ตอนที่ 168
ไม่ช้าหรือเร็วคุณก็ต้องเป็นของผม
มู่อวี้เฉิงเอื้อมมือออกมาคว้าหัวไหล่เธอให้หันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวหวาดกลัวการกระทำของเขามาก และจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาสีเข้ม
มู่อวี้เฉิงจ้องมองเธอด้วยสายตาแน่วแน่ และพูดว่า “ไม่ช้าหรือเร็วคุณก็ต้องเป็นของผม จะเร็วจะช้ายังไงก็ต้องย้ายเข้ามาอยู่ดีไม่ใช่เหรอ?”
แก้มของถงเหมี่ยวเหมี่ยวเปลี่ยนไปเป็นสีแดงระเรื่อ “คุณ… คุณปล่อยฉันก่อนค่ะ”
ทันใดนั้น น้ำเสียงที่ไม่พอใจของเยี่ยชวงก็ดังลอดเข้าไปในรูหูของทั้งสองคน “คุณพูดแบบนั้น คุณลู่ก็จัดการให้ได้เหมือนกันค่ะ”
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวหันไปมองและเห็นว่าเธอยืนอยู่ข้างกำแพง ไม่รู้ว่าเธอได้ยินมานานแค่ไหนแล้ว
มู่อวี้เฉิงจ้องเขม็งไปทางเยี่ยชวงและพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ลู่ซีจวี๋เป็นแค่เจ้านายของเธอ แต่เธอเป็นคู่หมั้นของผม ผมเตรียมการเอาไว้หมดแล้ว”
เยี่ยชวงขมวดคิ้วด้วยสีหน้าเย็นชา คู่หมั้นของเขาเสียเมื่อไหร่
เรื่องระหว่างเขากับคุณเหมี่ยวเหมี่ยวมันจบลงไปนานแล้ว
เยี่ยชวงก้าวเข้าไปข้างใน ต้องการแย่งชิงถงเหมี่ยวเหมี่ยวไปจากมือเขา
มู่อวี้เฉิงที่เฝ้าระวังอยู่ จับมือถงเหมี่ยวเหมี่ยวและดึงเธอมาไว้ข้างหลังตนเอง
เขาเลิกคิ้วและพูดด้วยท่าทางสง่างาม “ทำไม? หรืออยากถูกจัดการอีก?”
เยี่ยชวงเงียบและจ้องมองเขาด้วยสายตาที่ไร้ความปรานี
มู่อวี้เฉิงพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง “ฉันไม่ว่าอะไรหรอกนะถ้าเธอจะมาเป็นคู่ต่อสู้ให้ฉันอีก”
คำพูดยั่วยุของมู่อวี้เฉิงทำให้ใบหน้าของเยี่ยชวงบึ้งตึง
เธอรู้ดีว่าทักษะของผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าเหนือกว่าเธอมาก แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเขาจะมาดูถูกเธอแบบนี้ได้
เยี่ยชวงจ้องมองมู่อวี้เฉิงด้วยสายตาเย็นชา และต้องการประลองฝีมือกับเขาอีกสักรอบ
แต่ใครจะรู้ว่าทันทีที่เธอก้าวไปข้างหน้า เยี่ยหานที่เฝ้าอยู่ข้างนอกจะเดินเข้ามา
“คุณมู่พูดเกินไปหน่อยนะครับ” เยี่ยชวงพูดด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก
ตอนที่เขาเฝ้าระวังอยู่ข้างนอกเขา เขาได้ยินคำพูดของมู่อวี้เฉิงกับเยี่ยชวงชัดเจน
ดวงตาสีเข้มของมู่อวี้เฉิงจับจ้องไปที่เขาอย่างเย็นชา “แล้วไง?”
ตอนนี้เยี่ยชวงกำลังกำหมัดแน่น ต้องการโจมตีมู่อวี้เฉิงเต็มที
เยี่ยหานเดินเข้าไปหาเยี่ยชวงและหยุดเธอ
ครั้งที่แล้วเขาเห็นทักษะฝีมือของมู่อวี้เฉิงแล้ว และรู้ว่าเยี่ยชวงไม่สามารถเอาชนะอีกฝ่ายได้ รวมถึงจะได้รับบาดเจ็บกลับมาเสียเองมากกว่า
“ผมหวังว่าคุณมู่จะขอโทษเยี่ยชวง ไม่อย่างนั้นผมคงจะเสียใจ” เยี่ยหานมองตรงมาที่มู่อวี้เฉิง
มู่อวี้เฉิงรู้สึกว่าสองคนนี้เป็นเพียงแค่ผู้ใต้บังคับบัญชาที่ไม่ยอมพ่ายแพ้แล้วยังมีหน้ามาพูดวิพากษ์วิจารณ์ที่นี่อีก
เขาขมวดคิ้ว ดวงตาที่เฉียบเย็นเหมือนธารน้ำแข็งดูอันตรายเป็นอย่างมาก
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกุมขมับเมื่อเห็นว่าทั้งสามคนเริ่มทำสงครามกัน เธอเริ่มรู้สึกปวดหัว
“ฉันจะกลับไปกับคุณ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวบอกมู่อวี้เฉิง ทำลายสงครามปะทะคารมของทั้งสามคน
หลังจากคิดจนรอบคอบแล้ว ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้สึกว่าคำพูดของมู่อวี้เฉิงนั้นถูกต้อง
ตามความเข้าใจของเธอที่มีต่อถงกัวฮุยพบว่าเขามีแนวโน้มที่จะทำอันตรายต่อเสี่ยวเป่าอย่างมาก
ไม่ว่าจะอย่างไร เธอก็ไม่สามารถเพิกเฉยต่อความปลอดภัยของลูกได้
สำหรับเหตุผลที่เธอตกลงจะกลับไปกับมู่อวี้เฉิงแทนที่จะเป็นลู่ซีจวี๋ เธอก็มีข้อพิจารณาของตนเองเช่นกัน
มู่อวี้เฉิงเป็นพ่อผู้ให้กำเนิดของเสี่ยวเป่า และเสี่ยวเป่าก็ชอบเขามาก
ถงกัวฮุยจะไม่มีวันทำอะไรหุนหันพลันแล่นภายใต้การคุ้มครองของตระกูลมู่ การให้เขาปกป้องเสี่ยวเป่าจึงเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด
นอกจากนี้มู่อวี้เฉิงยังไม่สามารถบอกได้ว่าเสี่ยวเป่าเป็นลูกชายของเขา
แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่มั่นใจถึงผลลัพธ์สำหรับพวกเขาในอนาคต
หากไม่มีผลลัพธ์ที่ลงตัวระหว่างพวกเขาทั้งสองคน เสี่ยวเป่าก็คงจะถูกมู่อวี้เฉิงแย่งชิงตัวไป ถึงตอนนั้น ถงเหมี่ยวเหมี่ยวจะไม่สามารถทนได้เลย
เยี่ยชวงที่ยืนอยู่ด้านข้างมองดูถงเหมี่ยวเหมี่ยวตอบตกลง
ภายในใจของเธอรู้สึกไม่พอใจกับพฤติกรรมของ ถงเหมี่ยวเหมี่ยว และที่สำคัญไปกว่านั้นเธอรู้สึกว่าอีกฝ่ายไม่คู่ควรกับเจ้านายของเธอ
เจ้านายของเธอมีคู่ครองมากมาย แต่กับให้ความสนใจถงเหมี่ยวเหมี่ยวเป็นพิเศษ
ไม่เพียงแต่จะปกป้องเธอ ดูแลเธอ แต่เขายังไม่เคยรังเกียจลูกของเธอด้วยซ้ำ
เจ้านายรักเธอและลูกของเธอมากจนถึงขนาดส่งเธอกับเยี่ยหานมาปกป้องสองแม่ลูกคู่นี้
แต่ทำไมถงเหมี่ยวเหมี่ยวถึงไม่เคยเห็นความดีของเจ้านายเธอเลย มองดูแค่มู่อวี้เฉิงคนเดียว
เยี่ยชวงได้แต่ทำหน้าอารมณ์เสีย
ในทางกลับกัน มู่อวี้เฉิงมีความสุขมากที่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวตอบตกลงจะย้ายไปอยู่ที่วิลล่ากับเขา
“ไปกันเถอะ” มู่อวี้เฉิงพูดเบา ๆ พร้อมกับรอยยิ้มบนริมฝีปาก
เขาอุ้มเสี่ยวเป่าด้วยมือข้างหนึ่ง และอีกข้างหนึ่งจูง ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไปขึ้นรถ
“แต่ฉันยังไม่ได้เก็บของเลยค่ะ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวทำอะไรไม่ถูกเล็กน้อย
ผู้ชายตรงหน้าอุ้มเสี่ยวเป่าและลากเธอไปที่รถยนต์โดยไม่ให้เวลาเธอได้เก็บข้าวของ
“ไม่ต้องห่วง ผมให้คนมาจัดกระเป๋าคุณกับเสี่ยวเป่าแล้ว เดี๋ยวพวกเขาเอาไปส่งที่คฤหาสน์”
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพยักหน้าเมื่อได้ยินเช่นนั้น
เสี่ยวเป่านั่งอยู่ในรถและกะพริบดวงตากลมโต “คุณลุงสุดหล่อ เราจะไปไหนกันฮะ?”
มู่อวี้เฉิงส่งยิ้มให้เขาเบา ๆ “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปเสี่ยวเป่าจะย้ายมาอยู่กับลุงนะ ดีใจมั้ย?”
“ดีใจฮะ อย่างนี้คุณลุงสุดหล่อก็เล่นกับเสี่ยวเป่าได้ทุกวันน่ะสิ” ดวงตาของเสี่ยวเป่าเป็นประกาย
“ใช่” มู่อวี้เฉิงตอบรับอย่างอารมณ์ดี
หลังจากนั้นไม่นานรถยนต์ก็แล่นไปถึงคฤหาสน์ตี้หลานของมู่อวี้เฉิง
คฤหาสน์หลังนี้ดูหรูหรามากราวกับปราสาทสไตล์ยุโรปที่ตั้งอยู่บนพื้นที่ขนาดใหญ่ ดูงดงามและโอ่อ่า สวนด้านในได้รับการตกแต่งอย่างสมบูรณ์แบบ มีทั้งวังน้ำวน บ่อน้ำพุขนาดใหญ่ และพื้นที่สีเขียวขจีอันกว้างใหญ่ไพศาล
ทันทีที่เข้าไปภายในคฤหาสน์ พ่อบ้านและคนรับใช้ก็มายืนเรียงกันที่หน้าประตูบ้าน ทุกคนโค้งคำนับและพูดว่า “ยินดีต้อนรับคุณชายกลับบ้านครับ”
จากนั้นพ่อบ้านก็ก้าวมาข้างหน้าเพื่อรายงานกับมู่อวี้เฉิง “คุณชาย ห้องที่สั่งไว้ทำความสะอาดเรียบร้อยแล้วนะครับ”
มู่อวี้เฉิงพยักหน้าเล็กน้อยบ่งบอกว่าเขารับรู้แล้ว
จากนั้นเขาก็พูดแนะนำทั้งสองคน “นี่คือพ่อบ้านประจำคฤหาสน์ เรียกเขาว่าพ่อบ้านเฉินก็ได้ จากนี้ไปถ้าผมไม่อยู่ก็ไปขอความช่วยเหลือจากเขานะ”
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพยักหน้า
จากนั้นมู่อวี้เฉิงก็พาถงเหมี่ยวเหมี่ยวเดินขึ้นไปยังชั้นบน
มู่อวี้เฉิงพาถงเหมี่ยวเหมี่ยวไปยังห้องนอนขนาดใหญ่ เขาเปิดห้องนอนที่อยู่ตรงหน้าและพูดกับถงเหมี่ยวเหมี่ยวว่า “นี่คือห้องนอนของคุณ”
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเงยหน้ามองห้องนอนด้วยความประหลาดใจ
ภายในห้องเป็นสีขาวหม่นแนวย้อนยุค พรมบนพื้นมีสีเทาอ่อนนุ่มสบาย เตียงสไตล์ยุโรปมีสีขาวนวลดูหรูหราและสวยงาม ผ้าม่านสีขาวพลิ้วไสวอยู่บนหน้าต่างที่ยื่นออกมาจากผนัง เพิ่มความมีชีวิตชีวาให้กับตัวห้อง
ทั้งห้องดูย้อนยุคแต่ยังคงความรู้สึกหรูหรา
หลังจากนั้นมู่อวี้เฉิงก็เปิดประตูห้องนอนฝั่งตรงข้าม
นี่คือห้องนอนของเด็กซึ่งแตกต่างจากห้องนอนก่อนหน้านี้มาก ภายในห้องเต็มไปด้วยเครื่องเทคโนโลยีและเครื่องกลที่เด็กผู้ชายชื่นชอบ
ถงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้ว่าม่อวี้เฉิงจัดเตรียมสองห้องนี้มาอย่างดี “ขอบคุณนะคะ ฉันคงจะสร้างปัญหาให้คุณเยอะเลย”
มู่อวี้เฉิงขมวดคิ้วเมื่อได้ยินเช่นนั้น “คุณไม่จำเป็นต้องเกรงใจผมหรอก ผมไม่ชอบ”
