ตอนที่ 169
รู้จักอ่อนน้อมถ่อมตัว
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวตกตะลึงเล็กน้อยเมื่อได้ยินเขาพูดเช่นนั้น แต่เมื่อมองดูสีหน้าของเขาแล้วเธอกลับพบว่าเขาไม่ได้พูดเล่น
เธอจึงพยักหน้า
มู่อวี้เฉิงมองดูท่าทางนุ่มนวลของเธอก่อนที่จะยกยิ้มมุมปาก
คืนนั้น ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกับเสี่ยวเป่านอนพักอยู่ที่นี่
จนกระทั่งเช้าวันรุ่งขึ้น ถงเหมี่ยวเหมี่ยวตื่นขึ้นมาพร้อมกับเสียงนาฬิกาปลุก
เมื่อคืนเธอหลับสบายและนอนฝันดีมาก
เธอพยายามลืมตาตื่นด้วยสภาพง่วงเหงาหาวนอน หลังจากสลัดอาการง่วงนอนทิ้งไปแล้ว เธอก็ยกผ้านวมออกและเดินไปเข้าห้องน้ำ
หลังจากอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วก็เตรียมจะเข้าไปปลุกเสี่ยวเป่า
เธอเปิดประตูห้องของเสี่ยวเป่าและเปิดผ้าม่านเพื่อให้แสดงสว่างส่องเข้ามา
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเดินไปที่เตียงนอน โน้มตัวลงและกระซิบเบา ๆ “เสี่ยวเป่าตื่นได้แล้ว”
“หม่ามี้ อรุณสวัสดิ์ฮะ”
เสี่ยวเป่าที่ได้ยินเสียงของหม่ามี้ขยี้ตาและลุกขึ้นมา
“อรุณสวัสดิ์จ๊ะ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจุมพิตหน้าผากของเขาก่อนจะอุ้มเขาขึ้นมาแต่งตัว
หลังจากเธอพาเสี่ยวเป่าเข้าไปอาบน้ำแล้ว เธอก็หยิบเอาผ้าขนหนูสีขาวมาเช็ดหน้าให้เสี่ยวเป่าอย่างระมัดระวัง
เสี่ยวเป่าหลับตาและอดทนปล่อยให้เธอเช็ดตัวให้
หลังจากแต่งตัวเสร็จแล้ว ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็พาเสี่ยวเป่าลงไปรับประทานอาหารเช้าข้างล่าง
พ่อบ้านที่แต่งตัวเป็นทางการกล่าวทักทายพวกเขาทั้งสองทันทีที่เดินลงมา
พวกเขาทั้งสองโค้งคำนับเล็กน้อยและพูดขึ้นด้วยความเคารพ “คุณหญิง นายน้อย”
คุณหญิง? นายน้อย?
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเกือบจะสำลักน้ำลายเมื่อได้ยินคำเรียกของพ่อบ้าน
เธอจึงรีบพูดอธิบายขึ้นว่า “ฉันไม่ใช่คุณหญิงหรอกค่ะ คุณเข้าใจผิดแล้ว”
พ่อบ้านหัวเราะ “เข้าใจผิดอะไรครับ? นี่เป็นครั้งแรกที่คุณชายพาผู้หญิงเข้าบ้านเลยนะครับ อีกอย่างหน้าของนายน้อยดูคล้ายคุณชายมาก ก็ต้องเป็นนายน้อยสิครับ”
หัวใจของถงเหมี่ยวเหมี่ยวเต้นระรัวเมื่อได้ยินเช่นนั้น
ภายในใจแอบคิดว่าพ่อบ้านของตระกูลมู่น่าสะพรึงกลัวเกินไปแล้ว เขามองเห็นความคล้ายคลึงระหว่างเสี่ยวเป่ากับ มู่อวี้เฉิงได้อย่างรวดเร็ว
เสี่ยวเป่าที่อยู่ด้านข้างมีความสุขมากเมื่อได้ยินคำพูดของพ่อบ้าน
เขาเงยหน้ามองพ่อบ้านแล้วส่งยิ้มกว้าง “คุณปู่พ่อบ้าน ผมดูคล้ายกับคุณลุงสุดหล่อจริง ๆ เหรอฮะ?”
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรีบขัดจังหวะเขา “เสี่ยวเป่า อย่าพูดอะไรไร้สาระ”
มู่อวี้เฉิงเพิ่งลงบันไดมาและสังเกตเห็นว่าพวกเขากำลังพูดคุยอะไรบางอย่างอยู่
เขาจึงค่อย ๆ เดินเข้าไปหาพวกเขา ทำให้พ่อบ้านรีบกล่าวทักทายทันทีที่เห็นเขาเดินเข้ามา “คุณชาย”
มู่อวี้เฉิงพยักหน้าและพูดถามด้วยน้ำเสียงอบอุ่น “กำลังคุยอะไรกันอยู่?”
น้ำเสียงของเขายังคงทุ้มและน่าหลงใหลเหมือนเดิม ทว่าถงเหมี่ยวเหมี่ยวที่หันหลังกลับมาเห็นเขากลับตกใจเสียงดังกล่าว
ไม่รู้ว่ามู่อวี้เฉิงมาตั้งแต่เมื่อไหร่และเขาได้ยินอะไรบ้างหรือไม่
“ไม่มีอะไร” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกะพริบตาและตอบกลับด้วยท่าทางสงบ
มู่อวี้เฉิงเหลือบมองเธอด้วยความสงสัยและแอบตัดสินเรื่องราวทั้งหมดจากสีหน้าของเธอ
ทว่าสีหน้าของเธอนิ่งเรียบมาก เขาจึงไม่เห็นเบาะแส ใด ๆ จากใบหน้าของเธอ
ถึงแม้ว่ามู่อวี้เฉิงจะยังคงสงสัย แต่เขาก็ไม่ได้สนใจอะไรมากนัก
เขามองดูถงเหมี่ยวเหมี่ยวและถามด้วยความกังวล “เมื่อคืนนอนหลับสบายมั้ย?”
“ก็ดีค่ะ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวตอบกลับด้วยท่าทางอ่อนโยน
“คุณลุงสุดหล่อ เมื่อคืนเสี่ยวเป่าก็นอนหลับสนิทเลย” เสี่ยวเป่าตอบรับด้วยน้ำเสียงแบบเด็ก ๆ
มู่อวี้เฉิงจ้องมองเขาด้วยสายตาอ่อนโยน “งั้นเหรอ?”
“ไปเถอะ เดี๋ยวผมพาพวกคุณไปกินข้าวเช้า” มู่อวี้เฉิงพูดต่อ
เสี่ยวเป่าที่ได้ยินดังนั้นรีบยื่นมือออกไปหาเขาเพื่อต้องการให้เขาอุ้ม
พ่อบ้านรู้ดีว่ามู่อวี้เฉิงไม่ชอบให้คนอื่นเข้าใกล้และกลัวว่าอีกฝ่ายจะเผลอทำร้ายจิตใจเสี่ยวเป่า จึงพูดเสนอแนะว่า “นายน้อย ให้ผมอุ้มแทนนะครับ”
เขาพูดและเตรียมจะก้มลงไปอุ้มเสี่ยวเป่า
“ไม่ต้อง ฉันอุ้มเอง” มู่อวี้เฉิงหยุดพ่อบ้านก่อนจะอุ้ม เสี่ยวเป่าขึ้นมาอย่างชำนาญและเดินไปที่โต๊ะอาหาร
พ่อบ้านที่เดินตามหลังมามองดูด้วยความประหลาดใจ
เขานึกไม่ถึงว่าคุณชายที่มักจะอยู่ห่างจากคนแปลกหน้าจะมีมุมอ่อนโยนเช่นนี้
แม้แต่ท่าทางการอุ้มเด็กยังมีความชำนาญมากจนใคร ๆ ก็สามารถบอกได้ว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรก
ภายในห้องครัว อาหารอันหรูหราถูกนำเอาออกมาจัดเตรียมจนเต็มโต๊ะ
มู่อวี้เฉิงวางเสี่ยวเป่าลงบนโต๊ะอย่างระมัดระวัง และช่วยดึงเก้าอี้ออกมาให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวอย่างสุภาพ
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกล่าวขอบคุณเสียงแผ่วเบา จากนั้นจึงเริ่มรับประทานอาหาร
“คุณลุงสุดหล่อ อันนี้อร่อย” เสี่ยวเป่าคีบอาหารบางอย่างไปใส่ไว้ในชามของมู่อวี้เฉิง
“นายน้อย…” พ่อบ้านที่กำลังมองดูอยู่พยายามหยุดเขา มู่อวี้เฉิงไม่ชอบรับประทานอาหารที่ผ่านการแตะต้องจากคนอื่น
แต่กับนึกไม่ถึงว่าหลังจากเสี่ยวเป่าวางอาหารลงบนชามของมู่อวี้เฉิง มู่อวี้เฉิงจะกินมันเข้าไปโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า
“อืม อร่อย” มู่อวี้เฉิงขึ้นด้วยท่าทางสงบ
เสี่ยวเป่าแสดงรอยยิ้มสดใสเมื่อได้ยินเช่นนั้น
“คุณลองชิมสิ” มู่อวี้เฉิงพูดและคีบอาหารให้ ถงเหมี่ยวเหมี่ยว
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง “ขอบคุณ”
เสี่ยวเป่าคอยคีบอาหารมากมายให้มู่อวี้เฉิง และเขาก็กินอาหารทุกอย่างจนหมดราวกับว่าเขาคุ้นเคยกับการกระทำเช่นนี้
พ่อบ้านมองดูเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความตกตะลึง เหตุการณ์ในช่วงเช้าวันนี้ทำให้การรับรู้ของเขาเปลี่ยนไปจากเดิมมาก
หลังจากอาหารเช้าจบลง มู่อวี้เฉิงก็เข้ามานั่งบนโซฟาในห้องนั่งเล่น จากนั้นคนรับใช้ก็นำกาแฟมาเสิร์ฟให้เขา
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวหยิบกระเป๋านักเรียนของเสี่ยวเป่าเดินลงมาที่ชั้น และเห็นว่าเขากำลังดื่มกาแฟอยู่
“วันนี้ไม่ไปทำงานเหรอคะ?” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวถามอย่างสงสัย
มู่อวี้เฉิงวางแก้วกาแฟลงและพูดอย่างตรงไปตรงมา “ผมว่าจะคุยหารือเรื่องการเรียนของเสี่ยวเป่ากับคุณสักหน่อย”
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวอุ้มเสี่ยวเป่าขึ้นมานั่งบนโซฟาและแสดงท่าทางนอบน้อม
“ตอนที่ผมอยู่กับเสี่ยวเป่า ผมเห็นว่าเขาฉลาดมาก” มู่อวี้เฉิงพูดเกริ่น
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพยักหน้า “เสี่ยวเป่าค่อนข้างจะเรียนรู้เร็วกว่าเด็กคนอื่น ๆ ค่ะ”
เมื่อเสี่ยวเป่าได้ยินคำชมเชยจากมู่อวี้เฉิง เขาก็ยืดหลังตรงและพูดอย่างภาคภูมิใจ “คุณครูก็ชมผมเหมือนกัน ตอนแข่งขันท่องจำผมก็ชนะที่หนึ่งด้วยนะ!”
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองดูท่าทางโอ้อวดของเขาแล้วพูดหยอกล้อ “แล้วคุณครูได้บอกหรือเปล่าว่าลูกควรจะหัดรู้จักอ่อนน้อมถ่อมตัวบ้าง?”
เสี่ยวเป่าอ้าปากค้าง “หม่ามี้!”
มู่อวี้เฉิงเฝ้าดูปฏิสัมพันธ์ของแม่ลูกด้วยแววตาที่สดใส
หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็พูดในสิ่งที่ต้องการ “เสี่ยวเป่าฉลาดขนาดนี้ ไปโรงเรียนอนุบาลจะเสียเวลาเอา เชิญอาจารย์พิเศษมาสอนให้เขาที่บ้านดีกว่า”
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวลังเลเล็กน้อยเมื่อได้ยินเช่นนั้น การจัดอาจารย์พิเศษมาสอนเฉพาะทางให้เสี่ยวเป่าย่อมเป็นประโยชน์อย่างแน่นอน
ทว่าวัยเด็กของเสี่ยวเป่าจะมีแต่เรื่องการเรียนและการบ้าน เธอยังอยากให้เสี่ยวเป่าได้ใช้ชีวิตในวัยเด็กอย่างมีความสุข
มู่อวี้เฉิงเห็นว่าเธอเงียบ จึงพูดต่อว่า “เรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ทำให้เรารู้ว่ามาตรการการป้องกันของโรงเรียนอนุบาลไม่ได้ดีเลิศ ตระกูลถงมีโอกาสจะฉวยประโยชน์จากตอนที่เสี่ยวเป่าไปโรงเรียนได้”
“ให้เสี่ยวเป่าอยู่ที่บ้านน่าจะปลอดภัยกว่าอยู่ที่โรงเรียน คุณกับเสี่ยวเป่าย้ายมาอยู่ที่นี่ก็เพราะความปลอดภัยของเขาไม่ใช่เหรอ?”
“หากไม่ทำแบบนั้นเสี่ยเป่าก็ยังมีโอกาสที่จะตกอยู่ในอันตรายอยู่ดี การที่เขาย้ายมาอยู่ที่นี่ก็จะไม่มีประโยชน์อะไร”
