก็เอาแต่คิดถึง คุณเหมี่ยวเหมี่ยวกับเสี่ยวเป่า เมื่อวานยังบอกว่าอยากเจอพวกคุณอยู่เลยค่ะ”
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวฟังคำพูดของเยี่ยชวงแล้วไม่อาจปฏิเสธได้
เธอจำได้ว่าตอนที่เธออาศัยอยู่ในต่างประเทศ ท่านประธานสตีเฟนดูแลพวกเธอดีมาก
ตอนที่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเดินทางไปต่างประเทศเพียงลำพัง เธอยังไม่คุ้นเคยกับสถานที่แห่งนั้นดี หลังจากคลอด เสี่ยวเป่าแล้ว เงินที่เธอนำติดตัวมาก็ร่อยหรอไปอย่างรวดเร็ว
ในตอนนั้นเสี่ยวเป่ายังเด็กยังไม่สามารถแยกจากอ้อมอกเธอได้ เธอจึงพาเสี่ยวเป่าไปทำงานกับเธอด้วย และนั่นกลายเป็นเหตุผลที่เธอต้องเปลี่ยนงานอยู่บ่อยครั้ง
ต่อมาเธอย้ายมาทำงานกับสตีเฟนกรุ๊ป ท่านประธานไม่เคยเลือกปฏิบัติต่อเธอเลย ไม่เคยดูถูกที่เธอท้องไม่มีพ่อ ปฏิบัติต่อพวกเธอสองแม่ลูกเป็นอย่างดี และช่วยดูแลเสี่ยวเป่าดีมาก
แม้ว่าในตอนแรกพนักงานในบริษัทจะติฉินนินทา แต่ท่านประธานก็ยังให้ความสำคัญกับเธอและเสี่ยวเป่ามาก
จนกระทั่งพนักงานในบริษัทเลิกนินทา และค่อย ๆ หันกลับมาเอ็นดูและหลงรักเสี่ยวเป่าผู้น่ารัก
ไม่เพียงเท่านั้น ท่านประธานยังปฏิบัติต่อเสี่ยวเป่าราวกับว่าเขาเป็นหลานชายของตนเอง
“คุณเหมี่ยวเหมี่ยว” เสียงของเยี่ยชวงปลุกให้ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกลับมาสู่ความเป็นจริง
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพยักหน้าตอบรับ “อืม ฉันจะไปหาท่านประธาน”
เสี่ยวเป่าที่กำลังนั่งฟังทั้งสองคนอยู่ด้านข้างรีบเข้าไปกอดแขนถงเหมี่ยวเหมี่ยว “หม่ามี้ ผมก็อยากเจอคุณปู่สตีเฟน”
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวลังเลเมื่อได้ยินเช่นนั้น
วันนี้เธอเพิ่งเลือกอาจารย์ให้เสี่ยวเป่าและชั่วโมงเรียนก็ถูกกำหนดไว้แล้ว หากเสี่ยวเป่าผิดสัญญากับอาจารย์มันจะไม่ดูแย่ไปหน่อยเหรอ
“หม่ามี้ คุณปู่สตีเฟนใจดีกับผมมาก คุณปู่ป่วยอยู่ เสี่ยวเป่าก็ต้องไปเยี่ยมสิ” เสี่ยวเป่ากอดแขนถงเหมี่ยวเหมี่ยวแล้วส่งสายตาเป็นประกาย ทำให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่สามารถต้านทานได้และเห็นด้วยกับเขา
เยี่ยชวงเห็นว่าเธอตอบตกลงจึงถามว่า “แล้ว คุณเหมี่ยวเหมี่ยวจะว่างเมื่อไหร่คะ? ฉันจะได้เตรียมการให้”
เธอต้องจัดการทุกอย่างอย่างรวดเร็วเพื่อหลีกเลี่ยงฝันร้ายยามค่ำคืนอันยาวนาน
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง “ถ้าอย่างนั้นกำหนดเวลาคร่าว ๆ สักช่วงสุดสัปดาห์นี้แล้วกัน เอาไว้ฉันได้เวลาที่แน่นอนแล้วจะติดต่อพี่ไปอีกทีนะคะ”
ตอนนี้เธอยังต้องทำงานอยู่และจะว่างอีกทีช่วงสุดสัปดาห์
นอกจากนี้เสี่ยวเป่าไม่มีชั่วโมงเรียนช่วงสุดสัปดาห์ จึงสามารถไปเยี่ยมท่านประธานด้วยกันได้
เยี่ยชวงพยักหน้าเมื่อได้ยินเช่นนั้น ก่อนจะเดินทางออกจากคฤหาสน์ตระกูลมู่ไป
คืนนั้นมู่อวี้เฉิงกลับมาบ้านค่อนข้างดึก
พ่อบ้านเห็นว่ามู่อวี้เฉิงกลับมาแล้วจึงเดินเข้าไปช่วยเขาถอดเสื้อคลุม
“คุณชายยินดีต้อนรับกลับครับ”
“อืม” มู่อวี้เฉิงตอบรับและเดินเข้าไปในบ้าน
“คุณหญิงรออยู่ที่ห้องนั่งเล่นครับ ดูเหมือนว่าคุณเขามีเรื่องจะคุยกับคุณชาย” พ่อบ้านที่เดินตามเข้ามาพูดรายงานด้วยความเคารพ
เสียงฝีเท้าของมู่อวี้เฉิงที่กำลังจะเดินขึ้นไปยังชั้นบนหยุดลงชั่วขณะ และหันกลับมามองดูพ่อบ้านด้วยความสนใจ
สีหน้าของเขาดูอ่อนโยนลงมาก เห็นได้ชัดว่าเขาพึงพอใจกับคำสรรพนามที่พ่อบ้านเรียก
เขาหันหลังและเดินกลับเข้าไปในห้องนั่งเล่นทันที
แสงไฟในห้องนั่งเล่นสว่างจ้า โทรทัศน์ยังคงเปิดอยู่ และรายการในจอยังคงดำเนินต่อไป
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวขดตัวอยู่โซฟาราวกับว่าเธอผล็อยหลับไป
มู่อวี้เฉิงคิดกับตนเองว่าเธอคงจะมีเรื่องด่วนถึงได้รอให้เขากลับมาบ้านจนดึกดื่นเช่นนี้
เขาก้าวไปข้างหน้าและพบว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวหลับไปแล้ว จึงอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ
มู่อวี้เฉิงสอดมือข้างหนึ่งเข้าไปข้างหลังถงเหมี่ยวเหมี่ยว ส่วนมืออีกข้างหนึ่งช้อนข้อพับขาเธอขึ้นมาแล้วอุ้มเธอขึ้น
ดูเหมือนว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะอึดอัดกับท่านอนจึงหมุนตัวปรับท่านอนในอ้อมแขนของเขา
มู่อวี้เฉิงเห็นท่านอนของเธอแล้วคิดว่าเธอกำลังจะตื่นขึ้นมา ดวงตาสีเข้มจึงจับจ้องไปที่ใบหน้าของถงเหมี่ยวเหมี่ยว
แต่กลับนึกไม่ถึงว่าคนที่อยู่ในอ้อมแขนจะพลิกตัวเปลี่ยนท่านอนและผล็อยหลับไปอีกครั้ง ทำให้มู่อวี้เฉิงถึงกับทำอะไรไม่ถูก
เขาอุ้มเธอขึ้นไปยังชั้นบนและวางลงที่เตียง แต่จู่ ๆ ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกลับลืมตาตื่นขึ้นมาโดยไม่คาดคิด
“คุณกลับมาแล้ว” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวขยี้ตาด้วยความง่วงนอน น้ำเสียงของเธอแหบแห้งเหมือนคนเพิ่งตื่นนอน
หลังจากได้สติกลับคืนมา เธอก็พบว่าตนเองกำลังนอนอยู่บนเตียง
“ฉันทำไม…” เธอพูดออกมาได้ครึ่งทาง จู่ ๆ ความทรงจำก็กลับคืนมา
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเขินมากเมื่อนึกขึ้นได้ว่าเธอผล็อยหลับไปในห้องนั่งเล่น และคนที่อยู่ตรงหน้าน่าจะเป็นคนอุ้มเธอขึ้นมา
มู่อวี้เฉิงถือโอกาสนี้นั่งลงบนเตียงเธอ
ดวงตาสีเข้มจ้องมองใบหน้าของเธอแล้วถามว่า “วันนี้รอผมมีเรื่องอะไรเหรอ?”
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจำเหตุผลที่เธอรอคอยเขาได้ เธอจึงพูดเข้าประเด็น “วันนี้เยี่ยชวงมาบอกว่าท่านประธานอยากเจอหน้าฉันกับเสี่ยวเป่า ฉันเลยอยากมาคุยกับคุณก่อน”
ดวงตาของมู่อวี้เฉิงสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อได้ยินเช่นนั้น
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเพิ่งย้ายมาที่นี่ ลู่ซีจวี๋ก็เริ่มลงมือซะแล้ว รวดเร็วจริง ๆ
เขาถามต่อด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง “ผมจำได้ว่าคุณเคยบอกว่าท่านประธานสตีเฟนกำลังป่วยอยู่”
“ใช่ ทานประธานใจดีกับฉันและเสี่ยวเป่ามาก ฉันเลยอยากจะไปเยี่ยมเขาสักหน่อย”
“แล้วคุณจะไปเมื่อไหร่?”
“กำหนดการไว้สุดสัปดาห์นี้ค่ะ”
